Durga

കച്ചും ഞാനും - ഭാഗം രണ്ട്

2011-06-30T22:43:00.000-07:00

പുതിയ വീട്ടില്‍ താമസം തുടങ്ങിയിട്ട് ദിവസങ്ങളേ ആയുള്ളൂ...ഒരു ദിവസം രാവിലെ കോളിംഗ് ബെല്‍ സബ്ദിച്ചു. ....വാതില്‍ തുറന്ന ഞാന്‍ കണ്ടത് വെളുക്കെ ചിരിക്കുന്ന രണ്ട്ട് സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങളെയാണ്. ഒന്ന് മെലിഞ്ഞുണങ്ങി യെങ്കിലും ഐ ശ്വ ര്യം ഉള്ള ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു. പേര് ലക്ഷ്മി. കൂടെയുള്ള സ്ത്രീ നന്നേ തടിച്ചു കുമ്പളങ്ങ പോലത്തെ മുഖവും മത്തങ്ങാ പോലത്തെ ശരീരവും ഉള്ളവള്‍ ആയിരുന്നു . പേര് സുനിത. രണ്ടാളും ഗുജറാത്തി രാജസ്ഥാനി രീതിയില്‍ സാരി ഉടുത്തിരിക്കുന്നു. എന്നോട് ചോദിച്ചു : "മേമ്സാബ് ബര്ത്തന്‍ സാഫ് കര്നെ കെ ലിയെ മദദ് കരൂന്‍"(പാത്രം കഴുകാന്‍ സഹായിക്കട്ടെ എന്ന് ) ഞാന്‍ പറഞ്ഞു" അതിന്റെ ആവശ്യം ഇല്ലെന്നു തോന്നുന്നു. സാബ് വന്നിട്ട് ചോദിച്ചിട്ട് പറയാം" എന്ന്.

ജോലിക്കാരെ വെക്കുമ്പോള്‍ എപ്പോഴും നമ്മള്‍ സൂക്ഷിക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു ബാധ്യതയായി മാറും. എന്റെ വീട്ടില്‍ അമ്മ സ്വയം പണികള്‍ എടുക്കുന്നത് കണ്ടു വളര്‍ന്ന എനിക്ക് ജോലികരെ വെക്കുന്നതില്‍ താത്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാള്‍ അല്ലെയുള്ളൂ. എനിക്ക് തന്നെ ചെയ്യാവുന്നതേ ഉള്ളൂ..അതുമല്ല സഫായിവാല വന്നു വീടൊക്കെ വൃത്തിയാക്കി തരും. പിന്നെ ജോലിക്ക് പോകുമ്പോള്‍ അതനുസരിച്ച് പ്ലാന്‍ ചെയ്‌താല്‍ പണികളൊന്നും ഒരു ബാധ്യത അല്ല.... അതുമല്ല സ്വതവേ ഒരു മടിച്ചിയായ ഞാന്‍ ആര്‍മിജീവിതത്തിലെ സൌകര്യങ്ങളെ ഒരുപാടങ്ങ്‌ ആശ്രയിച്ചാല്‍ അനങ്ങക്കള്ളി ആയിപ്പോകും... പുറത്തു വന്നാലും ജീവിക്കണ്ടെ..? പക്ഷേ ഭാര്യയോടുള്ള സ്നേഹകൂടുതല്‍ കൊണ്ട്ട് എന്ടെ ഭര്‍ത്താവു പറഞ്ഞു " ആരെങ്കിലും ഒരാള്‍ സഹായിക്കാന്‍ ഉള്ളത് നല്ലതല്ലേ..നീ അവരോട് നാളെ മുതല്‍ വരാന്‍ പറയ്‌ " അങ്ങനെ സുനിത എന്റെ ജോലിക്കാരിയായി. ...ജോലിക്കാരി എന്നതിലുപരി എനിക്ക് മിണ്ടീം പറഞ്ഞുമിരിക്കാന്‍ ഒരാളായല്ലോ..രാവിലേം വൈകീട്ടും പത്തു മിനിറ്റ് എങ്കില്‍ പത്തു മിനിറ്റ്. എനിക്ക് മനുഷ്യരെ കാണാതെ ടി വി യും കണ്ടു ഇങ്ങ്ങ്ങനെ ഇരിക്കണത് ആലോചിക്കാനേ പറ്റില്ല....അങ്ങനെ ഭയ്യമാരെയും ജോലിക്കാരികളെയും ഒക്കെ നിലക്ക് നിര്‍ത്തിയിരുന്ന ആര്‍മി ഭാര്യമാര്‍ക്ക് ഒരു അപവാദമായി ദുര്ഗ അവരെയൊക്കെ കൂട്ടുകാരെപ്പോലെ കരുതിപ്പോന്നു...(ഈ മേമ്സാബ് ഒരു പൊട്ടിക്കാളി ആണെന്നോ മണ്ടി ആണെന്നോ ഒക്കെ അവര്‍ മാറി നിന്ന് പറഞ്ഞാലും വേണ്ടില്ല ..നമുക്ക് നമ്മുടെ മനസിന്റെ ഒരു സന്തോഷമാണ് വലുത് ..പണ്ടാരാണ്ട് പറഞ്ഞ പോലെ ഏതു ദേശത്ത് പോയി താമസിച്ചാലും ഗ്രാമീണതയുടെ സന്തോഷവും ആര്‍ജ്ജവവും മനസ്സില്‍ നിന്നും പോകരുത്...ഇപ്പോഴത്തെ കാലത്തേ എല്ലാവരുടെയും വിചാരം സഹജീവികലോട് സ്നേഹം പുറത്തു കാണിച്ചാല്‍ ബുദ്ധിയില്ല എന്ന ഇമേജ് വരും എന്നാണ് ) പ്രാതലില്‍ ബാക്കി വരുന്നത് എന്നും സുനിതക്ക് കൊടുക്കുമായിരുന്നു..പാവം ചിലപ്പോള്‍ ഒന്നും കഴിക്കാതെ ആയിരിക്കും വരുന്നത്.... ചിലപ്പോള്‍ പിള്ളേര്‍ക്ക് കൊടുക്കാന്‍ പൊതിക്കെട്ടുകളും കൊടുത്തു പോന്നു....ഓഫീസര്‍ റേഷന്‍ ആവശ്യം ഉള്ളത് എടുത്തു വെച്ചിട്ട് ബാക്കി സുനിതക്ക് കൊടുത്തയക്കുമായിരുന്നു.....

ഭുജിലെ കാലാവസ്ഥ ഒരു പ്രത്യേകതരത്തില്‍ ഉള്ളതായിരുന്നു..രാവിലെ എട്ടു മണി കഴിഞ്ഞാല്‍ നല്ല ചൂട്..പുറത്തു ഇറങ്ങാനേ പറ്റില്ല...എന്നാല്‍ വൈകിട്ട് ആറു മണി കഴിഞ്ഞാല്‍ സുഖശീതളമായ കാറ്റും.....ഗര്‍ഭകാലത്ത് നന്നായി പണിയെടുക്കണമെന്ന് അമ്മൂമ്മയും അമ്മയുമൊക്കെ പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുള്ളതിനാല്‍ ദുര്‍ഗ്ഗ അസ്വസ്ഥതകള്‍ മറന്നു വീട്ടുജോലികളും ഓഫീസ് ജോലികളും ലേഡീസ് മീറ്റുകളും പാര്‍ട്ടികളും ഒക്കെയായി ദിവസങ്ങള്‍ തള്ളിനീക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കേ അച്ഛന്റെ ഫോണ്‍" ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ വരുന്നുണ്ട്..നിങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടാള്‍ക്കും വിഷുക്കൈനീട്ടം തരണം"...അച്ഛന്‍ മുംബൈ യില്‍ ആയതിനാല്‍ ഭുജിലെയ്ക്ക് വരാന്‍ ഒരു രാത്രിയേ എടുക്കുള്ളൂ.. വിഷുവിനു സ്വാദ് ഒന്നും അത്ര പോരെങ്കിലും ചെറിയൊരു സദ്യ ഞാന്‍ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു ...അതില്‍ അച്ഛന്റെ ഇഷ്ടവിഭവമായ കാളന്‍ ഞാന്‍ ഒരു ചെറിയ പാത്രത്തില്‍ ഫ്രിഡ്ജില്‍ എടുത്തു വെച്ചു...അച്ഛന്‍ വരാന്‍ ദിവസങ്ങളെടുക്കും ..കേടാകാതെ ഇരിക്കണമല്ലോ....

അച്ഛനെത്തി....രാത്രി ഞങ്ങള്‍ പുറത്തുപോയി ആഹാരം കഴിച്ചു....രാവിലെ ഞാന്‍ അച്ഛന് ഇടിയപ്പവും സ്റ്റുവും ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു. ഉച്ചയ്ക്ക് ട്രെയിനില്‍ വെച്ചു ഉണ്ണാന്‍ പൊതിച്ചോറും തയ്യാറാക്കി കൊടുത്തു. ...ട്രെയിന്റെ സമയം ആകാറായി ..അച്ഛനും മണിയേട്ടനും റെഡിയായിക്കഴിഞ്ഞു. ക്ഷീണം കാരണം സ്റ്റേഷന്‍-ലേയ്ക്ക് ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞു ഇരുന്ന ദുര്‍ഗ്ഗയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു സങ്കടം ...ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കില്‍ അച്ഛനോട് സംസാരിക്കാന്‍ സമയം കിട്ടിയില്ല...ശ്ശോ...ഇനി സമയവും ഇല്ലല്ലോ...പെട്ടെന്ന് വേഷം മാറ്റി ദുര്‍ഗ്ഗയും പുറപ്പെട്ടു......ഈ അവസ്ഥയില്‍ നീ അധികം യാത്ര ചെയ്യേണ്ട എന്ന് അച്ഛനും ഭര്‍ത്താവും ഒരേ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു എങ്കിലും ദുര്‍ഗ്ഗ കൂട്ടാക്കിയില്ല...പ്രിയപ്പെട്ടവരോട് കൂടെയുള്ള സന്തോഷകരമായ നിമിഷങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടിയാലും പാഴാക്കി കളയരുത്..

അച്ഛനെ യാത്രയാക്കി തിരിച്ചു വരുന്ന വഴി....പൊരിഞ്ഞ വെയില്‍ ....കാര്‍ സെര്‍വിസിംഗ് നു കൊടുക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി ചോദിയ്ക്കാന്‍ വേറൊരു വഴിയാണ് ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു പോയത്...കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ വഴി...കാര്‍ ഓരോ കുഴിയില്‍ ചാടുമ്പോഴും ദുര്‍ഗ്ഗയുടെ ഹൃദയം പടപട മിടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു....ഈ കുലുക്കത്തില്‍ വല്ലതും സംഭവിച്ചാല്‍... ഈശ്വരാ...മണിയേട്ടന്‍ എനിക്കൊരു ജ്യൂസ്‌ മേടിച്ചു തന്നു ..എന്നിട്ടും ക്ഷീണം മാറുന്നില്ല...എങ്ങനെയെങ്കിലും വീട്ടില്‍ എത്തിയാല്‍ മതി എന്നായി.... വീട്ടില്‍ അതിയതും കുറെ വെള്ളം എടുത്തു കുടിച്ചു..എന്നിട്ടും ആ കുലുക്കവും വെയിലും ഉണ്ടാക്കിയ ക്ഷീണത്തിന് ഒരു കുറവുമില്ല...പോയി കിടന്നു കുറേ നേരം .....പിറ്റേന്ന് ഉറക്കമുണര്‍ന്ന ദുര്‍ഗ്ഗ ആ കാഴ്ച കണ്ടു ഞെട്ടിപ്പോയി....കിടക്കയില്‍ രക്തം!!! തലേന്നത്തെ യാത്രയില്‍ എന്തെക്കിലും സംഭവിച്ചോ ഈശ്വരാ...!! എന്റെ കരച്ചില്‍ കേട്ട് ഓടി വന്ന മണിയേട്ടന്‍ പി ടി ഒക്കെ ക്യാന്‍സല്‍ ചെയ്തു വേഗം കാര്‍ എടുത്തു ....ഡോക്ടര്‍ടെ അടുത്തേയ്ക്ക്.. !! ഡോക്ടര്‍ നിര്‍മല 'ഓം ഹോസ്പിടല്‍' എന്ന പേരില്‍ നടത്തുന്ന ഒരു ക്ലിനിക്‌ ഉണ്ട്ട് ...ആര്‍മി സ്റ്റേഷന്‍-ഇല്‍ ഗൈനക്കോലജിസ്റ്റ് ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ കുറച്ചെങ്കിലും നല്ലതെന്ന് തോന്നിയ ഓം ഹോസ്പിടലിനെ ആശ്രയിച്ചു എന്നേയുള്ളു...ഡോക്ടറെ കാണാന്‍ പുറത്തു കാത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു..." പ്രസവം വരെ മുടങ്ങാതെ വിഷ്ണുസഹസ്രനാമം ചൊല്ലിക്കൊള്ളാം ഭഗവാനെ.." ( ഗര്‍ഭിണി ആണെന്ന് അറിഞ്ഞ ഞാന്‍ ആദ്യം ചെയ്തത് ചെറിയച്ചനോട് പറഞ്ഞു ഒരു ഭാഗവതം വരുത്തിക്കുകയാണ്.... അത് എന്നും വായിക്കുന്നത് പ്രഹ്ലാദനെ പ്പോലെ ഭക്തിയുള്ള ഒരു കുഞ്ഞിനെ തരുമെന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു...സന്താനഗോപാലം ചൊല്ലി നൂറ്റി എട്ടു ദിവസം മുഴുമിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ആണ് അമ്മയാകാന്‍ പോകുന്നു എന്ന വിശേഷം അറിഞ്ഞത് എന്നത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു അത്ഭുതമാണ് )...

ഡോക്ടറെ കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്നോട് രണ്ട്ട് മൂന്നു മാസത്തെ പരിപൂര്‍ണ്ണ വിശ്രമം ആവശ്യപ്പെട്ടു....

പുറത്തിറങ്ങിയ എന്നോട് ആശുപത്രി വാതില്‍ക്കല്‍ നില്ക്കാന്‍ പറഞ്ഞു കാര്‍ എടുക്കാന്‍ പോയി തിരിച്ചു വന്ന മണിയേട്ടന്‍ കണ്ടത് ബോധം കേട്ട് കിടക്കുന്ന ദുര്‍ഗ്ഗയെ ആണ് ...ഒരു ഗുജറാത്തി സ്ത്രീ താങ്ങി പിടിച്ചത് മാത്രമേ എനിക്ക് ഓര്‍മയുള്ളൂ.....പിന്നെ ഒരു കരിക്കൊക്കെ കുടിച്ചു അവിടെ നിന്നും പോന്നു...

വീട്ടിലെത്തിയ ദുര്‍ഗ്ഗയ്ക്ക് അമ്മയെ കാണാന്‍ തോന്നി...അമ്മ വിവരമറിഞ്ഞ് വരുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ് ഫ്ലൈറ്റ് ..

ആ മൂന്നു ദിവസവും മണിയേട്ടന്‍ ഓഫീസില്‍ പോകുന്ന സമയത്തൊക്കെ സുനിതയും ലക്ഷ്മിയുമാണ് ജ്യൂസ്‌ ഉണ്ടാക്കി തരാനൊക്കെ വന്നിരുന്നത്.....അവരുടെ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള സംസാരവും മറ്റും എന്റെ ആവലാതികള്‍ തെല്ലൊന്നു കുറച്ചു.. ആ ദിവസങ്ങളില്‍ ഒക്കെ മെസ്സില്‍ നിന്നും ഭക്ഷണം വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു....

മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞു വനങ് അമ്മയെ ഓടിച്ചെന്നു ദുര്‍ഗ്ഗ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു...ആശ്വാസവും കുളിര്‍മയും ഒക്കെ തോന്നി ആ അവസ്ഥയില്‍ അമ്മയെ കണ്ടപ്പോള്‍ ....ആകെ കോലം കെട്ട, ഏഴു കിലോ യോളം ഭാരം കുറഞ്ഞ ദുര്‍ഗയെ കണ്ടപ്പോള്‍ അമ്മയ്ക്കും വിഷമമായി....

പിന്നീടുള്ള ഒന്നര മാസം അമ്മയുടെ സംരക്ഷണത്തില്‍ ആശ്വാസത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും കഴിഞ്ഞു. ....
(തുടരും)

കച്ചും ഞാനും -1

2011-06-27T03:36:00.000-07:00

നേരം വെളുത്തു വരുന്നതേയുളളൂ.

. തീവണ്ടി ഏതോ ശബ്ദത്തോടെ എലിമാളങ്ങള്‍്ക്കിടയിലൂടെ പോകുന്ന ഒരു പ്രതീതി. മണലിന്ടെ നിറമുള്ള മൊട്ടക്കുന്നുകള്‍ ചുറ്റിനും ....നിശ്ശബ്ദമായ നിഗൂഢത!! ചുരുളഴിയാത്ത ഒട്ടേറെ രഹസ്യങ്ങ്ങ്ങള്‍ പതിയിരിക്കുന്ന സ്ഥലം . .അതാണ്‌ ഭുജിന്റെ മുഖമുദ്ര . . ജിപ്സി കാത്തു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ....ഭയ്യമാര്‍ ചായയുമായി വന്നു. അത് കുടിച്ചതിനു ശേഷം യുനിടിലെയ്ക്ക്. ആര്‍മി സ്റ്റേഷന്‍ വളരെ വലുതായിരുന്നു. ആ മരുഭുമിയില്‍ ഒരു പച്ചത്തുരുത്ത് ഉണ്ടാക്കാനുള്ള ശ്രമം പോലെ അവിടവിടെയായി കൊച്ചു കൊച്ചു ചെടികള്‍ വെച്ചു പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതൊക്കെ വളര്‍ന്നു വലുതാകുന്നതിനു മുന്‍പേ ഞങ്ങള്ക്കിവിടെ നിന്നും പോകേണ്ടി വരുമെന്ന് മനസ് പറഞ്ഞ്ഞു. അല്ലെങ്കിലും ആര്മിക്കാര്‍ക്ക് ഒരു സ്ഥലത്തിനോടും പ്രത്യേക മമത തോന്നിയിട്ട് കാര്യമില്ല.

അങ്ങ്ങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ ഒന്നാം നിലയിലുള്ള ഗസ്റ്റ് രുമിലെത്തി. രണ്ടുമുriകള്‍ മാത്രമുള്ള അതിഥിമന്ദിരങ്ങള്‍ . ഞങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്ത് താമസിച്ചിരുന്നത് മഹാരാഷ്ട്രക്കാരനായ ഒരു അവിവാഹിതനായിരുന്നു...ലഫ്ടനന്റ്റ് അഭിലാഷ്.... താഴെയുള്ളത് ഒരു ഉത്തരാന്ച്ചല്‍കരനായ ഒഫിസരാന്. മേജര്‍ സുനില്‍. ഭാര്യയേയും കുട്ടിയേയും ഒരു മാസത്തിനു ശേഷമേ അയാള്‍ കൊന്ടുവരുന്നുല്ലൂ..താമസസൗകര്യം sariയായിട്ടു വേണമത്രേ..ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞ്ഞ്ഞിട്ടെ വിട് കിട്ടുകയുല്ലൂ...അത് വരെ ee ഗസ്റ്റ് റുമില്‍ ഒതുങ്ങിക്കൂടണം.

മകനും മരുമകളും പുതിയ ജിവിതം തുടങ്ങ്ങ്ങാന്‍ പോകുന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തില്‍ അമ്മായിയമ്മ മേടിച്ച്ചു തന്ന കൊച്ച്ച്ചു നിലവിളക്കും, തളികയും, കിണ്ടിയുമെല്ലമ് ഞാങ്ങ്ങ്ങള്‍ ഒരു ഗോദ്രെജ് അലമാരിയുടെ മുകളില്‍ പ്രതിഷ്ടിച്ച്ചു. ചോttaനികര അമ്മയുടെ ഒരു കൊച്ച്ച്ചു ഫോട്ടോയും അതിനു പിന്നിലായി വെച്ച്ച്ചു. ബാക്കി പെട്ടികളൊക്കെ വിട് കിട്ടിയിട്t തുറക്കാം.

രാവിലത്തെ ചായ മുതല്‍ രാത്രി ഭക്ഷണം വരെ സമയാസമയം സഹായക് ഭയ്യ മെസ്സില്‍ നിന്നും കൊണ്ടു വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.... മേലനങ്ങാതെ അങ്ങ്ങ്ങനെ മെസ്സിലെ ഭയ്യമാരുറെ കൈപ്പുണ്യം ഭക്ഷനപ്രിയരായ ഞാങ്ങ്ങ്ങള്‍ രണ്ടാളും എന്നും ആസ്വദിച്ചു പോന്നു. രാവിലെ വിസ്തരിച്ച്ചുള്ള ഭക്ഷണം താഴത്തെ നിലയിലെ മേജര്‍ സുനില്‍ അനുവദിക്കാറില്ല..പ്ലെടിനു മുന്നില്‍ ഇരിക്കുംപോലവും അയാളുടെ വിളി.."ജല്‍ദി ആജാ...ദേര്‍ ഹോ ഗയി...ഗാടി ആഗയി" പിന്നിടരിഞ്ഞ്ഞ്ഞു അയാള്‍ക് രാവിലെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന പതിവില്ലെന്നും, ഉച്ചയ്ക്ക് രണ്ട്ട് മണിക്ക് ഓഫിസില്‍ നിന്നും വരുന്നത് വരെ വായുഭക്ഷനമാനെന്നും ..

മണിയേട്ടന്‍ ഓഫിസില്‍ പോയിക്കഴിഞ്ഞ്ഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ ഭുജിലെ ജോലിസാധ്യതകള്‍ തിരയുകയായി..ഉയര്‍ന്ന സമ്പളം ലഭിച്ച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഇന്‍ഫോപാര്‍ക്കിലെ എഞ്ചിനിയര്‍ ജോലി രാജിവെച്ചു പോന്നത് ഭര്‍ത്താവിന്റെ കുറെ താമസിക്കാന്‍ അവസരം കിട്ടിയത് കൊണ്ട്ട് മാത്രമാണ്. എന്നാല്‍ വെറുതെയിരിക്കാന്‍ വയ്യ.

കച്ച് നിറയെ എന്‍ ജി ഓ കളാണ്. ഭുമികുലുക്കത്ത്തിനു ശേഷം അവിടത്തെ ജനതയുടെ ക്ഷേമത്തിനായി കൂണ് പോലെ പൊങ്ങ്ങ്ങിയവയാനു ivayellaam. പലതിന്റെയും തുച്cha വേതനം എന്നെ അത്ര ഉത്സാഹപ്പെടുത്ത്തിയില്ല..

അങ്ങ്ങ്ങനെയിരിക്കെ, മരുഭുമിയിലെ സസ്യജാലതെക്കുരിച്ച്ചും മറ്റും ഗവേഷണം നടത്തുന്ന ഒരു സ്ഥാപനം എന്നെ റിസര്ച്ച് ഫെല്ലോ ആക്കി നിയമിച്ച്ചു. അതിന്റെ തമിഴ്നാട്ടുകാരനായ ഡയരക്ടര്‍ എന്നോടു പറഞ്ഞത് അതിവേഗത്തില്‍ പി എച്ച് ഡി എടുക്കാന്‍ പറ്റിയ ഒരു മേഖലയാണ് ആഗോളതാപനം എന്നാണ്. ഇപ്പോള്‍ എല്ലാവരും ഉറ്റു നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മേഖല ആയതിനാല്‍ എനിക്കും നന്നേ ബോധിച്ച്ചു. ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞ്ഞ്ഞു ജോലിക്ക് ചേരാമെന്ന് പറയുകയും ചെയ്തു..അപ്പോഴേയ്ക്കും വീടൊക്കെ കിട്ടി താമസവും ഭക്ഷണവുമൊക്കെ Saരിയാകുകയും ചെയ്യും.

എന്നും പാര്‍ട്ടി മാത്രം ഉള്ള ആര്‍മി ജീവിതത്തില്‍, വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കാഴ്ച്ചപാടോടെ ജീവിക്കാന്‍ ആ ജോലി കുറച്ചൊന്നുമല്ല എന്നെ സഹായിച്ച്ചത്. ഏതാണ്ടഉ എല്ലാ ദിവസവും ലേഡീസ് മീറ്റ്‌, ഫാമിലി വെല്‍ഫെയര്‍, പാര്‍ടി , സോഷിഅല്‍ ഈവനിംഗ് എന്നിങ്ങ്ങ്ങനെ ഓരോന്നും പറഞ്ഞ്ഞു ഒത്തുചേരല്‍ ഉണ്ടാകും....ആ പൊങ്ങ്ങ്ങച്ച്ച്ച സഞ്ചികല്‍ക്കിടയില് മുങ്ങിപ്പോവാതെ സ്വന്തം കാലില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞ്ഞ്ഞത് ഒരു ഭാഗ്യമായിരുന്നു..

ഭുജിലെത്തിയിട്റ്റ് ഏതാണ്റ്റ് മൂന്നു ആഴ്ചച്ച കഴിഞ്ഞ്ഞ്ഞു കാണും..മണിയേട്ടന് രാജസ്ഥാനിലെയ്ക്ക് പോകേണ്ടിവന്നു...ഒരാഴ്ച്ച്ചതെയ്ക്ക്...തൊട്ടടുത്തുള്ള ഒഫിസര്മാരെല്ലാം പോയതിനാല്‍ ആ സ്ഥലം പൊതുവേ വിജനമായിരുന്നു....പകല്‍ സമയം എനിക്കത്ര പേടി തോന്നിയില്ലാ..പക്ഷെ സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞ്ഞ്ഞാല്‍ ഭുജില്‍ ഭയങ്കര ശബ്ദത്തോടെ kaatum നായകളുടെ കുരയുമാണ്...chilappol കraണ്ടും പോകും...ചില്ല് പൊട്ടിപ്പോയ ജനലിന്റെ കര്‍ട്ടന്‍ eppozhum ഇlaകിക്കൊന്റിരിക്കും....രാത്രി മുഴുവന്‍ ഒരു പ്രേതസിനിമ കാണുന്നത് പോലെ തോന്നും...എന്നും വൈകിട്ട 3-4 കിലോമിടര്‍ നടക്കാന്‍ പോകാറുള്ള ഞാന്‍ തിരിച്ചെത്തുമ്പോള്‍ 7 മണി കഴിയും. 8 മണിയോടെ ഭയ്യ കൊണ്ടുവന്നു വെച്ച ആഹാരം കഴിച്ചാല്‍ പിന്നിട്ട് രാത്രി മുഴുവന്‍ എങ്ങനെ പേടി കുടാതെ തള്ളി നീകമെന്ന ചിന്തയായി... അവസാനം പ്രേതസിനിമയിലെ കുരിശും ടെവിമാഹാത്മ്യവും പോലെ ഞാനും ഒരു വഴി കണ്ടു പിടിച്ച്ചു. ജ്ഞാനപ്പാന ഇംഗ്ലീഷ് -ലേയ്ക്ക് വിവര്‍ത്തനം ചെയ്യുക......:) അങ്ങ്ങ്ങനെ 2 ദിവസം കൊണ്ട്ട് അത് സാധിച്ച്ചു..പിന്നെയും ദിവസങ്ങ്ങ്ങള്‍ ബാക്കി...ഒരു ദിവസം ഭഗവാന്റെ പടം വരച്ച്ചു....പിന്നിടുള്ള ദിവസങ്ങ്ങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ നടക്കുന്ന ദൂരം കുട്ടി 5 കിലോമീടര്‍ ആക്കുകയും തന്മുലം ക്ഷിനിച്ച്ചു വെളുക്കുവോളം കിടന്നുരങ്ങ്ങ്ങാന്‍ കഴിയുകയും ചെയ്തു. 3 ആഴ്ചയ്ക്കകം ഞങ്ങള്‍ക്ക് വീട് കിട്ടി. ബോഗന്വില്ലകള്‍ പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു വിടിന്റെ ഉള്ളിലേയ്ക്ക് കയറിയിരിക്കുന്നു...നിറയെ കുറ്റിച്ചെടികള്‍ വിടിന് ചുറ്റും....കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ പേടിയായി..കച്ച് വിഷസര്‍പ്പങ്ങ്ങ്ങലുറെ നാട് ആണെന്ന് ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടുന്റ്റ്. അതൊക്കെ വെട്ടിത്തെളിക്കാതെ ഞാന്‍ അങ്ങോടില്ലെന്നു ഉറപ്പിച്ച്ചു പറഞ്ഞ്ഞു. ഒരു ആഴ്ചയ്ക്കകം ആ പരിസരമൊക്കെ വൃത്തിയാക്കി , വേറെ പെയിന്ടടിച്ച്ചു ഭംഗിയാക്കി. സാധനങ്ങളൊക്കെ അങ്ങോട്ട്‌ മാറ്റി . ..മാസങ്ങ്ങ്ങല്‍ക്കകം tv , ഫ്രിഡ്ജ് ഒക്കെ ഞങ്ങള്‍ സംഘടിപിച്ചു . ...angane അവിടെ ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങ്ങ്ങി.

ഭുജില്‍ എവിടെ നിന്നാലും കാണാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു മലയുന്റ്റ്: 'ബുജിയാ കോട്ട'. അതിനു മുകളില്‍ നാഗങ്ങ്ങ്ങലുറെ ഒരു ക്ഷേത്രമുന്റ്റ് ..അതിന്റെ ചുവന്ന കോടി വളരെ ദുരെ നിന്നെ , ഭുജിലീയ്ക്ക് നമ്മള്‍ തീവണ്ടിയില്‍ എത്ത്തിക്കൊന്റിരിക്കുംബോലെ കാണാം....ആ കോട്ടയിലേയ്ക്കു ജോലിസംബന്ധമായി ഒരിക്കല്‍ മണിയേട്ടന് പോകേണ്ടി വന്നു. കാഴ്ചകള്‍ കാണാന്‍ ഇഷ്ടമുള്ള ഞാനും കൂടെ കൂടി. കല്ലും മുള്ളും പാraക്കുട്ടങ്ങ്ങ്ങളും niranja മലയാണ്. കയറണമെങ്കില്‍ ഷൂവും സോക്സും കുടിയേ തിരു. നിറയെ പാമ്പുകള്‍ ആണ് അവിടെ. മലയുടെ താഴെ വരെയേ ജിപ്സി പോകു.പിന്നിട്ട് അര മണിക്കൂര്‍ മല കയറണം...

ഒരു പ്രകാരത്തില്‍ മുകളിലെത്തിയ ഞാങ്ങ്ങ്ങള്‍ ആ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഐതിഹ്യം കേട്ട് . വര്‍ഷത്തിലൊരിക്കല്‍ നാഗപഞ്ചമി നാളില്‍ നാഗമാതാവ് പാല്‍ കുടിക്കാന്‍ വരുമെന്നാണ് വിശ്വാസം ...അന്നേ ദിവസം ആ പരിസരവാസികളൊക്കെ അവിടെ ഒത്തു കുടും...വലിയ ഉത്സവമാണ്.. അവിടം ഭരിച്ചിരുന്ന രാജാവിന്റെ കോട്ടയും ക്ഷേത്രവുമായിരുന്നു പണ്ട് ഇത്. തോക്കിന്റെ കുഴല്‍ കയറി വെക്കാനും യുദ്ധം ചെയ്യാനുമുള്ള സംവിധാനങ്ങള്‍ നേരില്‍ കണ്ടു...മലയുടെ മുകളില്‍ നിന്നും അങ്ങ്‌ ദുരെ, താഴെയുള്ള പള്ളി വരെയുള്ള ഒരു തുരങ്കവും കണ്ടു. saത്രുവിന്റെ ആനയ്ക്ക് പോലും ചവിട്ടി തുറക്കാന്‍ പttaത്തത്ര saക്തിയുള്ള വാതില്‍ കണ്ടു. കൊട്ടാരം വക കിണര്‍ കണ്ടു...

ജോലിസ്ഥലത്ത് ദുര്‍ഗക്കൊരു കൂട്ട്കാരിയെ കിട്ടി ..കോതമംഗലം കാരിയായ ശ്രീജ . ഭുജ് എന്ന സ്ഥലത്തെ എനിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നത് ശ്രീജയാണ് ..ജിപ്സി യിലും കാറിലും മാത്രം യാത്ര ചെയ്യുന്ന ആര്‍മി വനിതകള്‍ക്ക് ഒരു സ്ഥലthinte സരിയായ ഗന്ധം അനുഭവിച്ചറിയാന്‍ കഴിയില്ല ... പക്ഷെ ശ്രീജ എനിക്ക് ഭുജിലെ മുക്കും മൂലയും പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നു .... നല്ല പനീര്‍ കിട്ടുന്ന അപ്പൂപ്പന്റെ കട . .....മലയാളി സ്റ്റോര്‍ ... കപ്പയും മാങ്ങയും കുത്തരിയും വെളിച്ചെണ്ണയും എന്തിനു കൊന്നപൂ പോലും കിട്ടുന്ന ഒരു മലയാളിയുടെ ഉന്തുവണ്ടി .....അതെന്നിലെ മലയാളിക്ക് വല്ലാത്ത ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു ....ബസ്മതി അരിയില്‍ നിന്നും സണ്‍ ഫ്ലവര്‍ ഓയിലില്‍ നിന്നും ഒരു മോചനം ....:)) പിന്നീട് കേരളത്തിലെ മലയാളിയെക്കള്‍ നന്നായി ഭുജിലിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ വിഷുവും ഓണവുമെല്ലാം ആഘോഷിച്ചു പോന്നു ....

ആര്‍മി വണ്ടികള്‍ ദുരുപയോഗം ചെയ്യാന്‍ മനസ് അനുവദിക്കാത്തതു കൊണ്ട്ട് മിക്കവാറും നടന്നോ ബസിലോ ഓടോയിലോ ആണ് ദുര്ഗ ജോലിക്ക് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നത്...രാവിലത്തെ വെയിലത്ത്‌ ഭുജ് പോലുള്ള മരുഭൂമിയില്‍ നടക്കാനാവാത്തതിനാല്‍ ഒരു ഡ്രൈവിംഗ് സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ന്നു. രാവിലെ പഠിത്തവും നടക്കും..യാത്രയും ഒപ്പം നടക്കും...:)

ജോലിസ്ഥലത്തെ ഒരു മേലധികാരിയെ കുറിച്ചു ശ്രീജയ്ക്ക് അത്ര നല്ല അഭിപ്രായം അല്ലാത്തതിനാല്‍ ജോലിക്ക് പോകുമ്പോള്‍ പഴയതും ആകര്‍ഷണീയത കുറഞ്ഞതുമായ വസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരികാനും അധികം ചിരിക്കാതിരിക്കാനും ദുര്ഗ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു പോന്നു. ജോലി കഴിഞ്ഞു തിരക്കിട്ട് പാര്‍ടികള്‍ക്ക് പോകുമ്പോള്‍ യഥാവിധി അണിഞ്ഞു ഒരുങ്ങാന്‍ ഒന്നും സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല..അല്ല എത്ര ഒരുങ്ങിയാലും നോര്‍ത്ത് ഇന്ത്യന്‍ സുന്ദരിമാരുടെ ഏഴു അയലത്ത് എത്താന്‍ ഈയുല്ലവള്‍ക്ക് ആവില്ലായിരുന്നു.....എന്നാല്‍ പാര്‍ടികളില്‍ വിളമ്പാന്‍ എന്നും എനിക്ക് ഒരു പുതിയ വിഷയം ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു...ഷാരൂഖ്‌ ഖാനെയും ഇമ്രാന്‍ ഖനെയുമോകെ പറ്റി മാത്രം പറയുന്നവരുടെ ഇടയില്‍ വേറിട്ട്‌ നില്‍കാന്‍ എന്നും ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ച്ചിരുന്നതുമാണ്...

ഏതാണ്ട് 2 മാസം കഴിഞ്ഞ്ഞ്ഞു കാണും: ജോലിയുടെ ഭാഗമായി എനിക്ക് 'ബന്നി' ഗ്രാമാങ്ങ്ങ്ങളിലെയ്ക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. അതിരാവിലെ ആറു മണിക്ക് പോയാല്‍ വൈകിട്ട ആറു മണിക്ക് തിരിച്ചെത്താം. രണ്ടുദിവസമായി നല്ല ക്ഷിണം തോന്നിയതിനാല്‍ ഈ യാത്രയില്‍ നിന്നും എന്നെ ഒഴിവാക്കിക്കൂടെ എന്ന് ചോദിച്ചെങ്കിലും അധികൃതര്‍ ‍ സമ്മതിച്ചില്ല..അങ്ങ്ങ്ങനെ അതിരാവിലെ ഓഫിസ് വക ക്വാളിസില്‍ ഞാങ്ങ്ങ്ങള്‍ പുറപ്പെട്ടു. നിറയെ കുണ്ടും കുഴിയുമുള്ള ബന്നി ഗ്രാമാങ്ങ്ങ്ങളിലെയ്ക്കാന് യാത്ര.. ഗ്രാമാകവാടത്തിനടുത്തായി ഒരു വലിയ കുളം ഉണ്ട് ..ആ മരുഭുമിയിലെ ഏക കുളം...കന്നുകാലികള്‍ അവിടെ വെള്ളം കുടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.....പൊരിഞ്ഞ വെയില്‍...കുടുതലും മരുഭുമിയാണ്...മരുഭുമിയില്‍ മാത്രം കണ്ടുവരുന്ന ഓന്തിനെ പ്പോലുള്ള ജീവികള്‍ വണ്ടിക്കു മുന്നിലൂടെ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു...ബന്നി ഗ്രാമവാസികള്‍ തങ്ങള്‍ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പിന്‍തലമുറക്കാരാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. കാലിയെ മേച്ചു ഉപജീവനം കഴിച്ചിരുന്ന അവര്‍ ബന്നി ഒരു പുല്‍മേട്ടില്‍ നിന്നും മരുഭൂമി ആയതിനു ശേഷം ‍ നിവൃത്തിയില്ലാതെ കുറ്റിച്ചെടികള്‍ ഉണക്കി കത്തിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന ചാരം വിറ്റാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്. ബന്നിയെ ഒരു പുല്മെടായി തിരികെ കൊണ്ടുവരിക എന്നതാണ് ഇന്ത്യ ഗവണ്മെന്റിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ലക്‌ഷ്യം.

ബൈകിന്റെ പുറകില്‍ ഒരു വലിയ കുട്ട വെച്ച് അതിലിരുന്നാണ് അവിടത്തുകാര് ടെ യാത്ര. വേറെ വാഹനങ്ങള്‍ ഒന്നും ബന്നി ഗ്രാമങ്ങളില്‍ ഇല്ല. ഭുജില്‍ നിന്നും ദ്വാരകയിലെയ്ക്ക് പോകുന്ന വഴി ഇരുവസങ്ങളിലും ആയിട്ടാണ് ഈ ഗ്രാമങ്ങള്‍. തലപ്പാവ് വെച്ച ആണുങ്ങളും തലയില്‍ തുണിയിട്ട സ്ത്രീകളും കച്ചിലെ ഗ്രാമങ്ങളുടെ പ്രത്യേകതയാണ്. മുസ്ലിം - ഹിന്ദു സമുദായങ്ങള്‍ ആണ് അവിടെ അധികവും. കൊച്ചുകുട്ടികള്‍ കടല്‍തീരത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്ന കളിവീടുകള്‍ പോലെ മണ്ണുകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കുന്ന വീടുകളാണ് അവിടെ. കുടിവെള്ളം എടുക്കുന്ന കിണറുകളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത് ചെളിവെള്ളം ആണ്. എരുമാകള്‍ക്ക് കുളിക്കാനും കുടിക്കാനും വേറെ ജല സംഭരണികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ വീട്ടിലും കുറഞ്ഞത്‌ ഒരു എരുമ യെങ്കിലും കാണും. അവിടത്തെ ഗ്രാമത്തലവന്റെ വീട്ടിലേക്കു ചെന്ന ഞങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചു ഈച്ചയാര്‍ക്കുന്ന ആ പൂമുഖത്തെ ബഞ്ചുകളില്‍ ഇരുത്തി. ഗ്രാമ തലവന്‍ എരുമയെ കറന്നു പാല്‍ എടുത്തു. തല്‍ക്ഷണം ആ പാല്‍ കൊണ്ട്ട് അവിടുത്തെ സ്ത്രീ ചായ ഉണ്ടാക്കി തുടങ്ങി . ആ ചളി വെള്ളവും എരുമപ്പാലും കണ്ട് ഓക്കാനം വന്ന ഞാന്‍ എന്തോ ഒഴിവു കഴിവ് പറഞ്ഞു പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവിടെ ചുറ്റിപറ്റി നിന്നപ്പോള്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ പരിചയപ്പെട്ടു. മിര. കഴിക്കാന്‍ ഭക്ഷണം നന്നേ കുറവാണെങ്കിലും അവിടത്തുകാരുടെ കണ്ണിലെ തിളക്കം എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ചു. മിര പറഞ്ഞാണ് അറിഞ്ഞത് - അവരുടെ പ്രധാന ഭക്ഷണം ഗോതമ്പ്മാവ് കട്ടിയില്‍ പരത്തി ചുട്ടെടുക്കുന്ന ഉണക്ക റൊട്ടികള്‍ ആണെന്ന് ...!! ആ ഗ്രാമങ്ങള്‍ എരുമച്ചാണകം മണക്കുന്നവയായിരുന്നു .

ചില ഗ്രാമ മുഖ്യന്മാരും സ്ത്രീകളും ഒട്ടകപ്പുറത്ത് യാത്ര ചെയ്തിരുന്നു...ഞങ്ങളുടെ കയ്യിലെ ക്യാമറ കണ്ട അവര്‍ ഒട്ടകത്തിനെ പിടിച്ചു നിറുത്തി പോസ് ചെയ്തു. ...വെള്ളമെടുക്കാന്‍ വന്ന കുട്ടികള്‍ കലവുമായി പോസ് ചെയ്തു..

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ്ഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിലെത്തി...രാമായനത്തില്‍‍ , dasarathhan വധി ച്ച മുനികുമാരന്റെ മാതാപിതാക്കളെ അവിടെയാനത്രേ അടക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. കുരച്ച്ചു നേരം വിശ്രമിച്ച്ചതിനു ശേഷം യാത്ര തുടര്‍ന്നു. എല്ലാ ഗ്രാമാങ്ങ്ങ്ങളിലെയും ജി പി എസ് രീടിംഗ് എടുത്തുകൊന്റ്റ് ഞങ്ങള്‍ മുന്നെരിക്കൊന്ടിരുന്നു..ഉച്ചയായപ്പോലെയ്ക്കും വയ്യാതായി ..എന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന തൈരും ചോരുമൊക്കെ ഉച്ച്ചയായപ്പോലെയ്ക്കും പാത്രം തുറന്നു പുറത്തു പോയിരുന്നു... അവസാനം ഭയ്യമാര്‍ മെസ്സില്‍ നിന്നും തന്നുവിട്ട ജ്യുസ് കുടിച്ചു വിസപ്പടക്കി . കുടെയുണ്ടായിരുന്ന ഗുജറാത്തികള്‍ അവരുടെ ഉണക്ക റൊട്ടിയും തൈരും കൂടെ കഴിച്ച്ച്ചു.

വൈകുന്നേരം വിട്ടിലെത്ത്തിയപ്പോള്‍ ധ്രിതിയില്‍ ഒരു കുളി കഴിഞ്ഞ്ഞ്ഞു കിടപ്പായതാണ് ദുര്‍ഗ്ഗ. രണ്ട്ട് ദിവസത്തേയ്ക്ക് എഴുന്ന്നെടില്ല. അപ്പോഴാനരിഞ്ഞ്ഞ്ഞത് ദുര്‍ഗ്ഗ അമ്മയാകാന്‍ പോകുകയാണെന്ന്.!!ബന്നിയാത്രയില്‍ പിറക്കാനിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനൊന്നും സംഭവിക്കാതിരുന്നത് മുജ്ജന്മപുണ്യം.

ആ ജോലി അങ്ങ്ങ്ങനെ ഞാന്‍ രാജിവെച്ചു . പി എച് ഡി യും മറ്റും പിന്നീടാകാം..ആദ്യം കുട്ടി പുറത്ത് വരട്ടെ..

(തുടരും)

എന്റ്റെ കാലിഡോസ്കോപ്പും യുകെ ഡോക്ടറും.

2009-07-28T22:44:00.000-07:00

വിവാഹാലോചന തുടങ്ങിയ കാലം.പത്രപ്പരസ്യം കണ്ടുവന്ന ഒരാലോചന ചേര്‍ത്തലക്കാരനായ ഒരു യു.കെ ഡോക്ടറുടേതായിരുന്നു. ഡോക്ടറെന്നും യു.കെ എന്നും കേട്ടപ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായും ഏതൊരു സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥനേയും പോലെ ദുര്‍ഗ്ഗയുടെ അച്ഛനും മകളുടെ ശോഭനമായ ഭാവി സ്വപ്നം കണ്ടുതുടങ്ങി. ആദ്യം ഒരെതിര്‍പ്പാണു തോന്നിയതെങ്കിലും പിന്നീട് അമ്മയുടേയും അമ്മായിമാരുടേയും അച്ഛമ്മയുടേയും അമ്മാവന്മാരുടേയും മറ്റും നിറ്ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി പെണ്ണുകാണലിനു തയ്യാറായ ദുര്‍ഗ്ഗയുടെ കാലിഡോസ്കോപ്പിലും കുറേ വര്‍ണ്ണശബളിമ തെളിഞ്ഞു.സിനിമയിലും മറ്റും ദൈവപുരുഷന്മാരെപ്പോലെ, ഇളം നിറത്തിലുള്ള ഷര്‍ട്ട് ഒക്കെ ധരിച്ച് നല്ല ഉയരവും മുഖത്ത് ആശ്വാസമേകുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയും ഒക്കെയായി, വൃത്തിയായി വെട്ടിയൊതുക്കിയ തിളങ്ങുന്ന മുടിയും കൃത്യമായി വൃത്തിയോടെ പരിപാലിക്കുന്ന വെട്ടിനിരത്തിയ നഖങ്ങളും ഒക്കെയായി കാണാറുള്ള സുന്ദരന്മാരായ ഡോക്ടര്‍-നായകന്മാരെപ്പോലെ ഒരു വരനെ ഛായ അറിഞ്ഞു കൂടെങ്കിലും ദുര്‍ഗ്ഗ മനസില്‍ സങ്കല്പിച്ചു. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പയ്യന് ലീവില്ലെന്നും പകരം ഫോട്ടോയുമായി അച്ഛനമ്മമാരാണു വരുന്നതെന്നും അറിയിപ്പ് കിട്ടി. അതൊരു തരത്തില്‍ ദുര്‍ഗ്ഗയ്ക്ക് സമാധാനമേകി. കണ്ണീക്കണ്ട ചെക്കന്മാരുടെ മുന്നില്‍ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി നില്ക്കേണ്ടല്ലോ! ഫോട്ടോ ഇഷ്ടപ്പെട്ടാല്‍ മാത്രം മുന്നോട്ടു പോയാല്‍ മതിയല്ലോ.
അങ്ങനെ ആ ഞായറാഴ്ച വന്നെത്തി. ഒരുങ്ങാനൊക്കെ ഇഷ്ടമാണെങ്കിലും ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലൊക്കെ ഒരു വേഷം കെട്ടലില്‍ താത്പര്യം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ദുര്‍ഗ്ഗ ഒരു ചുരിദാറാണിട്ടത്. ജോലിക്കു പോകുവാന്‍ വേണ്ടി തയ്യാറാകുന്നതുപോലെ മാത്രമേ കണ്ടാല്‍ തോന്നൂ. കോണ്‍ വെന്‍റില്‍ ഒക്കെ പഠിച്ച കാരണം ആഭരണങ്ങള്‍ വാങ്ങലും അണിയലും ഒക്കെ വളരെ കുറവായിരുന്നു. കമ്മല്‍ പോലും ഇടാന്‍ മറക്കാറുള്ള ദുര്‍ഗ്ഗയെ പലപ്പോഴും അതൊക്കെ കൂട്ടുകാരും ബസിലുള്ള ചേച്ചിമാരും ഒക്കെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുകയാണ് പതിവ്. രാവിലത്തെ തിരക്കിനിടയില്‍ അമ്മയ്ക്ക് അതൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ എവിടെ നേരം…ഇനി റ്റാറ്റാ കാണിക്കുന്ന സമയത്തു ഒന്നു ശ്രദ്ധിച്ചാല് തന്നെ അതു പറയാമെന്നു വെച്ചാല്‍ അന്നത്തെ ബസ് കിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് അമ്മ കണ്ടുവെച്ചിരുന്ന ഒരുപായം എന്റ്റെ ബാഗില്‍ ഒരു കമ്മല്‍ എപ്പോഴും സൂക്ഷിക്കുക എന്നതായിരുന്നു.:-))

ഏതായാലും കാത്തിരിപ്പിനു വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് ഒരു നീല കാറ് വീടിന്ന്റ്റെ ഗേറ്റിനുമുന്നില്‍ നിര്‍ത്തി. അതില്‍ നിന്ന് സി വി രാമന്‍ പിള്ളയുടെ അരത്തമ്മപ്പിള്ളത്തങ്കച്ചിയെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്ന, തടിച്ച, സര്‍വ്വാഭരണവിഭൂഷിതയായ ഇരുനിറത്തിലൊരു കഥാപാത്രം ആദ്യം പുറത്തിറങ്ങി! ചിരി എന്നത് അവര്‍ക്കു ജീവിതത്തിലിതേവരെ ഉണ്ടാകാത്ത ഒരു സാധനമാണെന്നു തോന്നി. അവരെ കണ്ടതും ദുര്‍ഗ്ഗയുടെ ശ്വാസം മേല്പ്പോട്ടായി. ഇതാണോ ഭഗവാനേ എന്ന്റ്റെ അമ്മായിയമ്മ!!!?? പിന്നാലെ തോട്ടിയും വടിയുമൊന്നുമിലാത്ത ആനക്കാരനെപ്പോലെ മെലിഞ്ഞു പഞ്ചപുച്ഛ മടക്കി അതീവവിനീതനായി ഇറങ്ങി വന്നത് പയ്യന്ന്റ്റെ അച്ഛനായിരിക്കണം. എനിക്കു പാവം തോന്നി. സാധാരണ അച്ഛന്ന്റ്റെ പ്രായമുള്ള, തലയൊക്കെ കുറച്ച് നരച്ചു തുടങ്ങിയവരെ കണ്ടാല്‍ ദുര്‍ഗ്ഗയ്ക്ക് ഒരു ബഹുമാനം തോന്നാറുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇദ്ദേഹത്തിന്ന്റ്റെ മട്ടും ഭാവവും കണ്ടപ്പോള്‍ തോന്നിയത് സഹതാപമാണ്.

അച്ഛന്‍ അതിഥികളെ സ്വീകരിച്ച് ഇരുത്തി. ദുര്‍ഗ്ഗ പതുക്കെ പിന്നിലത്തെ മുറിയിലേക്കു വലിഞ്ഞു. വീട്ടിലെ മൂത്ത കുട്ടിയുടെ കല്യാണാലോചന എന്ന നിലയ്ക്ക് എല്ലാ കുടുംബാംഗങ്ങളും സന്നിഹിതരായിരുന്നു. ഒരു കല്യാണത്തിനുള്ള ആള്‍ക്കൂട്ടം. അവസാനം അച്ഛന്ന്റ്റെ സ്വരം കേട്ടു “ അവളെവിടെ, വിളിക്കൂ..” എന്ന്റ്റെ ചങ്കിടിപ്പ് കൂടി. ഇനി പയ്യന്ന്റ്റെ ഫോട്ടോ ഇഷ്ടപ്പെട്ടാല്‍ തന്നെ ഈ അമ്മയുടെ മോളായിച്ചെല്ലാന്‍ വയ്യെന്ന് എന്ന്റ്റെ മനസ്സുപറഞ്ഞു. എനിക്ക് എന്ന്റ്റെയമ്മയെപ്പോലെ തന്നെ എന്തും തുറന്നു പറയാവുന്ന ഒരമ്മയെ മതി. ഇവര്ടെ വീട്ടില്‍ ചെന്നാല്‍ ഞാനും ഭാവിയില്‍ ഇവരെപ്പോലെ ഒരു കൊച്ചമ്മയായിപ്പോവും. എന്തായാലും അവരുടെ മുന്നില്‍ ചെല്ലുക തന്നെ!
ദുര്‍ഗ്ഗ അവരുടെ മുന്നിലെത്തി. ചായക്കപ്പും കൊണ്ട് തലകുനിച്ചൊന്നുമല്ല. ചായയൊക്കെ അമ്മ കൊണ്ടു കൊടുത്തിരുന്നു. ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സാധാരണ അതിഥികളുടെ മുന്നിലേയ്ക്ക് ചെല്ലുന്നതു പോലെ ഞാന്‍ ചെന്നു. അച്ഛനിരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇരുന്നു..:) ഒരു മഹാറാണിയുടേതു പോലുള്ള അവരുടെ ആ ഇരിപ്പും അടുത്ത് ഭര്‍ത്താവിന്ന്റ്റെ കാര്യസ്ഥനെപ്പോലുള്ള ഇരിപ്പും ഒക്കെ കണ്ടപ്പോള് തികട്ടിവന്ന ചിരിയടക്കാന്‍ ദുര്‍ഗ്ഗ പാടുപെട്ടു.പട്ടുസാരിക്കും ആഭരണങ്ങള്‍ക്കും കണ്ണുതട്ടാതിരിക്കാനെന്നോണം വെട്ടുപോത്തിനെപ്പോലെ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന മുഖം!
എന്നോടെന്തോ കുശലം ചോദിച്ചു രണ്ടാളും. അതുകഴിഞ്ഞു മകന്ന്റ്റെ ഫോട്ടോ ആയമ്മ ബാഗില്‍ നിന്നും പുറത്തെടുത്തു. എന്ന്റ്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവരും ചെലപ്പോള്‍ കേട്ടുകാണണം.  ഫോട്ടോ ഓരോരുത്തരായി കണ്ടു കണ്ടു കൈമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാന് ഇങ്ങേ മൂലയ്ക്കല്‍ ആയതിനാല്‍ ഇത്തിരി സമയമെടുക്കും അതെന്ന്റ്റെയടുത്തെത്താന്‍. കാലിഡോസ്കോപ്പില്‍ സുമുഖന്മാരായ പലരും ആ നിമിഷങ്ങളില്‍ മിന്നിമാഞ്ഞു.
അവസാനം ഫോട്ടോ കയ്യിലെത്തി. എല്ലാ മുഖങ്ങളും എന്നിലാണെന്ന് നല്ല ബോധ്യമുള്ളതുകൊണ്ടും അവര്‍ പോയിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ എല്ലാവരുടേയും കളിയാക്കലിനു പാത്രമാകാനിടയുള്ളതുകൊണ്ടും മുഖത്ത് ഒരു നിസ്സംഗഭാവം വരുത്താന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.എന്നാല്‍ ഫോട്ടോ കണ്ടതും എന്ന്റ്റെ തലയിലൂടെ ഒരു കൊള്ളിയാന് പോയി. കറുത്ത് കുറുകി, കഷണ്ടി കയറിത്തുടങ്ങിയ ഒരാള്. മുഖത്തു ആ അമ്മയുടെ അതേ ഭാവം!
:( ഷറ്ട്ടിനോടു മത്സരിച്ച് പുറത്തുചാടുമെന്നു വാശി പിടിക്കുന്ന, ചന്ത്രക്കാറന്റേതു പോലുള്ള കുടവയറ്. എന്ന്റ്റെ കാലിഡൊസ്കോപ്പിനെ ആ ഫോട്ടോ നിഷ്കരുണം തകര്‍ത്തു കളഞ്ഞു. മുഖഭാവം മാറുന്നതു അവര്‍ അറിയാതിരിക്കാന് ഞാന്‍ പാടുപെട്ടു.  എത്രയായാലും ഒരച്ഛനും അമ്മയുമല്ലേ. എത്ര പ്രതീക്ഷകളോടെയായിരിക്കും അവര്‍ ഇത്ര ദൂരം സഞ്ചരിച്ചു വന്നിട്ടുണ്ടാവുക. കാക്കയ്ക്കും തന്‍കുഞ്ഞ് പൊന്‍കുഞ്ഞ്!

ഞാന്‍ പിന്നേയും ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു അവിടെത്തന്നെ. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് അവറ് യാത്ര പറഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റു. ആ അച്ഛന്‍ എന്റ്റെ അച്ഛമ്മയുടെ നേരെ നോക്കി കൈകൂപ്പി. എന്നാല്‍ ആ സ്ത്രീ തന്ന്റ്റെ പട്ടുസാരിക്കു ചുളിവു തട്ടാതെ നേരെയാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.:))
അവരുടെ കാര്‍ പടി കടന്നതും ദുര്‍ഗ്ഗ ഒറ്റക്കരച്ചിലായിരുന്നു. “അയ്യോ എനിക്കിതുവേണ്ടാ……..എനിക്കവരെ പേടിയാ..എനിക്കാ ഫോട്ടോയും ഇഷ്ടായില്ലാ….” അത്രേം നേരം അടക്കിവെച്ചിരുന്നതു മുഴുവന്‍ കണ്ണീരായി പുറത്തുചാടി. ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ മുറിയിലേയ്ക്കോടി വന്ന അമ്മായിമാരൊക്കെ പറഞ്ഞു.”ചെലപ്പോ നേരിട്ട് കാണുമ്പോള്‍ നല്ലതായിരിക്കും കാണാന്‍. ഫോട്ടോ കണ്ടിട്ടു ഒരു തീരുമാനമെടുക്കണ്ട“ അപ്പോള്‍ ദുര്‍ഗ്ഗയുടെ മനസ്സു പറഞ്ഞു ‘ഫോട്ടോയിലെ ഓം പുരി നേരിട്ട് കാണുമ്പോള്‍ ഷാര്ഊഖ് ഖാനൊന്നുമാവില്ലല്ലോ.’
ചിലര്‍ ഉപദേശിച്ചു “താഴെ അനിയത്തിയും വളര്‍ന്നു വരികയല്ലേ. എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരാലോചന ഒക്കെ വരുന്നത് നോക്കിയിരുന്നാല്‍ അത് ബുദ്ധിമോശമാകും.ഇതിനിപ്പോ എന്താ ഒരു കുഴപ്പം, ഡോക്ടറല്ലേ?അതും വിദേശത്ത്!”
ദുര്‍ഗ്ഗ പക്ഷേ ഒട്ടും സമ്മതിച്ചില്ല. ഇതൊരു ത്യാഗം സഹിക്കേണ്ട സന്ദര്‍ഭമൊന്നുമല്ല. ഇഷ്ടമല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട അത്രതന്നെ. എല്ലാവരുടേയും ഉപദേശം കേട്ടു അനുസരിച്ച് നല്ല കുട്ടിയായി നിന്ന്‍ സ്വന്തം ജീവിതം മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു വിട്ടുകൊടുത്തു ഒരു ദുഖകഥാപാത്രമായിത്തീരേണ്ട ആവശ്യമൊന്നുമില്ല. പൈസ മാത്രം മതിയോ ജീവിതത്തില്‍? വിദേശവാസം കുറച്ചെങ്കിലും ഭ്രമിപ്പിച്ചിരുന്നുവെങ്കില്‍, വിദേശത്തയയ്ക്കാന്‍ കടലാസുകള്‍ ശരിയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന മദ്രാസിലെ കമ്പനി ഉപേക്ഷിച്ച് ഒരിക്കലും ദുര്‍ഗ്ഗ കേരളത്തിലേയ്ക്കു വരില്ലായിരുന്നു. എന്നും തലച്ചോറിന്റ്റേതിനേക്കാള്‍ ഹൃദയത്തിന്ന്റ്റെ ഉപദേശത്തിനാണ് ഈയുള്ളവള്‍ മുന്‍തൂക്കം കൊടുത്തിരുന്നത്. എന്ന്റ്റെ സങ്കടവും മറ്റുള്ളവരുടെ ഉപദേശങ്ങളും ചിലരുടെ മാറിനിന്നുള്ള ചര്‍ച്ചകളും ഒക്കെച്ചേര്‍ന്ന് വീടൊരു പൂരപ്പറമ്പുപോലെ ശബ്ദമുഖരിതമായി.

അവസാനം അതിനൊക്കെ അന്ത്യം കുറിച്ചുകൊണ്ട് അച്ഛന്ന്റ്റെ പ്രഖ്യാപനം-“അവള്‍ക്കിഷ്ടമല്ലെങ്കില്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കണ്ടാ..നമുക്കു നല്ല കേസ് വേറെ നോക്കാം..!ആ സ്ത്രീയെ കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല..പെണ്‍ഭരണമുള്ള വീട്ടിലേയ്ക്കു നമുക്കൊരു ബന്ധം വേണ്ട…അവരാ ആഭരണമൊക്കെ ധരിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നതുതന്നെ നല്ലൊരുസ്ത്രീധനം ചോദിക്കാനാണ്”.
ഹൊ! ആ നിമിഷത്തില് എനിക്ക് അച്ഛനോട് തോന്നിയ സ്നേഹം!!:)) എന്നാല്‍ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയില്ല…കോളിംഗ്ബെല്ലിന്റ്റെ ശബ്ദം! പെട്ടെന്നു വീട് നിശ്ശബ്ദമായി. എല്ലാവരുടേയും ശ്രദ്ധ അങ്ങോട്ടു തിരിഞ്ഞു. ആരാണാവോ?
അച്ഛന്‍ വാതില്‍ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. പെട്ടെന്നതാ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചെറിയച്ഛന്‍ മുറിയിലേയ്ക്കോടി വരുന്നു..”ഈശ്വരാ ഇവിടെ പറഞ്ഞതൊക്കെ അവിടെ കേട്ടോ ആവോ..അതാ പയ്യന്റ്റെ അച്ഛന്‍ തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നു…ചെരിപ്പെടുക്കാന്‍ മറന്നുപോയത്രേ!!!!” അമ്മയുടെ അനുബന്ധം – “ഇനി അയാള് ഈ വഴി വരുംന്നു തോന്നണില്ലാ..”
അത്രയും നേരം കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ദുര്‍ഗ്ഗയില്‍ നിന്നും പിന്നീടു വന്നത് ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയായിരുന്നു!

ആനപ്പിണ്ടത്തേയും പേടിക്കണോ?!

2009-07-23T00:16:00.000-07:00

അങ്ങനെ ദുറ്ഗ്അ കേരളത്തില് നിന്നും കുറേ ദൂരെയുള്ള ഒരു മരുഭൂമിയില് വന്നുപെട്ടു. ഒരുകാലത്ത് ഭഗവാന് ശ്രീക്രിഷ്ണന് വസിച്ചിരുന്നതിനു വളരെയദുത്തുള്ള ഒരു മരുഭൂമി. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഒന്നര വര്ഷത്തിനു ശേഷം ഭര്താവിനൊപ്പം ഒരു ജീവിതം തുടങ്ങുന്നതിന്റ്റെ സന്തോഷത്തിനു മുന്പില് ഈ മരുഭൂമിയൊന്നും ഒന്ന്നുമല്ല. ഒരു മാസത്തെ കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം വീടും കിട്ടി.ഇനി ഓരോന്നായി വാങ്ങണം.കൂടാതെ പുതിയ സ്ഥലത്ത് ഒരു ജോലിയും കണ്ടുപിടിക്കണം.അല്ലെങ്കില് ഞാനും ഇവിടെയുള്ള നൂറുകണക്കിന് മേലനങ്ങാത്ത പൊങ്ങച്ചസഞ്ചികളില് ഒരാളായി മാറും!:( അവരെയൊക്കെ കാണുമ്പോള് ഏട്ടന് പറയാറുണ്ട് “ ഓഫീസര്മാര്ക്ക് അവര്ടെ റേഷന് കഴിക്കാന് സമയമില്ല..പകരം ഭാര്യമാരാണ് തിന്നു തീറ്ക്കുന്നതെന്നു തോന്നുന്നു..“

അങ്ങനെയിരിക്കേ, ഒരു ദിവസം ഒരു പാറ്ട്ടി-ബ്രിഗേഡിയറ്ക്കും ഭാര്യ് യ്ക്കും യാത്രയയപ്പ്! വൈകുന്നേരം ഏഴര കഴിഞ്ഞപ്പോള് ഉടുത്തൊരുങ്ങി ഓഫീസേഴ്സ് മെസ്സിലെത്തി. ഓരോരുത്തരായി വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. നേരം കുറേ കഴിഞ്ഞു. പരസ്പരാഭിവാദ്യങ്ങള് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങള് ഭാര്യമാരൊക്കെ ഒരു വശത്തും ഓഫീസറ്മാരൊക്കെ മറ്റേ വശത്തുമായി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. മെസ്സിലെ
തൊപ്പിവച്ച ഭയ്യമാറ് ഓരോ മേംസാബുമാരുടെ മുന്നിലും ഓഫീസറ്മാരുടെ മുന്നിലും ചെന്നു കുനിഞ്ഞു നിന്നു ഇഷ്ടപ്പെട്ട പാനീയം ഏതെന്നു ചോദിച്ചു. എന്റെ മുന്പില് വന്നപ്പോള് ഞാന് പറഞ്ഞു “മാംഗോ ജ്യൂസ്”.

ഈ വക സന്ദറ്ഭങ്ങളില് ജ്യൂസിനോളം സുരക്ഷിതമായി മറ്റൊന്നില്ല. കുറച്ചുനാള് മുന്പ് ദസറയുടെ സമയത്ത് ഒരു പാറ്ട്ടിയില് ദുറ്ഗ്ഗയ്ക്ക് അനുഭവം ഉണ്ട്. തൊപ്പിവച്ച ഭയ്യമാറ് അവരെപ്പോലെ തന്നെ തൊപ്പിവച്ച ഗ്ലാസ്സുകളുമായി ഞങ്ങള് സ്ത്രീകളുടെ മുന്നിലെത്തി. പലരും നീലയും ചുവപ്പുമൊക്കെ ചാടിപ്പിടിച്ചു. ദുറ്ഗ്ഗയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോള് പലയിടത്തും വായിച്ചും കേട്ടുമുള്ള പരിചയം കൊണ്ട് അത് മോക്ക്ടെയില് കോക്ക്ടെയില് തുടങ്ങിയ എന്തോ കുഴപ്പം പിടിച്ച ഒരു സാധനമാണെന്ന് തോന്നി…. ദുറ്ഗ്ഗ പറഞ്ഞു.” തോടാ പാനീ പിലാവോ” J

പക്ഷേ ഓഫീസേഴ്സിന്റെ ഇടയില് കുടുങ്ങിപ്പോയിരുന്ന ഭര്ത്താവിന് അവിടെനിന്ന് ഊരിപ്പോരാന് പറ്റാത്തതുകൊണ്ടും അതേ സമയം ദുറ്ഗ്ഗ എന്തെങ്കിലും മണ്ടത്തരം ഒപ്പിക്കുമോ എന്ന പേടി ഉള്ളതുകൊണ്ടും….പെട്ടെന്ന് എന്റ്റെ മൊബൈലിലേയ്ക്ക് ഒരു എസ് എം എസ്-“ആ നീല ഡ്രിങ്ക് കഴിക്കരുത്. ജ്യൂസ് അല്ല, മോക്ക്ടെയില് ആണ്“. J

ഒരു പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്സുകാരി പെണ്കുട്ടി-ഒരു കേണലിന്റെ മകളാണ്-നാരങ്ങാത്തൊപ്പി വച്ച നീല പാനീയം ആസ്വദിച്ച് കുടിക്കുന്നു..അടുത്തുള്ളവരോട് പറയുന്നുമുണ്ട്-“ എന്റെ മമ്മി ഇങ്ങനെയുള്ള മിശ്രിതങ്ങള് രാത്രി കുടിക്കാറുണ്ട്. അങ്ങനെ എനിക്കും ശീലമായി..!!” രാത്രി ഞങ്ങളെ പാല് കുടിപ്പിക്കാറുള്ള എന്ടെ അമ്മയില് നിന്നും ആ സ്ത്രീയിലേയ്ക്ക് എന്തൊരന്തരമെന്നു ദുര്ഗ്ഗ അന്നു ഓര്ത്തിരുന്നു!!!

കണ്ടാല് ലക്ഷ്മീദേവിയെപ്പോലെ ഐശ്വര്യമുള്ള ഒരുത്തി പറഞ്ഞു.” എനിക്ക് വോഡ്ക ജ്യൂസില് കലറ്ത്തി തരൂ”.!!

ഈ വക അനുഭവങ്ങളൊക്കെ ഉള്ളതിനാല് ഒരു മാംഗോ ജ്യൂസും ഓറ്ഡറ് ചെയ്ത് ദുറ്ഗ്ഗ അങ്ങനെ ബ്രിഗേഡിയറേയും ഭാര്യയേയും പ്രതീക്ഷിച്ച് ഇരിപ്പായി. അവസാനം ബാന്റ്റ് മേളത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ, മലബന്ധം പിടിച്ച പോലത്തെ മുഖഭാവവുമായി രണ്ടാളുമെത്തിച്ചേറ്ന്നു. ആനയില്ലാത്ത ഒരു എഴുന്നെള്ളിപ്പ് തന്നെ!

അത്രയും നേരം പുലിയായിരുന്ന കേണലിന്റെ ഭാര്യ പെട്ടെന്ന് എലിയായി മാറി. ഞങ്ങളൊക്കെ ചുണ്ടെലികളും! എന്നാല് അക്കൂട്ടത്തില് ബ്രിഗേഡിയറിന്റ്റെ ഭാര്യയുടെ തനിസ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാത്തതായി ഞാന് ഒറ്റയൊരുത്തി മാത്രമേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ താനും. അവറ് വന്നു ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചതാവട്ടെ, എന്റെ നേരെ മുന്പിലും. ഇങ്ങനെയുള്ള അവസരങ്ങളില് ഇത്തരം ഭാഗ്യക്കേടുകള് ദുറ്ഗ്ഗയ്ക്ക് പതിവാണ്. പണ്ട് ഡി. ഈ. ഓ വരുന്ന ദിവസത്തെ സ്കൂള് പോലെയായി പെട്ടെന്ന് മെസ് ഹാള്.:( സാരിയുടുക്കേണ്ടുന്ന അവസരമായിട്ടുകൂടി അവര് ധരിച്ചിരുന്നത് സല്വാറ് കമ്മീസ് ആയിരുന്നു.

ഏകദേശം അന്പത് വയസ്സു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും ആ സ്ത്രീക്ക്. വന്നപാടേ അവരെ പാനീയങ്ങള് കൊണ്ട് സല്ക്കരിക്കാന് പാവം ഭയ്യമാറ് നിരയായി വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അവരാകട്ടെ അതിലേതോ ഒന്നു തെരഞ്ഞെടുത്തതിനു ശേഷം, ഞങ്ങളെ ഓരോരുത്തരെയായി ഒരു കുശുമ്പിയുടെ മുഖത്തോടെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സ്നേഹം ലവലേശമില്ലാത്ത മുഖങ്ങള് എത്ര ഭംഗിയുള്ലതായാലും ദുറ്ഗ്ഗയ്ക്കു അലര്ജ്ജിയാണ്.ഇവരുടെ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരു സ്ത്രീയില് നിന്നും എല്ലാവരും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് ഒരു മാതൃസഹജമായ സ്നേഹമുള്ള ചിരിയും മറ്റുമാണ്. കുറച്ചു നേരമായി അവര് ദുര്ഗ്ഗയെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. അത് സൌന്ദര്യ്യം കൊണ്ടായിരിക്കുമെന്ന വ്യാമോഹമൊന്നുമില്ല, കാരണം അവിടെയുള്ള മറ്റു വെളുമ്പി പരിഷ്കാരി സുന്ദരിമാറ്ക്കിടയില് അവര്ക്കു കണ്ണു തട്ടാതിരിക്കാന് പിടിച്ചിരുത്തിയിരിക്കുന്നതു പോലെയുണ്ടായിരുന്നു അന്നു എന്നെ കണ്ടാല്. ചെലപ്പോ അതുകൊണ്ടാവും അവര് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഇവളെ പുതിയതായി കാണുകയാണല്ലോ എന്നായിരിക്കും ഓര്ത്തിട്ടുണ്ടാവുക. പെട്ടെന്ന് എന്റ്റെ മൊബൈല് ശബ്ദിച്ചു. സാധാരണ പാറ്ട്ടികളില് മൊബൈല് സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്യുന്ന പതിവില്ല. കോണ്ഫറന്സ് ഒന്നുമല്ലല്ലോ. ഞാന് അവിടെയിരുന്നു കൊണ്ടുതന്നെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി സംസാരിച്ചു. അവരുടെ സ്വഭാവം നന്നായറിയാത്തതു കൊണ്ട് ഞാനവരെ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല.

എന്നാല് പിന്നീടറിഞ്ഞു. ആ സ്ത്രീക്കു ദേഷ്യം സഹിച്ചില്ലത്രേ! അവറ്ക്ക് മൊബൈലിന്റെ സ്വരം അലറ്ജ്ജിയാണത്രേ! ഹഹ….അതേതായാലും എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു. ഒരു ഓഫീസറിന്റെ ഭാര്യയാണു എന്നോടിത് പിന്നീട് പറഞ്ഞത്-അവരുടെ മുഖം വല്ലാതായത്രേ!! 

ലഘുഭക്ഷണം ഓരോന്നായി ഭയ്യമാറ് കൊണ്ടുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു…..അടുത്തതായി വന്നത് സിസ്ലറ് ആണ്. ആവിപറക്കുന്ന ആ ഭക്ഷണം അന്നത്തെ വിശിഷ്ടാതിഥിക്കു വേണ്ടി പ്രത്യേകം തയ്യാറ് ചെയ്തതായിരുന്നത്രേ!! എന്നാല് ഭയഭക്തിബഹുമാനങ്ങളോടെ സിസ്ലറുമായി വന്ന പയ്യനെ ആ സ്ത്രീ ദുറ്മുഖം കാണിച്ച് ഓടിച്ചു. അവറ്ക്കു ശ്വാസം മുട്ടിയത്രേ!! അയാള്പോയ വഴിയേ പുല്ല് മുളച്ചിട്ടില്ല. പിന്നീട് അയാളേ കണ്ടതുമില്ല.

സിസ്ലറ് തിന്നാന് കൊതിച്ചിരുന്ന ഓഫീസറ്മാരും ഭാര്യമാരും നിരാശരായി, എന്നാല് അന്യോന്യം നോക്കാന് ധൈര്യപ്പെടാതെ ചിരി മുഖത്ത് വരുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

വല്ലവിധേനയും അത്താഴം കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി. അവസാനം അന്നത്തെ മധുരപലഹാരം കാരറ്റ് ഹല്വ ആയിരുന്നുവെങ്കിലും ഞങ്ങളാരും അതു ആസ്വദിച്ചില്ല. അവറ് പോകാന് എഴുന്നേറ്റതും മുതലക്കണ്ണീരൊഴുക്കി ഞങ്ങളെയൊക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ടു നായ്ക്കുട്ടിയെ വിളിക്കുന്നതു പോലുള്ള ഒരു ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു. പിന്നീടറിഞ്ഞു….ആറ്മി പൊങ്ങച്ച സഞ്ചികള്ക്കിടയിലെ ചുംബനമാണതെന്ന്!! അവരെ പറഞ്ഞുവിട്ടതിനു ശേഷം ഞങ്ങളെല്ലാവരും രണ്ടാമത് മെസ്സില് കയറി ഹല്വ കാലിയാക്കി!! കേണലിന്റെ ഭാര്യ ഒരു ദീറ്ഘ നിശ്വാസം വിട്ടിട്ടു ഞങ്ങളെ നോക്കിച്ചിരിച്ചു. ആശ്വാസത്തിന്റെ ചിരി.

പിന്നീടറിഞ്ഞു- ആ സ്ത്രീയെ എല്ലാവറ്ക്കും ഭയമായിരുന്നു. അവരുടെ പേരുതന്നെ ലേഡി ഹിറ്റ്ലറ് എന്നായിരുന്നു. ലേഡീസ് മീറ്റുകളില് എല്ലാവരും സാരിയുടുക്കണമെന്നു അവറ്ക്കു നിറ്ബന്ധമാണത്രേ, എന്നാല് അവരാകട്ടെ ചുരിദാറ് ധരിച്ചു വരികയും ചെയ്യും. എനിക്കോറ്മ്മ വന്ന പഴഞ്ചൊല്ല്..”വീട്ടിലെ കാരണവര്ക്കു അടുപ്പിലും…………” കൊച്ചുകുട്ടികളെ അവറ്ക്കു കണ്ടുകൂട, അതുകൊണ്ട് പല അമ്മമാരും മനസില്ലാമനസ്സോടെ ‘തനുവിങ്ങും മനമങ്ങും ആയി ‘ ലേഡീസ് മീറ്റിനു വരുന്നതു ഒരു സ്ഥിരം കാഴ്ചയായിരുന്നത്രേ!

പിന്നീടൊരിക്കല് ഭറ്ത്താവിന്റെ കൂടെ ഒരു സായാഹ്നസവാരിക്കിറങ്ങിയതായിരുന്നു ദുറ്ഗ്ഗ. നേരം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.. അരണ്ട വെളിച്ചത്തില് രണ്ടു ര്ഊപങ്ങള് ഞങ്ങളെ കടന്നുപോയി. പെട്ടെന്ന് ഭറ്ത്താവു അബദ്ധം പറ്റിയതുപോലെ എന്തോ മഹാപരാധം ചെയ്തപോലെ ഒന്നു നിന്നു. എന്നിട്ടെന്നോട് “ഹൊ ! നാളെ എനിക്കു കണക്കിനു കിട്ടും. ആ പോയത് ബ്രിഗേഡിയറും ഭാര്യയും ആയിരുന്നു…!!! ആളെ മനസ്സിലാകാഞ്ഞതുകൊണ്ട് അഭിവാദ്യം ഒന്നും ചെയ്തില്ല!!” എന്നാല് “ഓ..പോയി പണിനോക്കട്ടെ” എന്ന മട്ടായിരുന്നു ദുറ്ഗ്ഗയ്ക്ക്. ആ അഹങ്കാരി സ്ത്രീക്കു അങ്ങനെതന്നെ വേണം! അവറ് പോകുകയാണെന്നു കേട്ടപ്പോള് എല്ലാവര്ക്കുമുണ്ടായ സന്തോഷവും ആശ്വാസവും വളരെ പ്രകടമായിരുന്നു..

ഇങ്ങനെ സ്വന്തം ഭര്ത്താവിന്റെ സ്ഥാനം ദുറ്വിനിയോഗം ചെയ്യുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളെ മിലിട്ടറി ജീവിതത്തില് ഏറെ കാണാം. കുറേ പേര് മേംസാബ് എന്നു വിളിക്കുമ്പോള് താനെന്തൊക്കെയോ ആണെന്ന ഒരു മിഥ്യാധാരണ വന്നു കൂടുന്നതാവാം കാരണം. വേറൊരു മേംസാബിന്റെ ആവശ്യം ഈയിടെ കേട്ടു- അവരുടെ ചെരിപ്പ് കാണാതായിട്ട് തെരയാനും അവര്ക്കു യൂണിഫോമിട്ട പാവം ജവാന്മാരെ വേണമത്രേ! വേറൊരാള്ക്ക് അവരുടെ സാധനങ്ങള് ഒരു സ്ഥലത്തു നിന്നും മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേയ്ക്കു കൊണ്ടുപോകാന് ജവാന്മാരെ വേണം!! ഈ രാജ്യത്ത് തപാലും കൊറിയറും ഒക്കെ ഉള്ളത് വെറുതെ! പാവം ഭയ്യമാരുടെ(ജവാന്മാര്) ഒരു ഗതികേട്: ആനയെ മാത്രമല്ല, ആനപ്പിണ്ടത്തിനേയും പേടിക്കേണ്ട അവസ്ഥ!

വാല്ക്കഷണം: ഒരിക്കല് ഞങ്ങളുടെ സഹായക് ഭയ്യ എന്നോട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു-“ആറ്മിയില് ഈ യൂണിഫോമിന്റെ ഭംഗി പുറത്തുനിന്നു കണ്ടിട്ടു വരുന്നതാണ് എല്ലാവരും മേംസാബ്” അതു കേട്ടിട്ടു എനിക്കു വിഷമം തോന്നി. രാജ്യരക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടി സുഖങ്ങ\ള് ത്യജിച്ചു വരുന്ന പാവം ജവാന്മാര് ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇതിനു ഒരു പരിധിവരെ കാരണം ഉന്നതസ്ഥാനങ്ങളിലിരിക്കുന്നവരുടെ ഇത്തരം മനോഭാവങ്ങളല്ലേ!!?

Yasoda and Krishna

2009-03-16T02:08:00.001-07:00

Somavaravrata-the ultimate fast for good husband and his well being.

2009-03-16T01:22:00.000-07:00

Lord Shiva is my ultimate God! I ever had a daughterly love towards him. My life itself is a great proof of His love.

My studies were about to be over and I was placed in a reputed Organization. A good time to start dreaming about the lifepartner..:) I was seeing many people around and was attracted by one or the other of their qualities, and happened to describe them to my Mom. But we all failed to find a person satisfying all the conditions set by all of us…J

I started my Somavaravrata at the age of 22, when my relatives started pushing my parents to look for a suitable bridegroom for me. It was an inspiration from my aunts and Grandma. Like them, I too started having rice products only once on Monday.

One day I met an old lady in the Shiva temple who suggested a better way of observing Somavaravrata. After listening to her advice, I became serious about it and made it more severe to please my Lord. I started observing a complete fast till the evening on Mondays(only water) and broke the fast only after visiting a nearby shiva temple and having the Prasad from Him. Chant as much ‘Namasivaya’ as possible on that day. It would be great if you could please him with Bilwa leaves. Though my body got tired, my soul was happy and was confident on Him!

Three years passed ..Many blooming-turned-heartbreaks due to the incoming and outgoing proposals..I continued my prayers washing His feet with my tears at each heartbreak…
At last when I turned 25, I told my Dad, I am ready to give up my conditions for the lifepartner. It was just to make my parents happy. I started thinking if God is not giving what you are asking for, learn how to be happy with what you get. Then only we can become true devotees.
But to my surprise, a couple of months later, my parents received a phone call from a reputed family asking for an alliance. Horoscopes matched well. I was crying out of joy, knowing that the would-be –husband is the same kind of person I have been dreaming about all these years!!! Though we could meet only two days prior to our engagement, I can say with all my gratitude to the Lord, we are made for each other!
After marriage, I pursue a lighter observation of this Vrata, for my husband’s well-being. Yes, I am one of the happiest devotees of Lord Shiva. I assure you if you keep faith in Him,He will never let you down! Om Namah Sivaya!:)

We need to have a repair.

2008-12-03T02:10:00.000-08:00

We need to have a repair.
Where are we going? Mumbai 26/11 shook me like any other Indian. Is there no security to life?
Escalating the issues and pinpointing others for making topics for discussion-that is what we are in to. Can India ever take a step beyond discussions?
Why we are in to blaming Pakistan based on the words of a captured terrorist? Who can assure you that the terrorist is truthful? Can’t we doubt that he is made to ‘reveal’ these to Indian nationals and thereby to make Indians fools suspecting Pakistan?
I strongly have a gut feeling that the captured terrorist is made to give us ‘wrong’ evidences. Can’t his boss’s intention be misguiding us through the captured one’s words? A third party is pulling strings behind. Its intention is to make nations fight each other and take advantage of the same. Gaining more putting little efforts!
I saw media transmitting Kasav’s words as if it is an Oracle.Are we foolish enough to believe those words blindly? And do you think terrorists will explain their plans A to Z?
Heard that Kerala CM has insulted Major Sandeep’s father Sri.Unnikrishnan. Was it the right way of behavior from a CM? No true Indian can do that. Remember, when we are sleeping comfortably at home, our brothers are awake protecting us in borders and tough places like Siachen, sacrificing their own comforts! A soldier is like a candle. Coming over their own desires, they are in to the service of Nation.They live by chance. Is it not a sacrifice? Being a soldier’s wife I felt really bad at CM’s attitude. He could have at least thought about the families of soldiers sending them for the duty with a smile on face, but with prayers on their lips and tensions in the heavy hearts. We can not overlook the difficulties which soldiers undergo as a part of their training to protect our nation. Of course, Major Sandeep’s father was using bad words, bad enough to trigger CM’s reaction. But as a leader, CM could have given a calm and matured reply. I am afraid we have degraded to this extent.
Let all these be aside, as attitude is something which we should cultivate within ourselves. Think outwards, what can we do to protect our nation from terrorism? The security should be tight enough. Where are the loopholes? Finding out the loopholes should be our first aim. Poverty is the big enemy which cultivate corruption and thereby terrorism. Any one can influence a hungry stomach by giving food. There will not be any advantage by preaching values to a hungry man. Each nation should assure food, cloth and shelter to each of its people. Each nation should keep a close watch on whats happening in its cor ners? Any brainwashing /ill-training should be reported and necessary action should be taken.
Above all should be the value based education in schools and colleges. The love for humanity should be enforced in the children above all religious walls.Terrorists are made out of young minds which are easy to get influenced. So the values should be taught right from home, strong enough that no brainwash can change it later.
For this we need smart leadership. We need young and smart politicians whose brain, views and aims are crystal clear. Swami Vivekananda had rightly said:”Arise, awake..”

Tail: My husband told me once: “I love my orderly more than you. In war, you will not be there to give me food, but he will offer his food to me”. This is the love of a soldier towards the other. Only a soldier can understand another one well.

Njanappana of Poonthanam- Translation

2008-11-12T03:51:00.000-08:00

My teacher(Lord of Guruvayur) should help me always to keep the sacred names always in my toungue, and thereby making my life fruitful;
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!
Neither we know about yesterday and tomorrow, nor do we know about the time when the body seen in the present will end. O Lord, you make the seen unseen and make one ‘carried’(dead) within couple of days.It is too you who make the King a beggar.
Some perceives this by seeing, but some does not. And there are some who perceives early that nothing seen of this sort is the Truth. There are different mentalities among humans themselves. As many wants to know about it, there are many Saastras(books with correct explanation of various aspects of life). For those interested in Karma, there are Karmasaastras. There are innumerous saastras like Sankhya saastra, Yoga etc, but keep those aside for now.

For people like us who are bewildered in this rotating wheel of the world, great scholars have suggested the Supreme Truth. To get salvation easily, give your ears to this.
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!
We are all tied up with a thing called ‘Karma’(Deeds).
The world of all these seen is handled by a single ‘jyothi’ (flame) form, without allowing any of these to come within it and without getting disturbed by any of these, being something pereceivable by the ones who think of it, being non-perceivable by any means to those who does not know anything, being the living thing in each one of the world wherein no two are alike.This one who stands detached from everything, is the one who made the world! Three worlds are contained in this 'One', and compared to this, this world is nothing!
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!
In this world made of the ‘One’, there are three karmas(deeds)- Good deeds, Bad deeds and a mix of these. When we think of these three, we can see that life is tied up by these, one using golden chain, the other using iron chain, and the mix of good and bad deeds uses a chain made of both gold and iron.Those who are in the way of Brahma also are tied up with their deeds. Even Brahma finds it diffcicult to create the world before the ‘Flood’, or to cross the chain of deeds. Even the dik paalakas(the Gods protecting the eight directions) are bound at their own directions. We, with our silly deeds changes our form from one species to another, by entering the womb and coming out of it and thereby playing with our deeds.
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!
The creature ‘life’ being in Den for some time, gets free of its bad attributes and attains maturity in course of time, to take birth as a human. Those gone to the heaven by performing good deeds enjoys there till their credits of their good deeds expire. They take birth on earth, and if they die after many bad deeds, will be thrown to the dens.
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!
One life from heaven will take birth in this world as a Brahmin(the best caste). But doing many bad things make him take next birth as a ‘chandala’(low caste). Demons become Gods, Immortals become trees, Goat becomes elephant and vice versa, fox dies to take birth as man, a lady dies to take birth as a fox, the unkindly toturing king dies to take birth as a worm, fly dies to take birth as a cat, and all these are Lord’s games. These lives going up and down like this earns all deeds from this earth; endless deeds!
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!

Thus, with the earned credits of the deeds , the lives go to the respective worlds, and remains there until the credits of one’s own deeds expire in course of time. Then they come again to earth to earn more deeds. It is like , staying somewhere else with the money you got it from your home.
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!

The playground for all deeds is the place of birth which is earth. Destroying one’s deeds also is not possible anywhere else. The Earth, the mother of the world gives everything they like to the devotees, to the ones yearning for liberation and to the good and successful ones. She is the root nature of the Lord, visible to us. The incarnations of the supreme is happening, to protect her only. Because of this, Earth is the best among the fourteen worlds. Saints in the way of Vedas and the Vedas themselves tell this with great respect. In the great ocean there are lakhs of islands wherein seven are the best.
As the centre point of the lotus Earth stands aplace known as 'Bhoodharendra', which is divided in to nine parts. Among these nine, Bharatha country is the best part. Respected saints are telling this is the area of Karma. Even for those in Brahmaloka, the seed of Karma is to be sprouted from there. It is not easy to destroy Karma and to take life to salvation, in the parts other than Bharathakhanda(the country Bharata). We all should remember that this Bharatha is such an important a place.
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!
Among all the four yugas, Kaliyuga is the best as it is very easy to attain salvation in the same. There is no other effort needed other than chanting Lord’s names like “Krishna Krishna Mukunda Janardana Krishna Govinda Rama”. Thinking of this, those lives in the other thirteen worlds, those in the other six islands, those in the other eight khandas(sectors) and those in the other three yugas ,praises and respects the Bharathakhanda of Kaliyuga; as they are unable to attain salvation. They think..”It is our bad luck not to take birth in this Bharatha khanda in Kaliyuga, O God! We salute every human and even Kali who took birth here at this time, o Krishna!”
Others praise like these, but why should we tell this? Instead, we all should remember that this time is Kaliyuga, this place is Bharatha and we are all humans. You think well about whether the names of Hari are vanishing, whether the fear of den is decreasing, whether this is a life without a tongue or whether we do not have this destruction at all.Alas! Without thinking, we are wasting our life.
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!

After many births of suffering, because of some good deeds, we have taken birth here. How many births we had in forests, how many in water, how many in soil, in how many we stood as trees, how many times dying, how many times as cows or other animals; all before getting this life as a human. It took big effort to enter mother’s womb. After that, we lost 10 months there, another 10 or 12 years as a child and thereafter living in self esteem and pride, being illiterate of oneself.
We don’t know how long we live. In this momentary body, breath alone persists. That too diminishes being illiterate of the this and running around. In this short span of time, we are not chanting His name.
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!

Some are quarelling for positions without shame. Another few are thinking of the communal egos and becoming mad about it. Some are going to the houses of women and becoming their pet-monkeys, some are taking pride in being the servants, some are doing ‘shanthi’(pooja) till dusk to sustain, some are not giving even food to his own father, mother and wife. Some don’t even see own agnisakshini wife even in dreams! If some good people correct it, they become furious on these good ones, as if towards enemies. Some disrespect scholars and some takes the credit of keeping the world in tact only through their words.
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!

Being proud of their brahmanya, some claims even brahma is equal to me. Some are performing ‘Agnihotra’ to attain titles, some are selling huge quantity of gold n precious stones , some are doing business with elephants, some are using even ships for making money!
Even after doing all these, how much wealth are they getting?!! Instead, they are ruining themselves in greed for money, to become dirty paupers. Mind will never be happy with how much ever wealth we get.If one gets ten, he wants to get hundred instead; if one gets hundred, he wants thousand instead. If one gets thousand, the would think more would have been wonderful.
We are going up in the rope of desire, without get detached from it.
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!
When good people beg for money, the cruel ones will not given even a part of it, but at the time of death no one is able to carry even the dress put on. Without repenting, they are in wrong believes, and by having desire in wealth, they are ignoring the Truth. The Truth is Brahma itself, and the good people believe in this. Without knowing what is to be known from the knowledge, some pretends to be a scholar. It is just like an ass carries saffron without knowing the smell of it. Thinking of Lord, one can see all these illusions are because of the desire.
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!

Life period is counted down and the desire is going up and up. While thinking one after the other like “Vishu has come after Onam”, “Thiruvathira is yet to come”,”In the month of Kumbha, my birthstar aswathy will come”,”There will be some death anniversary in the month of Vrischika”, “feasts are not less”, “After getting a child, I will marry him off and will see his child”, the poor fellow dies, O Lord!
Why to say this much about it? All of us should think well- the size of our Karma, the various births we had come through, the Time has reached Kaliyuga, the greatness of Bharathakhanda and the fact that we are born in that, the time wasted in this birth, the fact that there is no measure of one’s life period, the healthy state, the fact that one can attain ‘Purusharthha’(dharma, artha, kama, moksha) by chantimng Lord’s names, the forthcoming fears about den. You should think about it today. Why to waste time, all of you go to Vaikunda!
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!
We are together neither at the time of birth nor at that of death. O why should we compete for nothing, in this meantime we saw each other? Having Purusharthha with us, why we are longing for wealth? Why should we consider other light during daylight? Is there any need of other children when Unnikkannan(Lord Krishna in the form of a kid) is playing in our mind? We have got many friends, but are there not devotees of Lord Vishnu? Seeing the tricks of the Maya(Illusion), life too plays its silly tricks and these are the prosperities in this world. This world is our home, the master of the world, the Lord is the father for all of us and the Mother of the world is the mother for each living thing. This father and Mother are there to protect us always. The food is their bhiksha to us and all we have to do is to have the same.
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!
Without desires, we should chant the Lord’s names, in devotion. We all should live carefully in this way, as much as we can, for the life period allotted to us. We should salute and praise , without any shame, each and every living things. Being His devotee, one should suffer all the harshness towards him . When one sees good people, he should bow down without shame. One should dance in devotion, like an insane. When world goes like this, difficulties will run away. And when one’s assigned Karma is over, the body falls down. Seeing the Brahma rising, the life rush towards it. While going on Truth, don’t worry about anything, but listen to the greatness of Lord’s name, Listen to the greatness of Lord’s name!
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!
Let one be the low caste or the high caste in the way of Vedas ie Brahmin, if not born as dumb , utter once in any day ,just one among the innumerous names of the Lord-whether it be when you sit freely, or unknowingly in your dreams, or considering it as something else in fun, or even for somebody else.
O Krishna, Krishna, Mukunda,Janardana, Krishna, Govinda, Narayana, O Hari, O Achyuthananda Govinda Madhava Sachchidananda Narayana O Hari!
Let one be in any place, if he utter this with his tongue, or if not,hear this with his ear one time in any day, his life has become fruitful and he will get salvation. This is mentioned by the teacher Shridharaacharya(a character in Hindu mythology), Badarayana(Vyasa, author of Mahabharata), Geetha(The holy bhagavat Gita) and the Vedas.
Chant happily His names to join happily in Brahma. This is required only if you have will for it. This is the greatness of His name. O Lord! Though this is wrong or not wrong, please express yourself! Please express yourself! Krishna! O Lord! Krishna!
Victory to Narayana!
Victory to Narayana !
Victory to Narayana!
Victory to Narayana!
Victory to Narayana!
Victory to Narayana!
Victory to Narayana!
Victory to Narayana!
Victory to Narayana!
Victory to Narayana!
Victory to Narayana!..................................

The 'balidaan'

2008-11-10T01:35:00.000-08:00

With lot of expectations, we reached the new place 2 days prior to Dusshera. We were invited for the party on the same day with the guests, as a part of the ‘Kaal ratri’ celebration. I was there at the gate on the very first day, to welcome the guests. There were totally 4 ladies including me, hosting the occasion.
While standing there , the senior most among the hosts told me..”I hope your husband might have told you about it…you have to cut a goat tomorrow on the ‘balidaan’ rite. The newly arrived lady is supposed to do it…you are ok with that right?we all had done it”
That caused a thunder in my heart. I don’t know whether they sensed it or not. The other lady’s words reinforced it and I was not able to breathe thinking of my fate. Deep in mind I had a doubt that they might be pulling my legs..but we can not say..these ladies seem to be quite serious in their words..
I told them..” I am a vegetarian and has got some brahmin origin also from my maternal grandpa’s side..I cant even think bout causing a harm to anyone or anything..”
But they were not moved by this, but repeated..”We all have done that..you too have to do it..”
I started looking for my husband who was busy with receiving guests and talking to them. I wanted to reach him so badly and complain about these ladies..At the same time I had to smile at everyone, being a host. I was worried, but acted as if I am cool. Seeing me looking around, the senior lady asked me..”what happened? “ that question made me a bit happy as it sounded as if those ladies are closely watching for any change of mood in me, as an impoact of their joke. I tried to believe that it is a joke. But still a ray of doubt remained. Each moment it started growing and I started thinking of how to escape from this hazzle.
The programs for the day started and we sat there behind the guests, watching the cultural programmes..I could not enjoy any of those as I was tensed of the next days fate in store for me…
I prayed for a fever..I prayed for some disease so as to escape from the next day’s programme. During the break, the junior lady told me..”I was worried how can I cut the goat. Now that you arrived after me, I am saved. Being a vegetarian, I cant even imagine doing it myself”..
This strengthened my doubt and I was disturbed very much. I told them” In case I have to do that, I will show my head instead.Let someone take my life instead of that poor animal”. They smiled.
From that moment onwards, I started offering many things to my favourite deities , to save me from this difficulty...and each moment I assured them that I wil do it as soon as I visit Kerala next time..:)
The party got over by dawn and before leaving for our room, the senior officer’s lady enforced “Durga has to do it tomorrow”..The officer added.”She wil not sleep tonight…”..
My husband told laughing” She can not do it..She cant even harm an ant. ..then I will have to do it..”
I got some relief from his words…
The next day morning….we reached the balidan venue…all were assembled..I was worried how to avoid a scene in front of the guests..I prayed the goddess again..Suddenly the goat was brought for the ‘balidaan’ and one person was ready with the weapon. Then I understood that al these were their tricks…One lady told me smiling..”sorry yaar ..that was a joke from our side..we were pulling your legs..hope u are not feeling bad about it..Afterall do u think any woman can do it..some are even vegetarians…”
Then a deep sigh came from me which I tried to hide but was quite visible to all.

“Kal memsaab ne sabko daraa diyaa..”

2008-11-09T20:03:00.000-08:00

We reached our guestroom back , after his duty for one week in a distant city. Have to be here for one more week, before shifting to the accommodation. As we were removing our shoes, my husband got an immediate order to go for 5 days to a remote village in a different state.I was furious inside towards this order, but could not show to anyone except my husband. In no time he was ready and left for the duty, leaving me alone in this guestroom, in this new place.

It is secured inside the cantonment. Still the thought of being alone here for 5 days started disturbing me. I wanted to talk to my mothers(mom and mother in-law). Of course we should not trouble our parents, but when I feel helpless, I always looked for a my mothers’ lap.

I went for my evening walk, like an award movie. Came back to see the guestroom in darkness. The officer in the downstairs has also gone for the duty…The thought that nobody is there in that building put a spark of fear in me.I Put the lights on,took bath, had my prayers and started reading a book thereafter .

The orderly came with his pressed uniform . After asking him to bring the dinner around 9 pm, I continued my reading . As soon as he left I went asleep owing to the previous night's journey.

The Sahayak came with dinner by 9 pm. As the calling bell is not working, he statrted calling me.I had gone to a good sleep and did not hear him. He got frightened and informed the people in the mess..”memsaab ko kuch ho gaya hogaaa”(something has happened to her)...

What they could do was informing another officer. The officer rushed to our guestroom along with his wife who is again an officer. They both and our sahayak started calling me…Still no response…The officer also smelled some danger and he came to our balcony through the windows and started calling me from there!!

At last, hearing some sounds I woke up….I opened the door and gave a blank look at these three, little disturbed of my broken sleep.It took some minutes for me to undertsand the situation…

I begged their pardon and thanked them for their help. It took some time for sahayak to get relaxed, thinking of what would have been the consequences if something had happened to me and had my husband known about it…
They left soon as it was past 10 pm by then..the drama took around one hour to the curtains!
The next day morning, when he came to take the plates, sahayak was telling “kal memsaab ne sabko daraa diyaaa”..I could read the a past fear from that face.

From the plains to mountains

2008-11-02T21:14:00.000-08:00

We left for his unit location very early, the next day morning. As we were out of the plains, the journey became very difficult, but we were happy to have a skillful driver. Thick forest started appearing on the sides..We could feel the change of climate as we reached the mountains. It was incredibly cold. We could see waterfalls on the sides...

took some snaps on the way and by the afternoon, we reached Kohima, the capital of Nagaland. we were feeling extremely hungry as it was quarter to 3 in teh afternoon. Could not find any restaurants there..The only available ones were Nepali ones... We decided to try a nepali dish for the lunch. The restaurant was in the first floor of an old building..It was too small a room with 4 or 5 tables in it. The walls had pictures of dragons, and the room was furnished in Nepali style, using the colour Red generously everywhere. Chinky waiter took the menu from us and it took a lot of time to serve food. At last my 'thuppa'(noodles cooked with lot of leaves and tomatoes) and his noodles arrived hot. It was yummy indeed.
We came out of the restaurant and started searching for our driver. He came running and took us to the historical War Cemetery there.

It was a monument built for the martyrs of the second worldwar.he was attracted by the names and regiments of themartyrs whereas i was behind the beautiful garden out there...They are maintaining it quite well, with entry prohibited in many areas.We could see the entire city from the top of the hill. After spending one hour there, we resumed our journey.We were out of the city within a quarter of an hour.We could see lush green around, with the smell of the plants dominating in the atmosphere. It was as if we wre entering a forest.There were trees , trees and only trees around........Then started appearing vegetable sellers on the roadside.
Bananas and Pineapples were the only fruits available there.On the vegetable side, I could see none other than some strange leaves, squash and ginger.Contrary to what I have seen in the other places, ladies were doing the business.they were in their traditional wrap-around and shawl, looking quite ugly after the day's work.we got some pine apples and bananas from a lady and boarded the vehicle again. We passed many villages after that.The entrance to each village is marked by an arch with the name of the village entitled.By 5.30 pm, it was completely dark..We reached our guestroom around 6.30 PM, and had the pine apple pieces brought from the mess to freshen ourselves up..I could feel a difference in the taste of water. We had boiled water as I was new to the spring water.I never believe 100% in any filtration technique...How long will we have to be here in this forest?!

Journey to Nagaland

2008-11-02T21:12:00.001-08:00

I was little worried saying adieu to my hometown, yet the thought of joining my husband helped to keep my spirits in tact. Yes! I am going to the ''Seven Sisters'' to meet him. And I was travelling with my dad after a long time.That gave me a kinda security and pleasure.It was half past nine when we reached Mumbai. My dad was happy to take me to his quarters. I became a child again.It is difficult for parents at times to consider their children as grown ups. My dad, being the eldest brother of 3 sisters can play the role of a home maker better than my mom! I felt little guilty as I was drinking the milk boiled by him. Bread and milk was quite enough for the dinner. We went to sleep soon as my flight was early morning next day. Dad's alarm woke me up. We got ready in no time. Though it was difficult to get one auto in to the defence area early morning, dad managed to get one. We reached the airport 2 hours before the flight's departure time. I started feeling bad leaving my Dad alone. My mindset that time was the same as a child whose Dad has come to drop her at the nursery school for the first day... After check-in, I came back to my Dad twice to see him again and again. At last one among the cabin crew had to remind me of the flight time. I reached Guwahati through Kolkata , after 6 hours. The food served was really expensive and I had limited my lunch in to some raisins carried from home and mineral water. Was feeling really hungry. At last I found my cousin n his wife waiting for me with their car, outside the airport. I felt bad as I knew they were waiting for me to have the lunch together-being doctors in Army, they were real busy ones. I was seeing teh Guwahati city for teh first time...quite deserted roads..not that attractive..Bhabiji told"there is a Vishnu Mandir near by. if possible we will make a visit this evening..." We reached the officer's mess and had our lunch.it was 3.30 PM! They took me to my accommodation in the mess, as they themselves were staying near to mess waiting for their accommodation.Guwahati was dampened yet hot that time. My cousin who is elder to me by around 10 years frightened me saying.."beware of snakes...thisis north east!" ...as soon as they left for their accommodation, I was all alone there...and fear started crawling within...As I always do, I made a check in the bed, pillows, bathroom, buckets, cupboards, drawers etc and made sure everything is safe. I was not sure when can my husband come down to Guwahati to pick me. It all depends on the availability of his casual leave.How can I live alone in this room alone?!! Evening my brother came to pick me up to their accommodation on his way back from the hospital. Bhabiji(brother's wife) was ready with tea. we chatted for some time. My brother copied some classic/cartoon english movies for me to a CD. Bhabiji want to go to the hospital for the evening rounds. She took me also behind her on her scooter. I was introduced to some officers(her patients) and we came back after half an hour. Brother was too busy in finishing a document. And despite their busy schedule, they planned to take me out for dinner. I enjoyed travelling in the car during night. the climate was quite pleasant with a breeze. We got inside a Chinese restaurant. I was not able to understand the names of even the soups in the menu..I gave a bewildered look towards my brother.Seeing this, bhabiji pointed to one item and told "lets be on the safer side..am sure this is a pure veg item.."..Three of us being vegetarians, it was better to on the safer side. I enjoyed the company of my cousins. we reached back and to my great relief, my bhabiji decided to sleep with me. The thought of sleeping alone in that strange place has been troubling me, still I was trying to be bold. But only a lady can understand another lady.:) I was too happy..at the same time I felt it quite bad as I am detaching his wife from my brother for a coupla days..they must be more matured than me.. Myself and bhabiji chatted for long and slept. She left early morning for PT. By the time they reached mess dressed up in olive for the day, I too was ready for the breakfast. My brother advised me not to get panic when you are new to your unit mess, to be relaxed and not to worry about the any mistakes in following the etiquette. But as the etiquette is almost the same as that we learnt in corporate training, I didnt feel anything new. Afterall, I had visited my husband last year soon after our marriage. I was pretty relaxed. Sending them off to hospital, I returned to room and started listening to the music, watching a movie etc. After two days, my husband got leave and came down to pick me from there. He was happy to handover a packet of sweets, a token of love to my cousins and was feeling very grateful towards them for their help. We left our accommodation the next day early morning, in a bus towards the railway station. The train is in the afternoon. We decided to take rest near the railway station. We boarded the train to Dimapur by the afternoon. Going to north east is like going out of India to me.The entirely different culture, people, habitat.. Assam, being planes is quite similar to West Bengal and is having more of Indian culture. As we go towards Nagaland and Mizoram, the mountain people and their chinky look will make you feel that you have reached outside India. Our train compartment was full of chinky people, except one Malayali jawan family. We reached Dimpaur by 8 PM. Jawans were waiting there to receive us. We reached the officers accommodation near to the railway station, in the army vehicle. We had to start early morning next day, towards the mountains..Yes,his unit is located in a very remote area in Nagaland.

കാളി.

2007-02-22T02:20:00.000-08:00

കാളിക്ക് അന്നു ഒരു തൊണ്ണൂറു വയസ്സെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം. കറ്റ മെതിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെയും മറ്റും കൂനിക്കൂടി, ഒരു മുഷിഞ്ഞ വെള്ളമുണ്ടുടുത്ത് എപ്പോഴും വിറച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന തലയിലെ പഞ്ഞിമുടി കെട്ടിവച്ച് ഒരു വടിയും കുത്തി ഉമ്മറക്കോലായിലേയ്ക്ക് വന്നിരുന്ന കറുകറുത്ത കാളിയെ എങ്ങനെ മറക്കാന്‍ കഴിയും?
അമ്മയുടെ വീടെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗമായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ വീട്ടിലെ പട്ടാളച്ചിട്ടയില്‍ നിന്നും ഒരു മോചനമായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്കത്. വീട്ടുകാരും ആശ്രിതരും പണിക്കാരും ഒക്കെയായി എപ്പോഴും വീടും മുറ്റവും തൊടിയും നിറയെ ആളുകള്‍! ആകപ്പാടെ ഒരു ഉത്സവപ്രതീതി!

കാളിയെ എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നെങ്കിലും അവര്‍ എന്നെ കാണാനായിരുന്നു വന്നിരുന്നത് എന്നതിനാല്‍ അനുകമ്പ കലര്‍ന്ന ചെറിയൊരിഷ്ടവും ഉള്ളില്‍ തോന്നിയിരുന്നു.
ഒരിക്കല്‍, അവരുടെ അടുത്തു ചെല്ലാന്‍ മടിച്ചു മടിച്ചു വാതിലിനപ്പുറം മറഞ്ഞു നിന്ന ദുര്‍ഗ്ഗയെ അവര്‍ കൈകാട്ടി അവര്‍ ആ മുഷിഞ്ഞ മുണ്ടിന്റെ കോന്തലയില്‍ നിന്നും ഒരു സമ്മാനം പുറത്തെടുത്തു. പഴുത്തു ചീയാറായ ഒരു ഏത്തപ്പഴം. അതിന്റെ ആ കറുകറുത്ത തൊലി ഇപ്പോഴും ഓര്‍മ്മയിലുണ്ട്. അവര്‍ പോയതും അതിന്റെ തൊലി കളഞ്ഞു കഴിക്കാന്‍ പോയ ദുര്‍ഗ്ഗയെ അമ്മ ശാസിച്ചു. “എവിടെ നിന്നൊക്കെ കൊണ്ടുവരുന്നതാണെന്നു ആര്‍ക്കറിയാം? ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ ഇങ്ങനെ ആരുടെ അടുത്തുന്നും വാങ്ങി കഴിക്കരുതെന്ന്!” പഴം പശുവിന്റെ ‘കാടി‘(വീട്ടില്‍ പശുവിനു കൊടുക്കാറുള്ള ഒരു ഹെല്‍ത്ത് ഡ്രിങ്ക്) യില്‍ വീണു...അത് കഴിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത സങ്കടം ഒരു വശത്ത്..മറുവശത്ത് അമ്മയുടെ ഈ പ്രവൃത്തിയെ ഈശ്വരന്‍ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തുമെന്ന ചിന്തയും...നരകത്തില്‍ കൊണ്ടുപോയി ഇത്തരം നൂറു പഴങ്ങള്‍ തീറ്റിച്ചാലോ? അല്ലെങ്കില്‍ കാളിയുടെ വേലക്കാരി ആക്കിയാലോ....അവര്‍ പണിയെടുത്തുണ്ടാക്കിയ കാശുകൊണ്ട് വാങ്ങിയതല്ലേ? എത്ര ചീത്തയാണെങ്കിലും കുറച്ചെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ടല്ലേ കളയാവൂ..അല്ലെങ്കില്‍ ആ നിസ്വാര്‍ത്ഥസ്നേഹത്തെ ചവിട്ടിയരയ്ക്കുന്നതിനു സമമല്ലേ?...ഈ ചിന്തകള്‍ അമ്മയോടു പിണങ്ങുവാന്‍ ഇടയാക്കി. എന്തായാലും ഒരു കുശുമ്പിയും ധാര്‍ഷ്ട്യകാരിയുമായ വീട്ടമ്മയുടെ പരിവേഷം അമ്മയ്ക്കു കൊടുക്കാന്‍ ഞാനിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല...കാളിയുടെ ആ പഴം വാങ്ങി കഴിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ വല്ല മാറാരോഗവും പിടിപെട്ടേനെ എന്നു വലിയ വൃത്തിക്കാരിയായ അമ്മ എന്നെ പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചു.

കാളിക്ക് ഒരു സഹോദരനുണ്ടായിരുന്നു-ചാര്‍ത്താവ്. തൊടിയിലെ പണിക്കാരനായിരുന്നു..ആ സാധുവിന്റെ കറുത്ത മുഖത്തെ, നിഷ്കളങ്കമായ, വാത്സല്യം കലര്‍ന്ന ചിരി ഇപ്പോഴും ഓര്‍മ്മയിലുണ്ട്! മുത്തശ്ശന്റേയും അമ്മൂമ്മയുടേയും അമ്മാവന്മാരുടെയും ഒക്കെ മുന്നിലെത്തുമ്പോഴുള്ള ആ വിധേയത്വത്തിന് ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളുടെ മുന്നിലെത്തുമ്പോള്‍ വാത്സല്യത്തിന്റെ ഛായയും കൈവന്നിരുന്നു.
പിന്നീട് കാളിയെ കാണാതായി. തീരെ വയ്യെന്നു ആരോ പറഞ്ഞുകേട്ടു. വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇടയ്ക്കിടെ ചെറിയ തുകകള്‍ കൈപ്പറ്റിയിരുന്നതിനാല്‍ പകരം ചാര്‍ത്താവിനെ മാത്രം ഉമ്മറത്തു കാണാം. ഒരിക്കല്‍ അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ ചാര്‍ത്താവിന്റെ മുഖത്തു വ്യസനം കലര്‍ന്ന ചിരി...കാളി മരിച്ചെന്നു അപ്പോഴാണറിയുന്നത്!!
അദ്ദേഹത്തിനും വയ്യാതായിരിക്കുന്നു...കാലം എത്ര പെട്ടെന്നാണ് കടന്നു പോകുന്നത്..പറക്കമുറ്റിയപ്പോള്‍ അവര്‍ക്കു വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാനായില്ലല്ലോ എന്ന വിഷമം ബാക്കി.
നിഷ്കളങ്കമായി സ്നേഹിച്ച ആ ആശ്രിതയുടെ ആത്മാവിന് എന്റെ പ്രണാമം!

ഞാന്‍ കല്യാണം വിളിക്കാന്‍ വന്നതാ....:)

2007-01-23T01:02:00.000-08:00

ഈ വരണ മീനം പത്തിന് രാവിലെ 10.30-നും 11.30 നും മധ്യേ പുതിയേടം ദേവി ക്ഷേത്രത്തില്‍ വച്ച് എന്റെ കല്യാണമാണ്.തീര്‍ച്ചയായും വരണം. ഇപ്പൊ ചായ ഒന്നും എടുക്കണ്ട. ഒരുപാട് സ്ഥലത്ത് പോയിട്ടാ വരണേ. സന്ധ്യയ്ക്ക് മുന്‍പ് വീട്ടിലെത്തണം. ഇനിയും ഒരുപാടു ഇടത്ത് പോകാനുണ്ട്.ഇറങ്ങട്ടേ ...
എല്ലാരും കാലേകൂട്ടി എത്തണം, ട്ടോ..:)

‘പാതിരാപ്പൂചൂടി........“

2007-01-02T21:02:00.000-08:00

ഹാവൂ! നല്ല ക്ഷീണം...ഇന്നലെ രാത്രി കഷ്ടിച്ച് മൂന്ന് മണിക്കൂര്‍ ഉറങ്ങീട്ട്ണ്ടാവും..കളിയും പാതിരാപ്പൂചൂടലുമൊക്കെയായി ആഘോഷങ്ങള്‍ വെളുപ്പിന് രണ്ടുമണിവരെ നീണ്ടു.
ഇത്തവണ തിരുവാതിര ക്ഷേത്രത്തോടുചേര്‍ന്ന എന്‍ എസ് എസ് കെട്ടിടത്തില്‍ ആയിരുന്നു.പന്ത്രണ്ടു ദിവസായിട്ട് കളീണ്ടവിടെ. ജോലിത്തിരക്കിനിടയില്‍ ഒന്നു തലകാണിക്കാനേ പറ്റീരുന്നുള്ളൂ. എന്നാല്‍ എട്ടങ്ങാടിയും തിരുവാതിരയും മുടക്കണ്ടാന്നു കരുതി, വിവാഹത്തിനു മുമ്പുള്ള അവസാനത്തെ തിരുവാതിരയല്ലേ. അതുമല്ല, അമ്മ അലക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന മുണ്ടും നേര്യതുമൊക്കെ എടുത്തു പയറ്റാനുള്ള അവസരങ്ങള്‍ പാഴാക്കാമോ?;)

എട്ടങ്ങാടി ചടങ്ങ് ലളിതമായിരുന്നു.നവധാന്യങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്തുണ്ടാക്കുന്ന, ഒരു വിശിഷ്ടവിഭവമാണ് എട്ടങ്ങാടി-വളരെ സ്വാദിഷ്ഠം, തിരുവാതിരനോമ്പില്‍ ഒഴിച്ചുകൂടാനാകാത്തതും. മകയിരം തുടങ്ങാന്‍ താമസിച്ചതിനാല്‍ മിനിഞ്ഞാന്ന് എട്ടു മണി കഴിഞ്ഞു എട്ടങ്ങാടി പൂജ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍. എന്നാല്‍ ഏഴരയോടെ കളി തുടങ്ങിയിരുന്നു. അമ്മായിയുടെ മകളുടേയും മറ്റും ‘പൂത്തിരുവാതിര‘(വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യത്തെ തിരുവാതിര) ആയതിനാല്‍ ഇക്കൊല്ലം കുറച്ച് ഭംഗിയായിട്ടായിരുന്നു ചടങ്ങുകള്‍. ആള്‍ക്കാരും കൂടുതലുണ്ടായിരുന്നു. സുമംഗലിമാര്‍ എട്ടങ്ങാടി പൂജിച്ച് വിതരണം ചെയ്തതോടെ തിരുവാതിരനോമ്പിനു തുടക്കമായി. ഇനി പുണര്‍തം തുടങ്ങീട്ടേ അരിഭക്ഷണം പാടുള്ളൂ എന്ന് വിശ്വാസം. അന്നു രാത്രി ഒന്‍പതുമണിയോടെ ചടങ്ങുകള്‍ അവസാനിച്ചു.

ഇന്നലെ രാത്രി പത്തുമണിയോടെ ദുര്‍ഗ്ഗ എല്ലാരുമൊത്ത് കളിക്കാനെത്തി. പത്തുമിനിറ്റിനകം കളി തുടങ്ങി. ഗണപതി, സരസ്വതി സ്തുതികള്‍, മറ്റനേകം തിരുവാതിരപ്പാട്ടുകള്‍ ഒക്കെയായി നല്ല രസമായിരുന്നു. കൊച്ചു കുട്ടികള്‍ മുതല്‍ പല്ലുകൊഴിഞ്ഞ അമ്മൂമ്മമാര്‍ വരെ ആടിപ്പാടുന്ന അപൂര്‍വ്വം അവസരങ്ങളിലൊന്ന്. പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് പ്രവേശനമില്ല, പുറമേ നിന്നു കളി കാണണമെങ്കില്‍ ആവാം ന്നു മാത്രം. ഞങ്ങള്‍ അങ്ങിനെ ഇടയ്ക്കിടെ കുശലം പറഞ്ഞും കൂവപ്പായസം നുണഞ്ഞും കളി തുടര്‍ന്നു.....

“ഏഴു തൊഴുത്തില്‍ പശുവെക്കറന്നമ്മ പാരാതെ പാല്‍ കാച്ചി ഉറിയില്‍ വെച്ചു..........എലിയല്ല പുലിയല്ല ഇടിമുഴക്കവുമല്ല നിന്മകന്‍ ശ്രീകൃഷ്ണന്‍ വെണ്ണ കട്ടു.”
“മൂന്നു വയസ്സായി പാര്‍വതിക്കു.......”....

“പങ്കജാക്ഷന്‍....”
“കോടക്കാര്‍വര്‍ണ്ണന്റെ ഓടക്കുഴല്‍ വിളി..”
“പണ്ടു ദശരഥനെന്നൊരു ഭൂപാലന്‍..” എന്നിങ്ങനെ രസകരങ്ങളായ പാട്ടുകള്‍ പാടി ചടുലമായ താളങ്ങളോടെ കളി ഗംഭീരമായി. ഇടയ്ക്കു എന്നെപ്പോലുള്ളവര്‍ക്കു ചില ചുവടുകള്‍ പിഴച്ചതൊഴിച്ചാല്‍.

പന്ത്രണ്ടുമണി കഴിഞ്ഞതോടെ ‘പാതിരാപ്പൂ പറിക്കാന്‍’ സമയമായി. നിലവിളക്കും കിണ്ടിയുമേന്തിയ സുമംഗലിമാരോടു കൂടി, നേരത്തേ ഒരിലയില്‍ പറിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ‘അടയ്ക്കാമണിയന്‍‘ ചെടികളുമായി എല്ലാവരും രണ്ടുനിരയായി ക്ഷേത്രപരിസരത്തേയ്ക്ക്....അകമ്പടിയായി നാടന്‍ പാട്ടുകളും......

‘ഒന്നാം കുന്നിലെ .......എന്നോടു പൂവിരന്നു.....പൂവു കണ്ടിട്ടോ പൂക്കുട്ട കണ്ടിട്ടോ......പൂവും കണ്ടില്ല പൂക്കുട്ടേം കണ്ടില്ല നിന്നെക്കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാനിരന്നു..” മുഴുവന്‍ ഓര്‍മ്മയില്ല...ഇങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ എല്ലാരും ചേര്‍ന്ന് പാടി...പന്ത്രണ്ടരയോടെ കളിസ്ഥലത്ത് തിരിച്ചെത്തി, പൂജ തുടങ്ങി. ഇക്കുറി സുമംഗലികള്‍ക്കു മാത്രല്ല, മംഗല്യം കാത്തിരിക്കുന്ന ദുര്‍ഗ്ഗയ്ക്കും കൂട്ടുകാര്‍ക്കും കൂടെ പൂജ ചെയ്യാന്‍ അവസരം ലഭിച്ചു. ജീവിതത്തിലാദ്യായിട്ടാണു ഇങ്ങനെയൊക്കെ..സാധാരണ ഉറക്കമിളയ്ക്കാന്‍ അച്ഛന്‍ വിടാത്തതാണ്.

അവിടെ ഉറക്കം തൂങ്ങി നിന്നിരുന്ന ദുര്‍ഗ്ഗയെ “എന്താ മുഖത്തൊരു വിഷാദം? അവിടിരുന്നു പൂജിക്കൂ...സന്തോഷാവട്ടെ“..എന്നുപറഞ്ഞ് ആരൊക്കെയോ അവിടെ പിടിച്ചിരുത്തി. മുതിര്‍ന്നവര്‍ പറഞ്ഞു തന്നത് അതേ പടി ചെയ്തു. ശ്രീപാര്‍വ്വതീ ദേവി തന്റെ ഭര്‍ത്താവായ സാക്ഷാല്‍ പരമശിവനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിറന്നാള്‍ ദിവസം പൂജിച്ചതെങ്ങനെയോ അങ്ങനെ..ആവണപ്പലകമേലിരുന്ന് തെച്ചിപ്പൂവും പാതിരാപ്പൂവുമൊക്കെയെടുത്തു ശിവപാര്‍വ്വതിമാരെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ചു പൂജിച്ചു.
പൂജ കഴിഞ്ഞ് ഇലയില്‍ നിന്നു ഒരു പാതിരാപ്പൂവെടുത്തു ചൂടണം. കായുള്ള നല്ല ചെടി നോക്കിയെടുത്തുവേണം ചൂടാന്‍. ഒരനീത്തിക്കുട്ടി കാണിച്ചു തന്ന ഒരു സുന്ദരന്‍ കമ്പ് വലിച്ചെടുത്തു ദുര്‍ഗ്ഗ.യ്യോ!! അതൊരു വലിയ ചെടിയായിരുന്നു-വേരുകള്‍ ഒക്കെ ഉള്ളത്..കുറേ ശാഖകളുമുണ്ട്! കിട്ടുന്ന ചെടി ഒടിച്ചു കൂടാ, അങ്ങനെ തന്നെ തലയില്‍ വെക്കണമത്രേ!
ദുര്‍ഗ്ഗ അതെല്ലാം തലയില്‍ എങ്ങനെയോ കുത്തിത്തിരുകി മുടി വട്ടത്തില്‍ കെട്ടിവെച്ചു. അപ്പോഴതാ അക്കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നും ഒരു കമന്റ്:“കാടാമ്പുഴ ഭഗവതി കാട്ടാളത്തീടെ വേഷം കെട്ടീതു പോലുണ്ട്!“

കണ്ണെഴുത്തൊക്കെ വീട്ടീന്നേ ചെയ്തിരുന്നതിനാല്‍ ആ ചടങ്ങ് ഒഴിവായി. വെറ്റിലയും ചുണ്ണാമ്പും കളിയടയ്ക്കയും ചേര്‍ത്തു മുറുക്കലാണത്രേ അടുത്ത ചടങ്ങ്! ചുണ്ണാമ്പെടുത്ത് വെറ്റിലയില്‍ തേച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ അക്കൂട്ടത്തിലൊരു വിരുതത്തി “ ഭക്ഷണമാണെന്നു കരുതീട്ടാണോ ഇങ്ങനെ ചുണ്ണാമ്പ് വാരിത്തേയ്ക്കണെ? വായ് പൊള്ളിപ്പോവും, കുറച്ചേ എടുക്കാവൂ!“

അങ്ങനെ ദുര്‍ഗ്ഗ ആസ്വദിച്ചുമുറുക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍ വേറൊരു കമന്റ്” ഇതൊരു ശീലാക്കണ്ടാട്ടോ..”
എല്ലാവരും പൂവൊക്കെ എടുത്തു ചൂടിക്കഴിഞ്ഞ് മംഗളം പാടി കളി അവസാനിപ്പിച്ചു. കൈയും വായുമൊക്കെ കഴുകി വന്നതോടെ ഉപ്പുമാവും പപ്പടവും കട്ടന്‍ചായയും റെഡി. പോളിങ്ങ് താരതമ്യേന ദുര്‍ബ്ബലമായിരുന്നു.;) രണ്ടുമണി കഴിഞ്ഞതോടെ വീട്ടിലെത്തി, കുറച്ചുനേരം ഒന്നു നടുനിവര്‍ത്തി. (ഉറങ്ങിക്കൂടാത്തതാണ്, എന്നാല്‍ ശരീരം അതിനനുവദിച്ചില്ല, ഒരു ചെറിയ മയക്കം അനിവാര്യമായിരുന്നു) വെളുപ്പിന് ശിവക്ഷേത്രത്തില്‍ കരിക്കൊക്കെ നേദിച്ചു, തിരുവാതിരവ്രതത്തിnte bhaagamaayi... innu vaikeettu vare undu vratham.

ശക്തന്‍ തമ്പുരാന്‍ മെമ്മോറിയല്‍ യുപി സ്കൂള്‍.

2006-12-20T00:35:00.000-08:00

നഴ്സറിയില്‍ പോവാന്‍ മടി കാണിച്ചിരുന്ന എന്നെ നാലു വയസ്സായപ്പോഴേയ്ക്കും അച്ഛന്‍ വീടിന്റെ തൊട്ടടുത്തുള്ള മലയാളം മീഡിയം യു പി സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ത്തു. മഹാനായ ശക്തന്‍ തമ്പുരാന്‍ തിരുമനസ്സ് തീപ്പെട്ടതിനുശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരില്‍ പണി കഴിപ്പിക്കപ്പെട്ട സ്കൂളായിരുന്നു അത്. വളരെ പഴക്കം ചെന്നതിനാല്‍ ദ്രവിച്ചു തുടങ്ങിയ കട്ടിളകളും തട്ടികകളും അവിടുത്തെ പ്രത്യേകതകളായിരുന്നു.

ദുര്‍ഗ്ഗയ്ക്കു നാല് ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കളുണ്ടായിരുന്നു- നിഷ, സംഗീത, സ്മിത. ഇവരില്‍ തന്നെ അയല്‍ വാസി ആയതുകൊണ്ടും അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ മകളായതുകൊണ്ടും സ്മിതയായിരുന്നു സന്തതസഹചാരി.

എല്ലാ ക്ലാസ്സുകളിലും രണ്ടു ഡിവിഷന്‍ വീതം മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഒന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ ചേര്‍ക്കുവാന്‍ അച്ഛന്‍ കൊണ്ടുചെന്നപ്പോള്‍ രണ്ടു ഡിവിഷനിലേയും ടീച്ചര്‍മാര്‍ മുന്നില്‍ വന്നു നിന്നു.അച്ഛന്റെ അകന്ന ബന്ധത്തിലെ ഒരു അമ്മായി ആയ സുശീലട്ടീച്ചര്‍ “ഈ മോള്‍ എന്റടുത്തേയ്ക്കല്ലാതെ എങ്ങോട്ട് പോകാന്‍?” എന്ന ഭാവത്തില്‍ നോക്കി നിന്നു. എന്നാല്‍ മറ്റേ ഡിവിഷനിലെ, ഭംഗിയുള്ള സാരിയുടുത്ത, ചെറുപ്പക്കാരിയും സുന്ദരിയുമായ, നല്ലപോലെ ചിരിക്കുന്ന കുമാരിടീച്ചറെയാണ് ദുര്‍ഗ്ഗയ്ക്ക് ബോധിച്ചത്. ഓടിച്ചെന്ന് ആ സാരിയില്‍ തൂങ്ങി. അന്നു തൊട്ടിന്നോളം അമ്മ കഴിഞ്ഞാല്‍ അടുത്ത സ്ഥാനമാണ് ആ ടീച്ചര്‍ക്ക് എന്റെ മനസ്സില്‍. സ്വന്തം മക്കളെയെന്നപോലെ ഞങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ടീച്ചര്‍ ചിരിക്കുമ്പോള്‍ വാത്സല്യം തുളുമ്പിയിരുന്നു.ബഞ്ചില്‍ ഇരിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍, സ്ലേറ്റും പിടിച്ച്, ചോക്കുപൊടി നിറഞ്ഞ ആ മേശയ്ക്കരികില്‍ എന്നും ടീച്ചറോട് ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കാനായിരുന്നു ദുര്‍ഗ്ഗയ്ക്കിഷ്ടം.:)
തന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായ ലീലട്ടീച്ചറോട് ഇന്റര്‍വെല്‍ സമയത്തെങ്കിലും സ്വസ്ഥമായി വര്‍ത്തമാനം പറയാമെന്നു കരുതി ഇരിക്കുമ്പോഴും ഈ അരുമശിഷ്യ വെറുതെ വിട്ടിരുന്നില്ല ടീച്ചറെ. പദ്യം ചൊല്ലിക്കേള്‍പ്പിക്കുകയായി-“ഒടുവിലൊരുവിധമൊന്നു കണ്ണടച്ചപ്പോള്‍ ഒരു കോമളബാലനരികെക്കാ‍ണായ് വന്നു....’ (അന്നത്തെ എടുത്തുപറയാവുന്ന ഒരേ ഒരു നേട്ടം, പത്താം സ്റ്റാന്‍ഡേഡിലെ ‘ഭക്തിയും വിഭക്തിയും’ എന്ന പദ്യം മുഴുവന്‍ കുഞ്ഞമ്മാവന്റെ പുസ്തകം നോക്കി കാണാതെ പഠിച്ചതായിരുന്നു).

ഒന്നാം ക്ലാസും രണ്ടാം ക്ലാസും അങ്ങനെ വലിയ കുഴപ്പങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ കടന്നുപോയി. മൂന്നാം ക്ലാസില്‍ വെച്ച് സ്മിത വേറെ സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ന്നതോടെ സംഗീതയും നിഷയും മാത്രമായി എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍. പക്ഷേ ഞാന്‍ വേറെ ഡിവിഷനിലുമായി. കുമാരിട്ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സില്‍നിന്നും സരസ്വതി ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സിലേയ്ക്കുള്ള ആ ചുവടുമാറ്റം എന്നെ ഏറെ സ്വാധീനിച്ച ഒന്നാണ്. കുമാരി ടീച്ചറുടെ ക്ലാസില്‍ ഭൂരിഭാഗവും സമൂഹത്തിലെ ഇടത്തരം കുടുംബങ്ങളില്‍ നിന്നും ആയിരുന്നു എങ്കില്‍ സരസ്വതിറ്റീച്ചറുടേതില്‍ കൂലിപ്പണിക്കാരുടേയും മറ്റും കുട്ടികളായിരുന്നു. ഒരു ഇടവേള കിട്ടിയാല്‍ ബി ഡിവിഷനിലേയ്ക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് പഴയ കൂട്ടുകാരോടൊത്ത് മാത്രം കളിച്ചിരുന്ന എന്നെ ആദ്യമൊക്കെ അവര്‍ കൂട്ടത്തില്‍ കൂട്ടിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ കുറച്ചുനാള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പഴേയ്ക്കും “ഇല്ലത്തു നിന്നു ഇറങ്ങ്വേം ചെയ്തു, അമ്മാത്തൊട്ടെത്തീതുമില്ല” എന്ന അവസ്ഥയായി എന്റേത്! അവസാനം, ഇനി ബി ക്ലാസ്സുകാരെ തിരിഞ്ഞുനോക്കില്ല എന്ന വ്യവസ്ഥയില്‍ പാവപ്പെട്ട കുട്ട്യോള്‍ടെ നേതാവ് എന്നെ കൂട്ടത്തില്‍ കൂട്ടി.

തലേ വര്‍ഷം നിഷയ്ക്കു കിട്ടിയിരുന്ന ഫോറിന്‍ ഉടുപ്പുകളില്‍ അസൂയപ്പെട്ടിരുന്ന ഞാന്‍, ആ വര്‍ഷമായപ്പോഴേയ്ക്കും, താഴേയ്ക്കിടയിലെന്നു മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടിരുന്ന കൂട്ടുകാരുടെ പിഞ്ഞിയ ഉടുപ്പുകള്‍ നോക്കി മനം നൊന്തു നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. സ്കൂളില്‍ നിന്നും ഉച്ചക്കഞ്ഞികുടിക്കുന്നവരായിരുന്നു എന്റെ ക്ലാസ്സിലേറെയും. പക്ഷേ ഒന്നു രണ്ടുകൊല്ലം കഴിഞ്ഞതോടെ എനിക്കു മനസിലായി അവരുടെ കറയറ്റ സൌഹൃദത്തിനു പകരം വെയ്ക്കാന്‍ മറ്റൊന്നില്ലെന്ന്. അവരില്‍ ചിലര്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നു വരുന്ന വഴി ശേഖരിച്ചിരുന്ന പുളിയും ജാതിക്കയും കണ്ണിമാങ്ങയും പുളിങ്കുരു വറുത്തതുമെല്ലാം എനിക്കു സമ്മാനിക്കാറുണ്ട്. ജാതിക്കയും മാങ്ങയുമൊക്കെ കട്ടിളയ്ക്കും വാതിലിനും ഇടയില്‍ വെച്ച്, വാതിലടച്ചാണ് ഞങ്ങള്‍ പൊട്ടിച്ചിരുന്നത്.

ഡ്രില്‍ പീരീയഡില്‍ ഞങ്ങളെ മിക്കവാറും കളിക്കാന്‍ വിടുകയായിരുന്നു പതിവ്. സാറ്റ്, തൊങ്ങിത്തൊടല്‍ തുടങ്ങിയവ പെണ്‍കുട്ട്യോളും ക്രിക്കറ്റ്, ഫുട്ബോള്‍ എന്നിവ ആണ്‍കുട്ട്യോളും കളിച്ചു പോന്നു.
മൂന്നാം ക്ലാസ്സിലെ സരസ്വതിട്ടീച്ചറുടെ തൊടി സ്കൂളിനോട് ചേര്‍ന്നായിരുന്നു. അവിടെ നിറയെ മരച്ചീനി കൃഷി ചെയ്തിരുന്നു. ടീച്ചര്‍ക്ക് ദേഷ്യം വരുമ്പോള്‍ കപ്പക്കൊള്ളി ഒടിച്ച് അടിക്കുമെന്ന് സീനിയേഴ്സ് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് കുമാരിടീച്ചറുടെ അടുത്തെന്നപോലെ അടുത്തിടപഴകാന്‍ ഞാന്‍ മടിച്ചു. ഒരു അമ്പലവാസിയായ സരസ്വതിടീച്ചര്‍ നന്നേ കറുത്തിട്ടാണ്. പക്ഷേ ചിരിക്കുമ്പോള്‍ നല്ല ഭംഗിയായിരുന്നു കാണാന്‍.കണ്ണില്‍ നിന്നും ‍വാത്സല്യവും പ്രകാശവും വഴിയുന്ന ചിരി. ടീച്ചറുടെ തലയില്‍ ഒരു മുഴയുണ്ടായിരുന്നു. അല്പം തടിച്ച ശരീരപ്രകൃതം.ഒരു വശത്തേയ്ക്കു ചരിഞ്ഞുള്ള നടപ്പ്. കുറച്ചു നാള്‍ കൊണ്ട് ടീച്ചറേയും ദുര്‍ഗ്ഗ കയ്യിലെടുത്തു.

ആയിടെയാണ് ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ആ വാര്‍ത്ത പ്രചരിച്ചത്. സരസ്വതിടീച്ചറുടെ തൊടിയില്‍ ഒത്ത നടുവിലായി ഒരു രാക്ഷസന്‍പ്ലാവുണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍ അഞ്ചുതലയുള്ള സര്‍പ്പമുണ്ടത്രേ!! അതിനെ കണ്ടവരുണ്ടെന്നും പലരും നിരാശരായി മടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്നും ഒക്കെ പ്രചരിച്ചു.സ്കൂള്‍ സമയത്ത് കുട്ടികള്‍ പറമ്പിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങാ‍തിരിക്കാന്‍ അദ്ധ്യാപകര്‍ തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയ നുണക്കഥയാവാനാണ് സാധ്യത. കാളിയന്റേയും അനന്തന്റേയുമൊക്കെ കഥകള്‍ കേട്ടിട്ടുള്ളതിനാ‍ല്‍ അക്കാലത്ത് ഞാനുമതു വിശ്വസിച്ചു. ഒരിക്കല്‍ ജിജ്ഞാസ മൂത്ത് ഞാന്‍ ആ മരത്തിനടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു...ആകെ ഒരു നിഗൂഢത നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു ചുറ്റിനും.ചെറിയ ഒരു ഭയം തോന്നി. പക്ഷേ, അപ്പോഴേയ്ക്കും അതുവഴി വന്ന ഷീബ എന്നെ ടഞ്ഞു. അങ്ങനെ ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നു.
വീട് സ്കൂളിനടുത്തായതിനാല്‍ വീടിന്റെ മുറ്റത്തു നിന്നാല്‍ ആ മരം കാണാമായിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാനോ മറ്റോ ആ സര്‍പ്പം താഴെയിറങ്ങി വന്നാലോ എന്ന് വിചാരിച്ച് മണിക്കൂറുകളോളം ഞാന്‍ ശനിയും ഞായറും ആ മരത്തെയും നിരീക്ഷിച്ച് നിന്നിട്ടുണ്ട്.

മഴക്കാലമായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഏറെ രസകരം. സ്കൂളിലേയ്ക്ക് വരുമ്പോഴും പോവുമ്പോഴും ഇടവഴിയില്‍ കൂടി ഒഴുകുന്ന വെള്ളവും തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച് നടക്കാം. ഇടവഴിയുടെ രണ്ടു വശത്തും ചെടികളില്‍ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ‘കണ്ണീര്‍ത്തുള്ളി’ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ജലകണങ്ങള്‍ ശേഖരിക്കലായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന വിനോദം. അതു കണ്ണില്‍ വെച്ചാല്‍ ഹായ് എന്താ തണുപ്പ്!! കുളിര്‍മ്മ! ഊതിയാല്‍ പറക്കുന്ന കായ, മഷിത്തണ്ട്, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്പച്ച, ഞൊട്ടാഞ്ഞൊടിയന്‍ പഴം എന്നിവയായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ ശേഖരിച്ചിരുന്ന മറ്റു ‘വിലപിടിപ്പുള്ള’ സാധനങ്ങള്‍.

അന്നു യൂണിഫോം നിര്‍ബന്ധമാക്കിയിരുന്നില്ല.ഓണക്കോടിയും ചിലപ്പോള്‍ വല്ല കല്യാണങ്ങള്‍ക്കുമാത്രം അച്ഛന്‍ വാങ്ങിത്തന്നിരുന്ന ഉടുപ്പുകളുമൊഴിച്ചാല്‍ ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന വേഷങ്ങള്‍ അമ്മ തന്റെ തയ്യല്‍മെഷീനില്‍ നടത്തിയിരുന്ന പരീക്ഷണങ്ങളായിരുന്നു.

ഭാഗ്യമോ നിര്‍ഭാഗ്യമോ, എന്റെ കഴിവുകൂടുതലോ അദ്ധ്യാപകരുടെ കഴിവില്ലായ്മയോ, എല്ലാ ക്ലാസിലും ലീഡര്‍ പദവി എനിക്കു നല്‍കിപ്പോന്നു. വീട്ടില്‍ തയ്യല്‍ മെഷീന്‍ ഉള്ളതിനാല്‍ ഇടയ്ക്കിടെ പുതിയ ഡസ്റ്റര്‍ ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്തു ടീച്ചര്‍മാരുടെ കണ്ണിലുണ്ണിയാവാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.

മൂന്നാം ക്ലാസില്‍ വെച്ചായിരുന്നു ആ സംഭവം. എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ മഹാവികൃതിയായിരുന്നു മനോജ്. ഒരിക്കല്‍ ഉച്ചയൂണു കഴിഞ്ഞു നേരത്തേ ക്ലാസില്‍ തിരിച്ചെത്തിയ എന്നെ അവന്‍ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു!! അതു കേള്‍ക്കാത്ത ഭാവത്തില്‍ ഞാന്‍ ആ വരാന്തയിലൂടെ തലയും വെട്ടിച്ചു നടന്നു-ആയിടെ അമ്മയുടെ കൂടെയിരുന്നു കണ്ട ‘കാശ്മീര്‍ കീ കലി’ യിലെ നായികയെപ്പോലെ. പിന്നാലെ ഷമ്മികപൂറിനെപ്പോലെ മനോജും!! മറ്റുള്ള കുട്ടികള്‍ ഊണുകഴിഞ്ഞെത്തുന്നതുവരെ ഇതു തുടര്‍ന്നു.:) നാണക്കേടോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ ക്ലാസില്‍ ആരോടും ഈ വിവരം പറഞ്ഞില്ല.വീട്ടില്‍ ഇതൊരു കൂട്ടച്ചിരി ഉയര്‍ത്തിയതോര്‍ക്കുന്നു.

ഈ സ്കൂളിലെ ആനിവേഴ്സറികള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരുതരം ഉത്സവത്തിമര്‍പ്പേകിയിരുന്നു. നാല്, അഞ്ച്, ആറ് എന്നീ ക്ലാസുകള്‍ തമ്മില്‍ വേര്‍തിരിച്ചിരുന്നത് തട്ടികകള്‍ വെച്ചായിരുന്നതിനാല്‍, വേറൊരു ഹാളിന്റെ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. തട്ടികകള്‍ വശങ്ങളിലേയ്ക്ക് നീക്കി, ബഞ്ചുകള്‍ കൂട്ടിയിട്ടുണ്ടാക്കുന്ന സ്റ്റേജില്‍ എന്തൊക്കെ കലാപരിപാടികളാണ് ഞങ്ങള്‍ ആ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ കാട്ടിക്കൂട്ടിയിട്ടുള്ളത്!!!!! ഒരിക്കല്‍ മൂന്നില്‍ വെച്ച് ഒപ്പന കളിച്ചതോര്‍ക്കുന്നു- ദുര്‍ഗ അന്നു മണവാട്ടിയായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ചന്ദനനിറമുള്ള ഒരു കസവുസാരി നീളത്തില്‍ രണ്ടായി മടക്കിയാണ് എന്നെ ഉടുപ്പിച്ചത്!

ഞങ്ങളുടെ ഒരു മാഷിനു നഖം കടിക്കുന്ന ദുശ്ശീലമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ ഒരു പാഠഭാഗം വായിക്കാന്‍ തന്നിട്ട് മാഷ് നഖം കടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടിയോട് മാഷ് പറഞ്ഞു “ നഖം കടിക്കല്ലേടാ...”....മാഷ് ഇപ്പറയുന്നതും നഖം കടിച്ചുകൊണ്ടാണ്! ആ വിരുതന്‍ തിരിച്ച് മാഷിനോട് “ അപ്പോള്‍ മാഷ് കടിക്കണതോ?”....ഉടനെ ചമ്മല്‍ മറച്ച് ഒരു ചിരിയോടെ
മാഷ് “എനിക്കോ അതു ശീലമായി മോനേ, നീയെങ്കിലും നന്നാവാന്‍ വേണ്ടി പറഞ്ഞതല്ലേ.....”....

16 * 16 = 256 വരെ ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും മന:പാഠമായിരിക്കണമെന്നു ശഠിച്ചിരുന്ന കണക്കുമാഷ് തന്റെ ഓരോ പിരീയഡും തുടങ്ങിയിരുന്നത് പട്ടിക ചോദിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു. ഉടനെ തന്നെ ക്ലാസില്‍ മതിലുകള്‍ ഉയരുകയായി; ഓരോ ബഞ്ചിലും. കനം കുറഞ്ഞ ആ ചൂരലിന്റെ ഭംഗി നോക്കുവാനെന്നോണം ഒരറ്റം സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് മാഷ് കറുത്ത ഫ്രെയിമുള്ള കണ്ണടയ്ക്കുള്ളിലൂടെയോ അതിനു മുകളിലൂടെയോ തീക്ഷ്ണമായി ഒന്നുനോക്കും-തന്റെ അടുത്ത ഇരയെ! ഋഷികപൂറിനെപ്പോലെ ക്ലീന്‍ഷേവ് ചെയ്ത മുഖത്ത് ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയുമായി.:)

സാമൂഹ്യപാഠം റ്റീച്ചറുടെ വേഷം വേറൊരുതരത്തിലായിരുന്നു- സാരിത്തുമ്പ് മറുതോളിലൂടെയെടുത്ത് ബ്ലൌസില്‍ കുത്തി, 180 ഡിഗ്രിയില്‍ തല തിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ടീച്ചര്‍ നടക്കാറ്. പിന്നീട് ഹെഡ്മിസ്റ്റ്രസ് ആയപ്പോള്‍ അത് 360 ഡിഗ്രി ആയി മാറി.

പ്യൂണ്‍ ‘ഉണ്ണിമാഷ്’(അദ്ദേഹത്തെ മാത്രമായി മാഷെന്ന് വിളിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് അങ്ങനെയാണ് വിളിക്കാറ്.) ഒരു സഹൃദയനായിരുന്നു.വായില്‍ നിറയെ മുറുക്കാനും ചുണ്ടില്‍ നിറയെ ചിരിയും വെളുത്തു ചുവന്ന് സുന്ദരമായ വട്ടമുഖത്തു ഒരു വട്ടക്കണ്ണടയുമായി, പിന്‍ഭാഗത്തും വശങ്ങളിലും മാത്രം അല്പം ചെമ്പിച്ച് ചുരുണ്ട മുടിയുള്ള തന്റെ കഷണ്ടിത്തല പെന്‍ഡുലം കണക്കെ ആട്ടി, ഒരു ലാഘവത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി, ഇടയ്ക്ക് കാണുന്നവരോടൊക്കെ തന്റെ ഇടറിയ സ്വരത്തില്‍ കുശലം ചോദിച്ച്, കയ്യില്‍ മണിയുമായും അല്ലാതെയുമൊക്കെ അദ്ദേഹം ആ വരാന്തയിലൂടെ നടന്നുപോന്നു.

ഏറെക്കാലത്തിനു ശേഷം, കഴിഞ്ഞ ലോകസഭാതെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വോട്ട് ചെയ്യാനായിട്ടാണ് ഞാനീ വിദ്യാലയത്തിന്റെ പടി ചവിട്ടിയത്. ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു പരിസരമൊക്കെ. വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ എണ്ണം നന്നേ കുറവാണത്രേ. എല്ലാവരും ഇംഗ്ലീഷ്മീഡിയത്തിന്റെ പിന്നാലെയല്ലേ..ഒരു വ്യാഴവട്ടം പിന്നിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു ആ മണ്ണ്. അച്ഛനും അമ്മയും തങ്ങളുടെ സഹോദരങ്ങളില്‍ നിന്നും സുഹൃത്തുക്കളില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, മക്കളെ സാധാരണ ഒരു മലയാളം മീഡിയം സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ത്തതിന് ഞങ്ങളെന്നും അവരോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കാരണം, പാഠപുസ്തകങ്ങള്‍ക്കുമുപരിയായി ഒരുലോകമുണ്ടെന്നും, എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് പല കുട്ടികളും പഠിക്കുന്നതെന്നും, മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു കിട്ടാ‍ത്തതു പലതും ഞങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടുന്നുണ്ടെന്നും, അവയുടെയൊക്കെ വില എത്രത്തോളമുണ്ടെന്നും എല്ലമെല്ലാം ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചത് മറ്റൊന്നല്ല.

വിവാഹനിശ്ചയം ഫോട്ടോകള്‍..

2006-12-14T21:55:00.000-08:00

പരമാനന്ദം സംഗീതം....

2006-12-06T01:20:00.000-08:00

കുട്ടിക്കാലം മുതല്‍ക്കേ തുടങ്ങീതാണ് ശാസ്ത്രീയസംഗീതത്തോടുള്ള ഭ്രമം! എന്നാല്‍ അതറിയാമോ? അതൊട്ടില്ല താനും. പണ്ട് ഭരതനാട്യം ക്ലാസ്സില്‍ നിന്നും പേടിച്ചോടി പ്പോന്നതിന്റെ പ്രതികാരമായിട്ടാണോ ആവോ, അതില്‍പ്പിന്നെ കലാലോകത്തിന്റെ പടി കാണിച്ചിട്ടില്ല എന്നെയച്ഛന്‍.

എട്ടാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം. ചെറുപ്പത്തിലേ, വീട്ടില്‍ സ്വൈര്യം കൊടുക്കായ്കയാല്‍ പതിനൊന്നു വയസ്സായപ്പോഴേയ്ക്കും എട്ടിലെത്തിയിരുന്നു. അച്ഛന്റെ മൂത്ത പെങ്ങളുടെ മകളെ കാലടിയിലെ എതോ സംഗീതക്ലാസ്സില്‍ ചേര്‍ക്കുവാന്‍ പോകുന്നു. ഒരു കൂട്ടിനു എന്നെയും വിടാന്‍ അമ്മായി അച്ഛന്റെ മുന്നില്‍ നിവേദനം സമര്‍പ്പിച്ചു. ഇതു തന്നെ സുവര്‍ണ്ണാ‍വസരമെന്നു കരുതി ഞാന്‍ കച്ചേരി നടത്തുന്നതുവരെ സ്വപ്നം കണ്ടു തുടങ്ങി. പക്ഷേ അച്ഛനോ? ഇതിനു പുല്ലുവില കല്‍പ്പിക്കാതെ, “പിള്ളേര്‍ അങ്ങനെ പാട്ടും കൂത്തുമായി നടന്നാല്‍ ശരിയാവില്ല, നാലക്ഷരം പഠിക്കട്ടെ” എന്നു ആജ്ഞാപിക്കുകയാണുണ്ടായത്. പ്രതിരോധമന്ത്രാലയത്തില്‍ ജോലി ലഭിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് സ്ഥലത്തെ പ്രധാന കണക്കുമാഷായിരുന്ന അച്ഛനിലെ ബുദ്ധിജീവി ഇടയ്ക്കിടെ ഉണര്‍ന്നു ഇതേപോലെ കത്തിവേഷമണിയാറുണ്ടായിരുന്നു.
എന്തു വേണ്ടെന്നു പറയുന്നോ അതു വേണമെന്നു ശഠിക്കുന്ന മനുഷ്യമനസ്സിനു ഞാനും അടിപ്പെട്ടു. അമ്മായിയുടെ മകള്‍ അഞ്ജുവ്നെ ഏതോ മഹാഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ചവളെയെന്നപോലെ ആരാധനയോടെയും തെല്ലസൂയയോടെയും കണ്ടുപോന്നു. വെറ്റിലയും അടയ്ക്കയുമൊന്നും വയ്ക്കാതെയാണെങ്കിലും പ്രായം കൊണ്ടിളയ അവള്‍ക്കു ഞാനും അനിയത്തിയും ശിഷ്യപ്പെട്ടു. നാഴികയ്ക്കുനാല്‍പ്പതുവട്ടമെന്നൊണം അമ്മായിയുടെ വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള സംഗീതാഭ്യസനയാത്രകള്‍ തുടങ്ങി. അമ്മാവന്‍ സഹൃദയനായ ഒരു മലയാളം മാഷായതിനാല്‍ ഇതിനൊക്കെ മൌനാനുവാദം നല്‍കിപ്പോന്നു. സരളിവരിസകള്‍ തീരുന്നതിനുമുമ്പേ അനിയത്തി ‘മംഗളം’ പാടി. പക്ഷേ ഞാന്‍ ‘മദ്ധ്യസ്ഥായി‘ വരെ തുടര്‍ന്നു. പിന്നെ പരീക്ഷത്തിരക്കുകള്‍ക്കിടയിലും മറ്റുമായി പഠനം മുടങ്ങി. എന്നാലും അഞ്ജു സംഗീതക്ലാസില്‍ നിന്നു വരുമ്പോള്‍ ആ ബുക്ക് നോക്കി ഞാന്‍ വെള്ളമിറക്കാറുണ്ടായിരുന്നു-ട്രെയിന്‍ യാത്രക്കിടയില്‍ നമ്മുടെ ഭക്ഷണപ്പൊതിയിലേയ്ക്കു ധര്‍മ്മക്കാരുപിള്ളേര്‍ കൊതിയോടെ നോക്കുന്നതുപോലെ. അവള്‍ പതിനൊന്നുവര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു പാട്ടുപഠിത്തം നിര്‍ത്തുന്നതുവരെ ഞാനിതു തുടര്‍ന്നു. ഇതിനിടെ,അച്ഛന്‍ കാണാതെ കാസറ്റുകളില്‍ നിന്നുമൊക്കെ കീര്‍ത്തനങ്ങള്‍ മന:പാഠമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും യുവജനോത്സവങ്ങളില്‍ യാതൊരു സങ്കോചവും കൂടാതെ നെപ്പോളിയനെ വെല്ലുന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പങ്കെടുക്കുകയും എട്ടുതരത്തില്‍ പൊട്ടുകയും ചെയ്തുപോന്നു.
ശാസ്ത്രീയസംഗീതമത്സരത്തില്‍ എനിക്കാകെ കിട്ടിയിട്ടുള്ള സമ്മാനം, ഒന്‍പതാം ക്ലാസ്സില്‍ വച്ച് മത്സരാര്‍ത്ഥികളുടെ എണ്ണം തികയാഞ്ഞിട്ടു നിര്‍ബന്ധിച്ചുപാടിച്ചപ്പോള്‍ കിട്ടിയ രണ്ടാംസ്ഥാനമായിരുന്നു. സ്കൂളിലെ 2 ഗാനകോകിലങ്ങള്‍ മത്സരം റദ്ദാക്കപ്പെടുമല്ലോ എന്നു വ്യസനിച്ച്, ഒന്നാം സ്റ്റേജില്‍ ഡാന്‍സ് കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന പാവം ഈ ദുര്‍ഗ്ഗയെ കൈ പിടിച്ചുവലിച്ചു രണ്ടാം സ്റ്റേജില്‍ കയറ്റുകയായിരുന്നു. ഒരാള്‍ ‘ഗജാനനയുതം‘ പാടി ഒന്നാമതെത്തി. മറ്റേ കുട്ടി ‘വരവീണാ മൃദുപാണീ’ എന്ന ഗീതം ഭംഗിയായി പാടി. മൂന്നാമതു ദുര്‍ഗ്ഗ കയറി. അന്നു ആകെ അറിയാവുന്നത് “ശ്രീഗണനാഥ” എന്ന ആദ്യത്തെ ഗീതമായിരുന്നു. അതു മാത്രായാല്‍ മോശല്ലേന്ന് കരുതി അപ്പോഴത്തെ സ്പിരിറ്റില്‍ ‘മദ്ധ്യസ്ഥായി‘യും തകര്‍ത്തുപാടി. സമ്മാനം സ്വപ്നത്തില്‍ പോലുമില്ലാത്തതിനാല്‍ പതുക്കെ സ്ഥലം കാലിയാക്കി. എന്താണെന്നറിയില്ല മത്സരം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഞാനൊരിക്കലും വേദിയുടെ പരിസരത്തെങ്ങും നില്‍ക്കാറില്ല.;)
ഫലം വന്നപ്പോള്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി. ഒരു ഗാനകോകിലം നോക്കിപ്പാടിയതിനാല്‍ രണ്ടാം സ്ഥാനം എനിക്ക്! ഹായ്! ഇനി വീട്ടില്‍ ചെന്നു വീമ്പ് പറയാമല്ലോ!
രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് സാമൂഹ്യപാഠം പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന സിസ്റ്റര്‍ മരിയ ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് എന്നെ അടുത്തുവിളിച്ചു. അതിരറ്റ വാത്സല്യത്തോടെ..”മോള്‍ടെ ശബ്ദം എത്ര നല്ലതാണ്! പാട്ടു പഠിക്കുന്നുണ്ടോ? ഇല്ലെങ്കില്‍ പഠിക്കണം, നന്നായി വരും. കഴിവുകളൊന്നും പാഴാക്കരുത്!“

ഇതു കേട്ട് എനിക്കുണ്ടായ പരമാനന്ദം! -അവാര്‍ഡ് കിട്ടിയില്ലെങ്കിലെന്ത്, ജനസമ്മതിയുണ്ടല്ലോ എന്ന് ആശ്വസിക്കുന്ന നായികയെപ്പോലെ ഞാന്‍ ഊറ്റം കൊണ്ടു. ഇതൊന്ന് എന്റച്ഛനോട് ചെന്ന് പറയുമോന്ന് ചോദിക്കാന്‍ തോന്നി എനിക്കപ്പോള്‍.

അന്നു കിട്ടിയ ആ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റിന്റെ ബലത്തിലായിരുന്നു പിന്നീടുള്ള എന്റെ കീര്‍ത്തനപരീക്ഷണങ്ങള്‍! സ്കൂള്‍ മുതല്‍ കൊച്ചി സര്‍വ്വകലാശാല വരെ!
കൊച്ചി സര്‍വകലാശാലാ യുവജനോത്സവം നടക്കുന്ന സമയം! എന്നിലെ കലാഹൃദയം ഉണര്‍ന്നു. ഒരു കീര്‍ത്തനം പഠിച്ചു പാടുക തന്നെ! പക്ഷേ, എന്നെപ്പോലുള്ള കള്ളനാണയങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുവാനും യഥാര്‍ത്ഥ പ്രതിഭകള്‍ക്ക് മാത്രം അവസരമൊരുക്കാനുമായി ‘സ്ക്രീനിംഗ്’ എന്ന ഒരു കീറാമുട്ടിയുണ്ടല്ലോ!:( ഏതായാലും അരക്കൈ നോക്കുക തന്നെ. വൈകീട്ട് ഷിപ്പ് ടെക്നോളജി ബില്‍ഡിങ്ങില്‍ എത്തി. ഒരു മാഡം കസേരയില്‍ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. ഓരോരുത്തരായി അവര്‍ക്കു മുന്നില്‍ ഇരുന്നു പാടിത്തുടങ്ങി. എന്റെ ഊഴമെത്തി. അഞ്ജു രണ്ടുകൊല്ലം മുമ്പ് പഠിപ്പിച്ചു തന്ന ‘ഹിമഗിരി തനയേ’ എന്ന ശുദ്ധധന്യാസി രാഗത്തിലുള്ള മനോഹരമായ കീര്‍ത്തനം എന്നാലാവുന്ന വിധം പാടിയൊപ്പിച്ചു. പിറ്റേന്ന് ഷോര്‍ട്ട് ലിസ്റ്റില്‍ എന്റെ പേരു കണ്ടപ്പോഴുണ്ടായ ആഹ്ലാദം!! പക്ഷേ വേറൊരു പ്രശ്നമുണ്ട്. ഇനി കുസാറ്റിന്റെ പേരു ചീത്തയാക്കാതെ നോക്കണം. അഫീലിയേറ്റഡ് കോളേജുകളില്‍ നിന്നൊക്കെയുള്ള മത്സരാര്ത്‍ഥികളുണ്ട്കും അടുത്താഴ്ച യഥാര്‍ത്ഥഗോദയില്‍!! മുട്ടുകാലിടിച്ചോ? നെറ്റിത്തടം വിയര്‍ത്തോ? തൊണ്ട വരണ്ടോ?? ഏയ്! ഇല്ലില്ല. അതൊക്കെ ഭീരുത്വത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളല്ലേ? പിന്നീടുള്ള ശ്രമം പറ്റിയ ഒരു രാഗം തെരഞ്ഞെടുക്കാനായിരുന്നു.
ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ രാഗം വല്ലതും തെരഞ്ഞെടുത്താല്‍ വിധികര്‍ത്താക്കളുടെ പ്രത്യേക പരിഗണന കിട്ടിയേക്കും എന്ന മിഥ്യാധാരണ എങ്ങനെയോ ആയിടയ്ക് എന്റെ മനസ്സില്‍ കയറിക്കൂടി. അങ്ങനെ ‘തോടി‘ക്കു നറുക്കുവീണു. ‘തായേ യശോദാ” എന്ന കീര്‍ത്തനവും തെരഞ്ഞെടുത്തു. ഒരു കൂട്ടുകാരി തന്ന കാസറ്റില്‍ നിന്ന് എന്റെ കാസറ്റിലേയ്ക്ക് റെക്കോഡ് ചെയ്തു. ആവര്‍ത്തിച്ച് കേട്ടും ഒപ്പം പാടിയും എഴുതിയെടുത്തും ഒക്കെ ഒരാഴ്ചകൊണ്ട് അതു ഹൃദിസ്ഥമാക്കി. അച്ഛന്‍ മദ്രാസില്‍ നിന്നും എല്ലാ ആഴ്ചയും വീട്ടില്‍ വന്നിരുന്നതിനാല്‍ ശനിയും ഞായറും മേല്‍ സ്ഥായി പോലും കീഴ് സ്ഥായിയായി മാറിയിരുന്നു.
ദസേട്ടന്റെ രാഗവിസ്താരം ഏറിപ്പോകുന്തോറും അതിനൊപ്പം പാടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന എന്റെ ശബ്ദം വോള്‍ട്ടേജ് ഇല്ലാത്തപ്പോള്‍ പ്ലേ ചെയ്യുന്ന ടേപ്പ് റെക്കോര്‍ഡര്‍ പോലെയായി.
അവസാനം ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ ഭാഗങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു രാഗവിസ്താരം ഞാന്‍ തന്നെ തയ്യാറാക്കി. ‘ആന വായ വിളിക്കുന്നതുകണ്ട് അണ്ണാന്‍ വായ വിളിക്കരുതെ‘ന്ന് ഉള്ളിലിരുന്ന് ആരോ പറയുന്നതുപോലെ. എന്തായാലും പാവം അമ്മ! എന്റെ പ്രാക്റ്റീസ് മുഴുവന്‍ സഹിച്ചു! അങ്ങനെ ആ ദിവസമെത്തി. അന്നു കുസാറ്റില്‍ അടിച്ചുവാരുന്ന ചേച്ചിയേക്കാളും മുമ്പെത്തീത് ഞാനായിരുന്നു. സ്കൂള്‍ ഓഫ് ലീഗല്‍ സ്റ്റഡീസിലാണത്രേ മത്സരം. അങ്ങോട്ടു നടന്നു. മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ ഓരോരുത്തരായി എത്തിത്തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്-എല്ലാവരുടെ കയ്യിലും ശ്രുതിപ്പെട്ടി ഉണ്ട്.ആരോടെങ്കിലും തത്കാലത്തേയ്ക്ക് കടം വാങ്ങുക തന്നെ.
പിന്നെയും സമയം ബാക്കി മത്സരം തുടങ്ങാന്‍. ഇന്ത്യന്‍ കോഫീ ഹൌസില്‍ പോയി ഒരു കാപ്പി കുടിച്ചിട്ടുവരാം. മറ്റൊരു മത്സരാര്‍ത്ഥിയേയും കൂട്ടി പുറത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ ഹാള്‍ മത്സരാര്‍ത്ഥികളെക്കൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവരിലോരോരുത്തരുടേയും നിലവാരം അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നതു എനിക്കു ഗുണം ചെയ്യുമെന്നു തോന്നിയതിനാല്‍ ഞാന്‍ കുശലം ചോദിച്ചുതുടങ്ങി. ഒരു കാര്യം ഞാന്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു-അവരെല്ലാം തന്നെ സംഗീതം അഭ്യസിച്ചിട്ടുള്ളവരാണ്!
അല്ലാതെ എന്നെപ്പോലെ ഒരു ഭ്രാന്തിന്റെ പുറത്തു പാടാന്‍ വന്നിരിക്കയല്ല. സാരമില്ല...ഏതായാലും നനഞ്ഞിറങ്ങി, ഇനി കുളിച്ചുകയറുക തന്നെ. അക്കൂട്ടത്തില്‍ കൊല്ലങ്ങളായി ഒന്നാംസ്ഥാനം കുത്തകയാക്കിയ താരം വരെയുണ്ടായിരുന്നു! വിധികര്‍ത്താക്കളാവട്ടെ, തൃപ്പൂണിത്തുറ സംഗീതകോളേജില്‍ നിന്നും പേരിനേക്കാള്‍ നീളമുള്ള ബിരുദങ്ങള്‍ കൈമുതലായുള്ളവര്‍!! മത്സരം തുടങ്ങി!
അഞ്ചാറുപേര്‍ പാടിക്കഴിയാനുണ്ട്. ഞാന്‍ ടെന്‍ഷന്‍ കുറയ്ക്കാന്‍ വരാന്തയിലേയ്ക്കിറങ്ങി. വാക്ക്മാനില്‍ അവസാനാവര്‍ത്തി ആ കീര്‍ത്തനം കേട്ടു നോക്കി. അങ്ങനെ അതിലേ ഉലാത്തവേ, എന്തോഒരു പന്തികേട് തോന്നി. ഈശ്വരാ! എന്റെ നമ്പര്‍ ആണല്ലോ ആ വിളിച്ചത്!(എന്റെ മുമ്പ് പാടേണ്ടിയിരുന്ന ഒരു അസ്സല്‍ പാട്ടുകാരന്‍ മത്സരാര്‍ത്ഥികളുടെ സ്റ്റാന്‍ഡേഡ് കണ്ടുപേടിച്ച് ഓടിപ്പോയി എന്നു പിന്നീടറിഞ്ഞു. ദുര്‍ഗ്ഗയ്ക്കു ഭയം തോന്നിയില്ല. ഒന്നും പഠിക്കാത്തവ്ര്ക്കും എല്ലാം പഠിച്ചവര്‍ക്കും പേടിയുണ്ടാവില്ലല്ലോ.) വേഗം വേദിയിലേയ്ക് ഓടിക്കയറി. അപ്പോഴാണ് ഓര്‍മ്മ വന്നത്- തിരക്കിനിടയില്‍ ശ്രുതിപ്പെട്ടി വാങ്ങാന്‍ മറന്നിരിക്കണൂ!! ഇനി താഴെയിറങ്ങി അതും വാങ്ങിച്ചു കയറി വന്നാല്‍ മാര്‍ക്ക് കുറഞ്ഞാലോ! അതുകൊണ്ട് ആ കുട്ടിയോട് വേണ്ടെന്ന് ആംഗ്യം കാട്ടി ഞാന്‍ വേദിയിലിരുന്നു . മൈക്ക് ഒക്കെ ശരിയാക്കി. രാഗവിസ്താരം തുടങ്ങി...എങ്ങനെയോ അതു പാടിത്തീര്‍ത്ത് അവിടെ നിന്നും പമ്പകടന്നു. വിധികര്‍ത്താക്കളുടേയോ സദസ്യരുടേയോ മുഖത്തു നോക്കാന്‍ ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വിധിയറിയാന്‍ കാത്തുനിന്നില്ല. ക്ലാസ്സിലെ എല്ലാവരും ഗ്രൌണ്ടില്‍ ക്രിക്കറ്റ് നടക്കുന്നിടത്തുണ്ടെന്നറിഞ്ഞിട്ടും അങ്ങോട്ടുപോവാതെ ഞാന്‍ വീട്ടിലേയ്ക്കു തിരിച്ചു. പിറ്റേന്നത്തെ ‘ഹിന്ദു’വിന്റെ മൂന്നാം പേജില്‍ എനിക്കു ശ്രുതിപ്പെട്ടി തരാമെന്നേറ്റ ആ താരത്തിന്റെ പടം- മിടുക്കി!കുത്തക നിലനിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു. ഒന്നാം സ്ഥാനം തന്നെ! :)
ദുര്‍ഗ്ഗയുടെ സംഗീതപരീക്ഷണങ്ങള്‍ ഇവിടെ അവസാനിച്ചുവെന്നു തോന്നിയെങ്കില്‍ തെറ്റി. പറയാന്‍ കിടക്കുന്നതേയുള്ളൂ പറഞ്ഞതിലുമപ്പുറം.:)

കല്യാണനിശ്ചയം.

2006-12-03T22:41:00.000-08:00

ഈ ഡിസംബര്‍ പതിമൂന്നാം തീയതി ബുധനാഴ്ച രാവിലെ എട്ടരയ്ക്കും ഒമ്പതരയ്ക്കും മധ്യേ എന്റെ കല്യാണനിശ്ചയമാണ്. രഞ്ജിത് ആണ് വരന്‍. കാലടി, പുതിയേടത്തുള്ള ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ വച്ച് നടക്കുന്ന ചടങ്ങുകള്‍ക്കു ഏവരുടേയും അനുഗ്രഹാശിസ്സുകള്‍ ഉണ്ടാവണമെന്ന് വിനീതമായി അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു.
-ദുര്‍ഗ്ഗ.

അനേകായിരത്തിലൊരുവള്‍....

2006-11-30T01:57:00.000-08:00

നീ മാത്രമേ സത്യമായുള്ളൂ എന്നു എന്നെ ഓരോ നിമിഷവും ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണല്ലോ. എന്റെയുള്ളില്‍ ഭക്തീണ്ടാക്കിത്തരണേ ന്ന് എപ്പഴും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണതുകൊണ്ടാണോ അത്? ആ കാല്‍ക്കലെത്താന്‍ ഉത്കടമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ? പെട്ടെന്നു കണ്ണുനിറയുന്ന നിസ്സാരക്കാരിക്ക് എന്നും അങ്ങു മാത്രമേയുള്ളൂ. അന്നന്നത്തെ വിശേഷങ്ങള്‍ പങ്കുവയ്ക്കാനും സുഖദു:ഖങ്ങള്‍ ഓടി വന്നു പറയാനും ഇടയ്ക്കൊന്നു പരിഭവിക്കാനും ഒക്കെ. സന്തോഷമോ സങ്കടമോ എന്തു തന്നെയായാലും അത് അങ്ങ് തരുന്നതാണെന്ന് അറിയുന്നതുകൊണ്ട് അടിയന്‍ അമൃതമായി സ്വീകരിക്കുന്നു. സന്തോഷത്തില്‍ മതിമറക്കാതെ, സങ്കടത്തില്‍ പൂണ്ടുപോകാതെ, സ്ഥിതപ്രജ്ഞയായിരിക്കുവാന്‍ ആ ചിരി മാത്രം മതിയല്ലോ. രാവിലെ ഉണരുമ്പോള്‍ മുതല്‍ രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുന്നതുവരെ അകക്കണ്ണില്‍ , ഏഴുതിരിയിട്ട നെയ്‌വിളക്കുപോലെ എന്റെയുള്ളില്‍ തെളിഞ്ഞു കത്തുന്ന, ജീവന്‍ തുടിക്കുന്ന കണ്ണുകളുള്ള ആ രൂപം! ചോദിക്കാതെ തന്നെ കൊച്ചുകൊച്ചുകാര്യങ്ങള്‍ പോലും നടത്തിത്തരുന്നതിലൂടെ ആ സാന്നിധ്യം എനിക്കു അനുഭവവേദ്യമാക്കുന്നുണ്ട് അങ്ങ്! ഒരു വേള ശ്വസിക്കാന്‍ കൂടെ മറന്നു പോവുന്ന വിധം ആ മഹദ്സാമീപ്യം! വീണ്ടും ഗുരുവായൂര്‍ ഏകാദശി! ക്ഷമാപണങ്ങളും അപരാധങ്ങളും ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍, എന്റെ നിസ്സഹായത ഞാനറിയുന്നു. എക്കാലത്തേയും എന്റെ ഏറ്റവുമടുത്ത സുഹൃത്തിനോട് ഈയൊരപേക്ഷയേ ഉള്ളൂ-നിന്നെ മറക്കാതിരിക്കട്ടെ ഞാന്‍.

പാചകം-മിക്സ്ചര്‍.

2006-11-07T00:37:00.000-08:00

മിനിഞ്ഞാന്ന് അമ്മ വീട്ടില്‍ ഇല്ലാതിരുന്ന തക്കം നോക്കി ഞാന്‍ അടുക്കളയില്‍ കയറി. തിന്നാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന ഒന്നും ഇരിപ്പില്ലല്ലോ..കലശലായി വിശക്കുന്നുമുണ്ട്. അവസാനം ഒരു പരീക്ഷണം ആയിക്കളയാമെന്നു കരുതി. അമ്മ വരുമ്പോള്‍ ഒന്നു അമ്പരപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാം.
അങ്ങനെ ഞാന്‍ മിക്സ്ചര്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.
പാചകക്കുറിപ്പൊന്നും കയ്യിലില്ല. ആകെയുള്ള കൈമുതല്‍ കഴിച്ചിട്ടുള്ള മിക്സ്ചറിന്റെ സ്വാദു മാത്രം. അതു ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്നുമെടുത്തു ഈ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ എഞ്ചിനീയര്‍ റീ-എഞ്ചിനീയറിങ്ങ് ചെയ്തു നോക്കി.
അപ്പോള്‍ ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വന്ന ആശയം കൊണ്ടു ഒരു മണിക്കൂറിനകം വിശപ്പടക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു.
വേണമെങ്കില്‍ നിങ്ങളും പരീക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കോളൂ.
എന്റെ അച്ഛച്ഛനും അമ്മയും അമ്മാവന്മാരും കസിനും ഒക്കെ ഗുണനിലവാരം ഉറപ്പുവരുത്തിക്കഴിഞ്ഞു. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടും ആര്‍ക്കും പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല.
ഇതു പരീക്ഷിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് എന്നെ ആരും ദേഹണ്ഡത്തിനൊന്നും വിളിച്ചേക്കല്ലേ. ഈ ലേഡി ശിക്കാരിശംഭു ജീവിച്ചുപൊക്കോട്ടെ.

Items needed:(Qty of each as u like)
1. Rice powder
2 Atta.
3. Kaayam.
4. Turmeric powder.
5.Salt.
6. Small Onion
7.Jeerakam.
8.Kantharimulaku.
9. Coconut oil.

Method:
Make a paste of Onion, Jeerakam, Kantharimulaku, Kaayam, turmeric powder, salt etc and mix it with Atta and Rice powder. Keep the mix for some time.
Take sevanazhi(the one used for Idiyappam). Input this mixture. Direct the output to the hot coconut oil.
Before the colour turns brown, take it to the plate. Crush it.
wow!! tasty mixture is ready..U can add groundnuts, peas etc as value additions..;)
Regards,
Durga.

NB: If you are tired of using Sevanazhi, urulify the mixture and fry. That too wil come out in good taste..but this can b kept for only one more day, where as the mixture can b kept in an air-tight container for long.--

കൂടെയുണ്ടാവണം.

2006-10-26T03:05:00.000-07:00

ഇതെനിക്ക് അപരിചിതമായ പാതയാണ്- ഈ വഴിക്ക് ആദ്യമാണ്.
മുന്നോട്ട് നീങ്ങട്ടെ ഞാന്‍? ഇതിലൂടെയുള്ള യാത്ര സുഖകരമാണ്, സ്വച്ഛശീതളമാണ്. ചുറ്റിനും സൌരഭ്യം പരത്തുന്ന പുഷ്പങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ഉദ്യാനങ്ങള്‍, മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും മനോഹാരിത ഏറുന്നുണ്ടോ? കണ്ണടച്ച് ഞാനീ കൈ പിടിച്ചു കൊള്ളട്ടെ, ഒരു സഹയാത്രികന്റെ കരുതല്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊള്ളട്ടെ? കൂടെയുണ്ടാവണം.

പാത നിര്‍മ്മിച്ചവര്‍ക്കും വഴി കാണിക്കാനാവാത്ത ഇടങ്ങളുണ്ടാകാമിതുവഴി പോകുമ്പോള്‍. വളവും തിരിവുമെല്ലാം നാം സ്വയം മനസ്സിലാക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു, പുതിയവ വെട്ടിത്തെളിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു; കൂടെയുണ്ടാവണം.

തുടക്കത്തില്‍ അപരിചിതത്വം എന്നെ നിന്നില്‍ നിന്നകറ്റിയിരുന്നു, എന്നാല്‍ കാലടികളിലെ ഐകരൂപ്യം നമ്മെ അടുപ്പിച്ചു.ഇപ്പോള്‍ ഭയം അശേഷമില്ല; കൂടെയുണ്ടാവണം.
ഇതാ പാതയോരത്തെ തടാകത്തില്‍ ഞാനെന്റെ മുഖം ഒരു നോക്കു കണ്ടു. ഇതു ഞാന്‍ തന്നെയോ എന്ന് സംശയിച്ചു പോകും വിധം ഏറിയിരിക്കുന്നു സൌന്ദര്യം! യാത്രാക്ഷീണത്താല്‍ അതിനു കോട്ടം തട്ടിയാലും, കൂടെയുണ്ടാവണം.
പോയകാലങ്ങളിലെപ്പോഴൊക്കെയോ ഒറ്റയ്ക്കല്ലാത്ത ഈ യാത്ര ഞാന്‍ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നതു തന്നെയാണ്; എന്നാല്‍ അപ്പോഴൊക്കെ നിന്റെ മുഖം അവ്യക്തമായിരുന്നു. ഇനിയങ്ങോട്ട്...കൂടെയുണ്ടാവണം.

വാചാലസുന്ദരമായ ഈ മൌനസംവാദത്തിലൂടെ നാമിത്രദൂരം പിന്നിട്ടു; ഇനിയും, എന്നും...കൂടെയുണ്ടാവണം.

കാവിവസ്ത്രമുടുത്ത ഒരു രുദ്രാക്ഷഭസ്മധാരിണിയായി, ഒരു യോഗിനിയായുള്ള ആത്മതപോസഞ്ചാരത്തിന്റെ ഫലപ്രാപ്തിയെന്നോണം തെളിഞ്ഞുവന്ന ഈ പാതയുടെ വില നന്നായറിയാമെനിക്ക്, നിന്റെയും. അതുകൊണ്ട്, കൂടെയുണ്ടാവണം.

നാരായണീയം.

2006-10-23T01:16:00.000-07:00

‘നാരായണീയ‘ത്തോടുള്ള എന്റെ ഭ്രമം തുടങ്ങുന്നത് കുട്ടിക്കാലത്ത് ക്ഷേത്രത്തില്‍ നിന്നും വെളുപ്പിനു അതു കേട്ടുണര്‍ന്നു തുടങ്ങിയതു മുതല്‍ക്കാണ്‍. “മോളതൊന്നു കാണാതെ പഠിച്ച് പാടൂ” ന്നു എന്നെ വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്ന ഷാരസ്യാരമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞതോടെ ഇഷ്ടം മൂത്തു.ബിരുദതലത്തിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഒരിക്കല്‍ ക്ഷേത്രത്തിലെ പൂജാരിയോട് ആ കാസറ്റ് കടം വാങ്ങി, ഒരു ദിവസത്തേയ്ക്കായി. വേറെ ഒരു കാസറ്റില്‍ റെക്കോര്‍ഡ് ചെയ്തു.
പിന്നെ പഠനം തുടങ്ങി. എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടം ‘യോഗീന്ദ്രാണാം..’ എന്ന ശ്ലോകമാണ്! അതാണേറ്റവുമാദ്യം മന:പാഠമാക്കിയതും. കഷ്ടിച്ച് മൂന്നാലു ശ്ലോകം പഠിച്ചുകാണും...പരീക്ഷച്ചൂടിലോ മറ്റോ മുങ്ങിപ്പോയി. സംസ്കൃതം അറിയാഞ്ഞിട്ടോ ഭക്തി പോരാഞ്ഞിട്ടോ അര്‍പ്പണമനോഭാവമില്ലാഞ്ഞിട്ടോ എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്കു ഇതുവരെ സാധിക്കാത്ത(‘അസാധ്യം‘ എന്ന ഒന്ന് ഇല്ല. ഇച്ഛാശക്തി കുറയുമ്പോള്‍ ആള്‍ക്കാര്‍ ആശ്രയിക്കുന്ന ഒരു പദമാ‍ണത്) ഒരു ആഗ്രഹമായി അതു തുടരുന്നു..
ഇടയ്ക്കിടെ ഗുരുവായൂരപ്പനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ “സാന്ദ്രാനന്ദ..” യും യോഗീന്ദ്രാണാ”മും മാത്രം ചൊല്ലി നടുക്ക് ‘etc ‘ ഇടും...ബാക്കിയൊക്കെ അങ്ങേയ്ക്കറിയാലോ ന്ന മട്ടില്‍ നോക്കി ഒന്നു ചിരിക്ക്യേം ചെയ്യും.;)

അതുകൊണ്ട് എപ്പോള്‍ എവിടെയതു കേട്ടാലും മനസ്സ് തുള്ളിച്ചാടും-ഗുരുവായൂരെത്തും. പി ലീലയുടെ ശബ്ദത്തില്‍ തന്നെ അതുകേട്ടാലേ പൂര്‍ണ്ണസംതൃപ്തി കിട്ടൂ. എത്ര അനുഗൃഹീതയാണവര്‍, അല്ലേ?എത്രയോ വട്ടം ‘റിപ്പീറ്റ്’‘ കൊടുത്തു കേട്ടിരിക്കുന്നു ചില ദിവസങ്ങളില്‍....മുഴുവന്‍ കേട്ടുകഴിയുമ്പോള്‍ ഒന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും ‘എല്ലാം’ മനസ്സിലായ പ്രതീതിയാണ്! :-) തീര്‍ത്ഥവും ചന്ദനവും പുരണ്ട തുളസിയിലയുടെ ഗന്ധവും വെണ്ണയുടെ സ്വാദും നൂറേകാദശികളുടെ പുണ്യവുമാണ് അതിലെ ഓരോ ശ്ലോകത്തിനും!

മറ്റൊരു ഭോപ്പാല്‍ ദുരന്തം:-D

2006-10-09T03:17:00.000-07:00

പ്രതിരോധസേനയില്‍ കമ്മീഷന്‍ഡ് ഓഫീസര്‍ ആവണമെന്ന മോഹം എം സി എ അവസാനവര്‍ഷമായപ്പോള്‍ കലശലായി.ഒട്ടനവധി പേരെ മാതൃകയാക്കിക്കൊണ്ട് , ദേശഭക്തിയില്‍ മതിമറന്ന് ഞാന്‍ അങ്ങനെ സ്വപ്നം കണ്ടു തുടങ്ങി. സേനയില്‍നിന്നും പുറത്തു ചാടാന്‍‍ വെമ്പി നിന്നിരുന്ന ചില ഓഫീസര്‍മാര്‍ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും ഞാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല.
അങ്ങനെ മാതൃഭൂമി തൊഴില്‍ വാര്‍ത്തയില്‍ അപേക്ഷ ക്ഷണിച്ചപ്പോള്‍ ഞാനും അപേക്ഷിച്ചു. ആദ്യം എയര്‍ഫോര്‍സില്‍ ആയിരുന്നു ശ്രമം. പരീക്ഷ പാസായി.ഇന്റര്‍വ്യൂവിനു ചെല്ലാന്‍ അറിയിപ്പു വന്നതനുസരിച്ചു ഞാന്‍ തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ തുടങ്ങി. അപ്പോഴതാ ഹെഡ്ക്വാര്‍ട്ടേഴ്സ് പറയുന്നു-മോള് വരണ്ടാ...ഊര്‍ജ്ജതന്ത്രം ബിരുദതലത്തില്‍ പഠിക്കാത്തതിനാല്‍..:( രാത്രിവിളിച്ചുണര്‍ത്തീട്ട് അത്താഴമില്ലാ‍ന്ന്!!
അങ്ങനെ സങ്കടത്തോടെ സി ടീ എസ്സിലെ ജോലി തുടരവേ, ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ നേവിയില്‍ നിന്നും കടലാസ് വന്നു-ഇന്റര്‍വ്യൂവിനു ഭോപ്പാലില്‍ ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ട്.:)
എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ എസ് എസ് ബി!:) ആഹ്ലാദഭരിതയായി ഞാന്‍ പ്രഭാതസവാരികളും വ്യായാമമുറകളും കണിശമാക്കി.എയര്‍ഫോര്‍സ് വേണ്ടാന്നു പറഞ്ഞപ്പോഴുണ്ടായ സങ്കടം ഞാന്‍ മറന്നത് ഭക്ഷണത്തിലൂടെയായിരുന്നതിനാല്‍ ഞാനാളാകെ മാറിപ്പോയിരുന്നു!:(
അങ്ങനെ രണ്ടാഴ്ചകൊണ്ട് പൊയ്പ്പോയ ഫിറ്റ്നസ്സ് ഒരു വിധമൊക്കെ തിരിച്ചു പിടിച്ച്, ഞാനുഷാറായി. നാട്ടില്‍ വന്നു പി റ്റി ക്കു വേണ്ടി വെള്ള പാന്റും ഷര്‍ട്ടും തൊപ്പിയും സോക്സും ഷൂസും കാര്‍ഗോസും ബെല്‍റ്റും ഒക്കെ വാങ്ങിക്കൂട്ടി.
ചെന്നൈയിലെത്തി മാനേജരോട് തത്ക്കാലം 3-4 ദിവസത്തെ ലീവ് വാങ്ങി. വേണമെങ്കില്‍ പിന്നെ നീട്ടാമല്ലോ. മോഡ്യൂള്‍ ലീഡര്‍ കിരണ്‍ മോയ് സെന്‍ അയാളുടെ കൂട്ടുകാരുടെ എസ് എസ് ബി അനുഭവങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് എനിക്കു പ്രചോദനം നല്‍കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി അച്ഛന്റെ കൂടെ ഭോപ്പാലിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു. മുംബൈയിലുള്ള ഒരു ബന്ധുവിന്റെ വീട്ടില്‍ ഉപനയനത്തിനു പോകുന്ന ഒരു തമിഴ് ബ്രാഹ്മണകുടുംബമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സഹയാത്രികര്‍. വണ്ടി വിട്ടപ്പോള്‍ തുടങ്ങിയ തീറ്റയാണ്, ഇടയ്ക്കിടെ മയക്കം വിട്ടുണരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കാണുന്നത് ഈയൊരേ കാഴ്ച തന്നെ. ഇരുനിറത്തില്‍ തടിച്ചുകുറുകിയ ആയമ്മയും മെലിഞ്ഞ രണ്ടു വികൃതിപ്പിള്ളേരും ഇക്കാര്യത്തില്‍ ‘അഹമഹമികയാ’ മികച്ചു നിന്നു. പാവം കുടുംബനാഥന്‍ കിട്ടുന്നതൊക്കെ കൊറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു മൂലയ്ക്കിരുന്നു. തൊട്ടടുത്ത കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റുകളിലും അവരുടെ വീട്ടുകാര്‍ തന്നെ. ഏതായാലും നേരം പോയിക്കിട്ടി.:-)
ശനിയാഴ്ച രാത്രി ഭോപ്പാലിലെത്തി. മൊബൈലുകളിലെ ചാര്‍ജ്ജ് തീര്‍ന്നിരുന്നതിനാല്‍ ബൂത്തില്‍ നിന്നും അമ്മയെ വിളിച്ചു വിവരം പറഞ്ഞു.
റെയില്‍ വേ സ്റ്റേഷന് മുന്‍പിലുള്ള ഹോട്ടലില്‍ താമസിച്ചു. വെളുപ്പിന് അച്ഛനാണ് വിളിച്ചുണര്‍ത്തിയത്. കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകളൊക്കെ എടുത്തുവെച്ചു. പിന്നെ പ്രാതല്‍ കഴിച്ചു. ദോശയായിരുന്നു. അതിനൊക്കെ അവിടെ വന്‍ ഡിമാന്‍ഡ്! ഭക്ഷണസമയത്ത് ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോള്‍ ഏതാണ്ട് ആ സ്ഥലത്തേയും അവിടത്തെ ആളുകളേയും ഞാന്‍ പഠിച്ചു. മുസ്ലീങ്ങളാണ് കൂടുതല്‍.’മദ്രാസികളെ’ ക്കണ്ടു (തെക്കേ ഇന്ത്യക്കാര്‍ പൊതുവെ അവിടങ്ങളില്‍ അങ്ങനെയാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്) അവരെല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ഇരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആലുവക്കാരനേയും കുട്ടിയേയും പരിചയപ്പെട്ടു.എസ് എസ് ബി ക്കായിത്തന്നെ വന്നതാണ്.
അച്ഛനും ഞാനും പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി, കുറച്ചു സാധനങ്ങള്‍ കൂടെ വാങ്ങാനുണ്ട്. പുറത്ത് പൊള്ളുന്ന വെയില്‍..മെയ് ആണു മാസം! ഭോപ്പാല്‍ വറചട്ടി പോലെയിരിക്കുന്ന സമയം! മദ്രാസിലെ വെയിലൊക്കെ ഒരു വെയിലാണോ? :-) ഇലക്ഷന്‍ കാമ്പെയിന്‍ നടക്കുന്നതിനാല്‍ ചെവിക്കും സ്വൈര്യമില്ല. നടന്നു ക്ഷീണിച്ച എനിക്ക് അച്ഛന്‍ മാംഗോ ജ്യൂസ് വാങ്ങിത്തന്നു. ഇത്ര സ്വാദുള്ള ഒന്നു മുന്‍പു കഴിച്ചിട്ടേയില്ല. നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ അതുകൊണ്ട് 10 എണ്ണമുണ്ടാക്കും. മലയാളി മലയാളി തന്നെ.:-))
ഉച്ചയൂണു കഴിഞ്ഞു അച്ഛനും ഞാനും റെയില്‍ വേ സ്റ്റേഷനു മുന്നിലെത്തി. അവിടെയാണ് എത്തിച്ചേരാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. ഒരുപൂരത്തിനുള്ള ജനാവലി! പിള്ളേരെയൊക്കെ ഒന്നു വീക്ഷിച്ചു. സ്ത്രീസഹജമായ അസൂയ മൂലമാവണം ആദ്യം ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടത് ഒരു പഞ്ചാബിസുന്ദരിയാണ്. ജലന്ധര്‍ കാരി. നല്ല വെളുത്ത നിറം.ഷാര്‍പ്പ് ഫീച്ചേഴ്സ് ഒക്കെയായി വളരെ സ്മാര്‍ട്ടാ‍ണ്‍.ഇടയ്ക്കിടെ പനോരമ വലുതാക്കാനെന്നോണം ചുറ്റും സ്കാന്‍ ചെയ്യുന്ന മട്ടില്‍ നോക്കുന്നുമുണ്ട്.വെട്ടുപോത്തിനെപ്പോലെയല്ല, കഴുത്തൊക്കെ പതുക്കെ ചരിച്ച് വലിയ കണ്ണുകള്‍ ചിലപ്പോള്‍ അല്പം ചെറുതാക്കി എന്തോ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന പോലെ, അതല്ലെങ്കില്‍ നിസ്സംഗഭാവത്തില്‍..ഈ മിടുക്കിക്ക് കിട്ടാതിരിക്കില്ല എന്നു എന്റെ മനസ്സുപറഞ്ഞു.

അങ്ങനെയിരിക്കേ, ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുപോവാനുള്ള ട്രക്ക് വന്നു. ഒരു ആര്‍മി വേഷധാരി വന്നു പറഞ്ഞു. “സിര്‍ഫ് എസ് എസ് ബി കാന്‍ഡിഡേറ്റ്സ് ഇധര്‍ ആയിയേ”..
എടുത്താല്‍ പൊങ്ങാത്ത പെട്ടികളും മറ്റും തൂക്കി ഞങ്ങള്‍ ട്രക്കിനടുത്തെത്തി. ജയലളിതയെപ്പോലിരിക്കുന്ന ഒരു ദില്ലിക്കാരി ജീന്‍സും ടീഷര്‍ട്ടുമൊക്കെയിട്ട് ആ വണ്ടിക്കു മുകളില്‍ ചാടിക്കയറി ലഗേജ് ഒക്കെ ഞങ്ങളുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും വാങ്ങി വച്ചു..ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ഇല്ലാത്ത സാമര്‍ത്ഥ്യവും ഉണ്ടാക്കിക്കാണിക്കേണ്ടതുകൊണ്ട് മറ്റൊരു കുട്ടിക്കുരങ്ങത്തിയും, ശരീരം അനുവദിക്കുന്നില്ലേങ്കിലും തപ്പിപ്പിടിച്ചു കയറി..ഇതൊക്കെ താഴെ നിന്നു കണ്ട് എന്നിലെ ശരാശരി മലയാളി തികട്ടി വന്ന ചിരിയമര്‍ത്തി. ഇതൊക്കെ അമ്മയോട് ചെന്നു വിസ്തരിക്കാന്‍ എനിക്കു ധൃതിയായി. ഒരു പരദൂഷണത്തിനുള്ള സ്കോപ്പ് ഉണ്ട്.
കല്യാണപ്പെണ്ണ് വീട് വിട്ടുപോവുമ്പോള്‍ അച്ഛനെ നോക്കുന്ന പോലെ ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കി..മാതാപിതാക്കള്‍ പ്രതീക്ഷയോടെ കുട്ടികളെ യാത്രയാക്കുന്നു. ഞാനും അച്ഛനോട് ‘ബൈ’ പറഞ്ഞു. ബസിനകത്തു ഏറ്റവും പിന്നിലത്തെ സീറ്റിലാണ് ഇടം കിട്ടിയത്..അടുത്തിരുന്ന ഋഷികേശ് കാരി അപാലി ഒരു മുനികുമാരിയെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. ക്യാമ്പിലെത്തി.ഡോര്‍മെട്രി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു തന്നിട്ടു അവിടത്തെ ജോലിക്കാരി പോയി. വലതുവശത്തു അറ്റത്തുള്ള കട്ടിലുകള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു, ഞാനും എന്റെ മലയാളിസുഹൃത്തും.
അവിടെ ഒരു കാക്കക്കുളിയൊക്കെ പാസാക്കി ഞങ്ങള്‍ ഓഫീസേഴ്സ് മെസ്സില്‍ ചെന്നു അത്താഴത്തിന്. യൂ പി ക്കാരി ഭക്തിയും അപാലിയും നൈനയും ആയിരുന്നു എന്റെ മറ്റു സുഹൃത്തുക്കള്‍. മെസ് ഹാള്‍ വളരെ വിശാലമായിരുന്നു. ഒരു പകുതി ലേഡി ഓഫീസേഴ്സിനായുള്ളതാണ്. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു നേരം വരാന്തയിലിരുന്നു കൊച്ചുവര്‍ത്തമാനമൊക്കെ പറഞ്ഞു ഞങ്ങളെല്ലാം ഉറക്കം പിടിച്ചു.

തിങ്കളാഴ്ച പുലര്‍ന്നു.പ്രഭാതകൃത്യങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം, പ്രാതലിനു മുന്‍പു എല്ലാവരും വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്കേ, ഭക്തിയെ അടുത്തുപരിചയപ്പെടാന്‍ കഴിഞ്ഞു. നീണ്ടുമെലിഞ്ഞ്, മുടി ബോയ്കട്ട് ചെയ്ത തേജസ്സുള്ള ഒരു ഇരുനിറക്കാരി. ഏറെ നാള്‍ പരിചയമുള്ളപോലെയുള്ള പെരുമാറ്റം. അഞ്ചാമത്തെ എസ് എസ് ബീയാണത്രേ ആ കുട്ടിയുടെ. ആ അര്‍പ്പണമനോഭാവം എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ചു.എനിക്കും നല്ല ‍അടുപ്പം തോന്നി. അവര്‍ പ്രാതല്‍ കഴിഞ്ഞ് എത്തുന്നതു വരെ ഞാന്‍ മെസ്സ് ഹാളിനുമുന്നില്‍ നിന്നു(തിങ്കളാഴ്ക്ചയായതിനാല്‍ വ്രതമായിരുന്നു). ഇന്നേദിവസം എന്റെ പേരില്‍ ചോറ്റാനിക്കരയമ്പലത്തില്‍ ഒരു പുഷ്പാഞ്ജലി കഴിക്കാമെന്നു സഹപാഠിയായ ഒരടുത്ത സുഹൃത്ത് ഏറ്റിട്ടുണ്ട്...അതൊക്കെയോര്‍ത്തു അവിടെ നിന്നു, റ്റെന്‍ഷനടിച്ച്!

പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ ഇന്റര്‍വ്യൂ നടക്കുന്ന സ്ഥലത്തെത്തി.
ഒരു ഓഫീസര്‍ ഞങ്ങളെ ബ്രാഞ്ച് അനുസരിച്ച് മാറ്റി നിര്‍ത്തി. ഞാന്‍ ലോജിസ്റ്റിക്സ് ആയിരുന്നു. നേവല്‍ ആര്‍ക്കിട്ടെക്ചര്‍ ബ്രാഞ്ച് കിട്ടാന്‍ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ഉപദേശമനുസരിച്ചു ഒരു ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും അവര്‍ അനുവദിച്ചില്ല. പിന്നെ എഴുത്തുപരീക്ഷയും കഥപറച്ചില്‍ മത്സരവും ഒക്കെ നടന്നു. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ അച്ഛനെ ആ മുള്ളുവേലിക്കപ്പുറം കണ്ടു, മറ്റു മാതാപിതാക്കള്‍ക്കൊപ്പം. വൈകുന്നേരമായി. ആദ്യദിവസത്തിന്റെ ഫലം പ്രഖ്യാപിക്കാന്‍ പോകുന്നു.നെഞ്ചിടിപ്പു കൂടി.:) തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരുടെ പേരുകള്‍ വായിച്ചു തുടങ്ങി.പേരു കേള്‍ക്കേണ്ട താമസം ഓരോരുത്തരായി വരാന്തയിലേയ്ക്കു കയറി. ഭക്തി, ആ പഞ്ചാബി സുന്ദരി...അങ്ങനെയങ്ങനെ...അവസാനപേരും വായിച്ചതോടെ എന്റെ ആശ നശിച്ചു. ഇക്കാണായ കഷ്ടപ്പാടൊക്കെ സഹിച്ചു ഇവിടെ വന്നിട്ടു...ആകെ നിരാശ തോന്നി. പിന്നെ ഡോര്‍മെട്രിയിലേക്കോടി.എത്രയും പെട്ടെന്നു ടി ഏ /ഡി ഏ വാങ്ങി തിരിച്ചുപോകണം..അല്ലെങ്കിലും എം സീ ഏ യ്ക്കു റാങ്ക് വാങ്ങീത് ലോജിസ്റ്റിക്സില്‍ കേസില്ലാവക്കീലായിരിക്കാനാണോ? കിട്ടാത്ത മുന്തിരി പുളിക്കും..;)
ആരൊക്കെയോ മനസിലിരുന്നു കൊഞ്ഞനം കുത്തിപ്പാടി-”അപ്പോഴേ പറഞ്ഞില്ലേ പോരണ്ടാ പോരണ്ടാന്ന്...”..

ഞാന്‍ ബാഗൊക്കെ അടുക്കിവെച്ചു, കുറച്ചു വെള്ളം കുടിക്കാനായി കൂളറിന്റെ അടുത്തെത്തി. അപ്പോള്‍ അതാ വരുന്നു ഓടിക്കിതച്ചു ഒരാള്‍. ഭക്തിയാണു..”കബ് സേ തെരെ സെര്‍ച് മെം ഹൂം മേ..” എന്നും പറഞ്ഞു ഓടിവന്നു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു യാത്ര പറഞ്ഞു. അങ്ങനേയും ഒരു സുഹൃദ്ബന്ധം. ഇത്രയും ദൂരെ ഓടി വന്നു എന്നോടു മാത്രംയാത്രപറയാന്‍ ആ കുട്ടിയെ പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്താണ്?എന്നില്‍ എന്തു പ്രത്യേകതയാണ് കണ്ടത്?! ഈ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കു ഇന്നും ഉത്തരമില്ല. എന്തായാലും ആ സ്നേഹം എസ് എസ് ബീ പാസ്സാവാത്ത സങ്കടത്തില്‍ നിന്നും അല്പം മോചനം നല്‍കി. വേഗം ഓഫീസില്‍ ചെന്നു യാത്രക്കൂലി വാങ്ങി ബസില്‍ കയറി റെയില്‍ വേ സ്റ്റേഷനിലെത്തി. അച്ഛനും വേറൊരു വണ്ടിയില്‍ ആദ്യമേ അവിടെ തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു. ഹോട്ടലില്‍ കയറി ഒരു കാപ്പിയൊക്കെ കുടിച്ചു ലഗേജൊക്കെ എടുത്ത് തിരിച്ച് സ്റ്റേഷനിലെത്തി. സങ്കടവും ക്ഷീണവും കൊണ്ട് ആകെത്തളര്‍ന്ന എനിക്കു വീണിടം വിഷ്ണുലോകം എന്ന അവസ്ഥയായിരുന്നു..ട്രെയിനില്‍കയറിയപാടേ ഒരു കന്യാസ്ത്രീയുടെ അടുത്തു, അതേ ബര്‍ത്തില്‍ ചാരിക്കിടന്നുറങ്ങി.രാവിലെയാണ് കണ്ണുതുറന്നത്. മുകളിലത്തെ ബര്‍ത്ത് ഒഴിഞ്ഞതിനാല്‍ അവിടെ കയറി കിടന്നുകൊള്ളാന്‍ പറഞ്ഞു അച്ഛന്‍. അങ്ങനെ കുംഭകര്‍ണ്ണസേവ മതിയാവോളം നടത്തി. നിരാശപൂര്‍ണ്ണമായ മടക്കയാത്രയായതിനാല്‍ ഭക്ഷണമൊക്കെ പേരിനു മാത്രമായിരുന്നു. ചൊവ്വാഴ്ച്സ് രാത്രി ചെന്നൈ സെന്റ്രല്‍ സ്റ്റേഷനിലെത്തി. അവിടിരുന്നു നേരം വെളുപ്പിച്ചു. ആദ്യത്തെ 147 ബസില്‍ തന്നെ കയറി തിരുവാണ്മിയൂര്‍ക്ക്..അച്ഛന്‍ മീനമ്പാക്കത്തുള്ള ക്വാര്‍ട്ടേഴ്സിലേയ്ക്കും പോയി.

തിരികെ ഓഫീസിലെത്തീപ്പോള്‍ കിരണ്മോയ് സെന്‍ ആശ്വാസവാക്കുകളുമായി മുന്നില്‍. എസ് എസ് ബിയില്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടാതെപോയ മഹാന്മാരുടെ പേരുകള്‍ നിരത്തിത്തുടങ്ങി ആശാന്‍ തന്റെ പതിവു ശൈലിയില്‍-വായില്‍ രസഗുള ഇട്ടതുപോലുള്ള തനതു ബംഗാളി ശൈലിയില്‍! അബ്ദുള്‍ കലാം പോലും കിട്ടാതിരുന്നവരില്‍ പെടുമെന്നു ഞാന്‍ സ്വയം ആശ്വസിച്ചു.:)

രണ്ടാം ദിവസത്തെ പി ടി ക്കായി കരുതിയിരുന്ന വെള്ള പാന്റും ഷര്‍ട്ടും എല്ലാം തിരിച്ചു അതേ കടയില്‍ കൊടുത്ത് അച്ഛന്‍ മൂന്നാലു നല്ല ഷര്‍ട്ടുകള്‍ വാങ്ങി.:) ഷൂസ് പിന്നീടുള്ള മോര്‍ണിംഗ് വാക്കുകളില്‍ എന്റെ സന്തതസഹചാരിയായിരുന്നു. തൊപ്പി ഒരു സ്മാരകം പോലെ അലമാരയിലുണ്ട്.:) ബെല്‍റ്റ് അച്ഛനുമെടുത്തു.
അങ്ങനെ ജീവിതത്തില്‍ സംഭവബഹുലമായ ഒരു നാടകത്തിനുകൂടി തിരശ്ശീല വീണു.

ഗുരുഭക്തി.

2006-10-06T01:20:00.000-07:00

**********************************************

ഹേ ഗുരുനാഥ! നമിപ്പു ഞാ-
നുണ്ണി മാതാവെയെന്ന പോല്‍.
അമ്മ തന്‍ വാത്സര്യധാരയാണോയെനി-
ക്കമ്മലര്‍ വാണികളേകിടും സാന്ത്വനം.
...
ആചാര്യനമ്മയെപ്പോലാണെനിക്കെന്നു-
മാചാര്യദേവോ ഭവയെന്നു ചൊല്ലി ഞാ-
നാചരിക്കുന്നിതായേതോ വ്രതം പോലെ-
യാചാര്യപൂജയെന്‍ മാനസത്തില്‍.
---
...
എന്റെയാചാര്യനൊന്നൂറിച്ചിരിച്ചെന്നാ-
ലെന്റെയുള്‍ക്കാമ്പന്നു സ്വര്‍ലോകമായിടും.

**********************************************************
ബാക്കി ഓര്‍ക്കുന്നില്ല...:)

ഗുരുഭക്തി എന്നത് മനസ്സും സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണൂം നിറയ്ക്കുന്ന ഒന്നാണ്, അല്ലേ?:) എത്ര പ്രായമായാലും പഠിപ്പിച്ച മാഷ്മ്മാരെയോ റ്റീച്ചര്‍മാരെയോ കണ്ടാല്‍ ഞാന്‍ അമ്മയുടെ സാരിത്തുമ്പില്‍‍ തൂങ്ങുന്ന കൊച്ചു കട്ടിയാവും....മനസ്സു സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടും-ഉള്ളുകൊണ്ട് ആ കാല്‍ക്കല്‍ നമസ്കരിക്കും.:) ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ ഭഗവാന്റെ നടയ്ക്കു മുന്നില്‍ എത്തുന്ന പോലൊരവസ്ഥ.
ഇക്കഴിഞ്ഞ നവരാത്രിക്കു അച്ഛന്‍ താമസിച്ചെത്തിയതിനാല്‍ മഹാനവമീടന്ന് വെളുപ്പിനേ പൂജവയ്ക്കാന്‍ പറ്റിയുള്ളൂ...സരസ്വതീടെ നടയ്ക്കല്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അവിടെ എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഗുരുനാഥനും(ആരാണോ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ കവിത എഴുതാന്‍ എന്നെ സ്വാധീനിച്ചത് അദ്ദേഹം) ഭാര്യയും തിരികൊളുത്തുന്നു..നമസ്കാരം പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സു നിറഞ്ഞു.സത്യത്തില്‍ ആ നടയ്ക്കലും ദേവിയേക്കാള്‍ മുന്‍പ് ഞാന്‍ വണങ്ങീത് സാറിനെയാണ്. സരസ്വതീകടാക്ഷം സാറില്‍ഊടെ എന്നിലേയ്ക്കൊഴുകുന്നതായി തോന്നി. മഹാനവമീടന്നു തന്നെ വിദ്യാരംഭത്തിന്റെ സംതൃപ്തി എനിക്ക്!:)

എത്ര അനുഗൃഹീതമാണ് അധ്യാപനവൃത്തി, അല്ലേ? എത്ര മക്കളാണ് അധ്യാപകര്‍ക്ക്!
ഈ വിഷയം എനിക്കൊരു ദൌര്‍ബ്ബല്യമാണ് . എത്ര പറഞ്ഞാലും തീരില്ല ഇതിനെക്കുറിച്ച്!!! വാക്കുകളുടെ ശോഷിപ്പ് ശരിക്കും അറിയുന്നു ഞാന്‍...ഇതിനെപ്പറ്റി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോള്‍..

ഭാഗവതസപ്താഹയജ്ഞം

2006-10-05T04:14:00.000-07:00

ഏഴു ദിവസം നീണ്ടുനില്‍ക്കുന്ന ഭാഗവതപാരായണവും വിവരണവുമാണ് ഭാഗവതസപ്താഹം.
നവരാത്രിയോടനുബന്ധിച്ച് വീടിനടുത്തുള്ള പാര്‍ത്ഥസാരഥിക്ഷേത്രത്തിലും അതുണ്ടായിരുന്നു കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച.
വെളുപ്പിന് ഗണപതിഹവനത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്ന പാരായണം രാത്രി എട്ടുമണി(അത്താഴശീവേലിക്കു മുന്‍പ്) വരെ നീണ്ടുനിന്നിരുന്നു. അതിനിടയ്ക്ക് പ്രാതലിനും ഉച്ചയ്ക്കലത്തെ പ്രസാദ ഊട്ടിനും ദീപാരാധനയ്ക്കുമുള്ള ഇടവേളകള്‍ മാത്രമേ പതിവുള്ളൂ.
ജോലി കഴിഞ്ഞ് ഏറെ വൈകി മാത്രം വീട്ടിലെത്തുന്ന എനിക്കു ദീപാരാധനയ്ക്കു ശേഷമുള്ള പ്രഭാഷണം മാത്രമേ കേള്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ. യജ്ഞാചാര്യന്റെ അറിവില്‍ ആകൃഷ്ടയായ എനിക്ക് ഒഴിവുദിവസം കുറേ സമയം അവിടെ ചെലവഴിക്കാന്‍ ആഗ്രഹം തോന്നി. അങ്ങനെ ശനിയാഴ്ച രാവിലത്തെ ക്ഷേത്രദര്‍ശനവും കഴിഞ്ഞ്, യജ്ഞം നടക്കുന്ന
ഊട്ടുപുരയിലെത്തി. അന്നു സന്താനഗോപാലമായിരുന്നു രാവിലെ പാരായണം. ദശമസ്കന്ധത്തിന്റെ അവസാനമാണത്. യജ്ഞശാല നിറയെ ജനം. ഇടവേള കഴിഞ്ഞു ആചാര്യന്‍ വേദിയിലെത്തിയതോടെ അതുവരെ കൂട്ടുകാരോട് കുശലം പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന ഞാന്‍ പതിയെ അച്ഛമ്മയൂടെ അടുത്തേയ്ക്കു വലിഞ്ഞു. അമ്മൂമ്മമാരുടെ കൂടെയിരുന്നാല്‍ ഒരു ഗുണമുണ്ട്. പരദൂഷണം, മറ്റു വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ ഇവയൊക്കെ ഒഴിവാക്കാം. ഭാഗവതം മൂന്നാലുവരി വായിക്ക്യേം ചെയ്യാം. അടുത്തിരുന്ന രുദ്രാക്ഷധാരിയായ ഒരമ്മൂമ്മ പതിയെ ഭാഗവതം നിലത്തുവെച്ചിട്ടു എഴുന്നേറ്റു, അതെടുത്തു വായിച്ചുകൊള്ളാന്‍ എനിക്ക് അനുമതിയും തന്നിട്ട്.:)
ഞാന്‍ താളുകള്‍‍ മറിക്കവേ, ആചാര്യന്‍ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

പരമഭക്തനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്‍ തനിക്കുണ്ടായ ഒന്‍പതാമത്തെ കുഞ്ഞും മരിച്ചുപോയതില്‍ വിഷണ്ണനായി, ദ്വാരകയില്‍ ശ്രീകൃഷ്നന്റെ കൊട്ടാരത്തിനുമുന്നില്‍ വന്നു പരിതപിക്കുന്നതോടെയാണ്‍ തുടക്കം. ഭഗവാന്‍ ‍ഇതുകേട്ട് അനങ്ങാതിരിക്കുന്നതു കണ്ട് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന അര്‍ജ്ജുനന്‍ ബ്രാഹ്മണനോട് പറഞ്ഞു.”അങ്ങയുടെ പത്താമത്തെ കുഞ്ഞിനെ ഞാന്‍ രക്ഷിക്കും, അതിനായില്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ തീയില്‍ ചാടി മരിക്കും.“
ബ്രാഃമണന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് പത്താമത്തെ കുഞ്ഞിനു ജന്മം നല്‍കുന്നതിനായി അര്‍ജ്ജുനന്‍ അസ്ത്രങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഒരു ഈറ്റില്ലം തയ്യാറാക്കി, അതിനു കാവലും നിന്നു. തെല്ലു കഴിഞ്ഞ് കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചില്‍ കേട്ടു ആഹ്ലാദപാരവശ്യം കൊണ്ട് ആ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്‍ നന്ദി പറയാന്‍ ഒരുങ്ങിയതും, ഈറ്റില്ലത്തിന്റെ വാതില്‍ തുറന്ന് തോഴിമാര്‍ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓടി വന്നു പറഞ്ഞു”ഈ കുഞ്ഞും മരിച്ചിരിക്കുന്നു”..
തുടര്‍ന്ന് തീയില്‍ ചാടാനൊരുങ്ങിയ അര്‍ജ്ജുനനെ കൃഷ്ണന്‍ തടഞ്ഞെന്നും, വൈകുണ്ഠത്തില്‍ കൊണ്ടുപോയി ഭഗവത്പാദാരവിന്ദങ്ങളില്‍ ആ പത്തുപുത്രന്മാരെയും കാണിച്ചുകൊടുത്തെന്നും തനിക്കു ഒന്നല്ല തന്റെ പത്തു പുത്രന്മാരേയും തിരിച്ചുതന്ന അര്‍ജ്ജുനനു ബ്രാഹ്മണന്‍ നന്ദി പറഞ്ഞുവെന്നും ആണ്‍ കഥ.
ശുഭപര്യവസായിയായ ഈ കഥയുടെ അന്ത്യത്തില്‍ കര്‍പ്പൂരാരാധനയും മറ്റും നടന്നു. തദവസരത്തില്‍ മക്കളില്ലാത്തവര്‍ മനം നൊന്തു പ്രാര്‍ഥിച്ചാല്‍ പുത്രഭാഗ്യം സിദ്ധിക്കുമെന്നു ഭാഗവതമതം. ഉച്ചയോടെ ദശമസ്കന്ധം തീര്‍ന്നു. പ്രസാദ ഊട്ടിനുശേഷം ഏകാദശസ്കന്ധം പാരായണം തുടങ്ങി. ഉദ്ധവന്റെ പന്ത്രണ്ട് സംശയങ്ങള്‍‍ക്ക് ഭഗവാന്‍ ഉത്തരം കൊടുക്കുകയാണിതില്‍. മോക്ഷപ്രാപ്തിയിലേയ്ക്കുള്ള മാര്‍ഗ്ഗവും മറ്റൂമാണ്‍ പ്രതിപാദ്യം. താത്പര്യമുള്ള വിഷയമാണെങ്കിലും ഉത്തരവാദിത്തബോധവും ക്ഷീണവും എന്നെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നയിച്ചു. ദുര്‍ഗ്ഗാഷ്ടമിയായതിനാല്‍ വൈകീട്ടു പൂജവയ്ക്കണം. അതിനു മുന്‍പു നാലക്ഷരം വായിച്ചേക്കാമെന്നു കരുതി വീട്ടിലേയ്ക്കു നടന്നു. പിന്നെ സന്ധ്യയോടെ ദീപാരാധനയ്ക്കായി വീണ്ടും ക്ഷേത്രത്തിലേയ്ക്.അന്നു എട്ടുമണിയോടെ ഏകാദശസ്കന്ധവും തീര്‍ന്നു.

പിറ്റേന്നു മഹാനവമി. ഉച്ചയോടെ സപ്താഹയജ്ഞസമാപനം. പത്തുമണിയോടെ ചെന്നു.അകത്തു സൂചി കുത്താനിടമില്ല..അന്നേ ദിവസം വരെ തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാത്ത നാട്ടുപ്രമാണിമാരുമൊക്കെയായി വന്‍ ജനാവലി. കുറച്ചു നേരം അനിയത്തിയും ഞാനും പുറത്തിരുന്നു. പിന്നെ ഇല്ലാത്ത സ്ഥലംമുണ്ടാക്കി അകത്തു കയറി ഇരുന്നു. ദ്വാദശസ്കന്ധം സമാപിക്കാറായിരുന്നു. ഇനി ആറാട്ടാണ്...ഇക്കുറി പുഴയിലേയ്ക്കില്ല, അമ്പലക്കുളത്തില്‍ തന്നെ ഒതുക്ക്വാണെന്നാ കേട്ടത്..പിന്നീട് ചെണ്ടമേളവും താലവുമൊക്കെയായി ആ പൊരിവെയിലില്‍ ആറാട്ട് നടന്നു. പിന്നീട് ഫലശ്രുതി വായനയും ദക്ഷിണയും..അതിനു ശേഷം യജ്ഞശാലയില്‍ നിന്നും ഭഗവത്ചൈതന്യത്തെ ശ്രീകോവിലിലേയ്ക്കാക്കി.
തുടര്‍ന്ന് പ്രസാദ ഊട്ടിനു ശേഷം വീട്ടിലേയ്ക്ക്...വരും വര്‍ഷത്തേയ്ക്കായി ഭാഗവത ചൈതന്യത്തെ നെഞ്ചിലേറ്റിക്കൊണ്ട്.

അവിസ്മരണീയനായ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്..;)

2006-09-21T02:33:00.000-07:00

ബി സി എ യ്ക്ക് മാറമ്പിള്ളി എം ഇ എസ് കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം. ഒരു കടത്തു കടക്കേണ്ടിയിരുന്നു കോളേജിലെത്താന്‍. ഇക്കരെ നിന്ന് എന്റെ ക്ലാസിലെ ദിയ യും ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ ആ യാത്ര ഞങ്ങള്‍ നന്നായി ആസ്വദിച്ചു വന്നു. വീട്ടില്‍ നിന്നും ആ കടത്തിലേയ്ക്ക് 20 മിനിറ്റ് നടക്കേണ്ടിയിരുന്നുവെങ്കിലും രാവിലത്തെ തിരക്കില്‍ ഞാനാ ദൂരം കേവലം പത്തുമിനിറ്റ് കൊണ്ട് താണ്ടിയിരുന്നു. ദിയയെപ്പോലെ മന്ദം മന്ദം നടന്ന് വഞ്ചിയില്‍ കയറുന്ന തരുണീമണിയാവാന്‍ ഞാനേറെ ആശിച്ചിട്ടുണ്ട്, കിം ഫലം! :(

രാവിലത്തെ അഞ്ചലോട്ടത്തിനിടയിലും വഴിയില്‍ കാണുന്ന ഒറ്റ ഇരുകാലിയേയും നാല്‍ക്കാലിയേയും വെറുതെ വിടാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നെ നോക്കാതെ പോയാലും ഒരു ‘ഹായ്’‘പറഞ്ഞു ചിരിച്ചില്ലെങ്കില്‍ എനിക്കുറക്കം വരില്ലായിരുന്നു.

അച്ഛന്റെ സഹപാഠി കൂടിയായിരുന്ന വഞ്ചിക്കാരന്‍ ഔസേപ്പ് ചേട്ടന്‍ പുഴക്കരയോട് ചേര്‍ന്നായിരുന്നു താമസിച്ചിരുന്നത്. അദ്ദേഹം മകന്‍ കൊണ്ടുവരുന്ന കഞ്ഞിവെള്ളവും കുടിച്ച്, ഒരേമ്പക്കവും വിട്ട്, വഞ്ചി തള്ളാന്‍ റെഡിയായി അവിടെ നില്‍പ്പുണ്ടാകും. വഞ്ചിയിലെ സ്ഥിരയാത്രക്കാര്‍ വരാതെ എടുക്കാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ. പി ആന്‍ഡ് ടി യിലെ ജോലിക്കാരി ലതികച്ചേച്ചി, രണ്ട് സ്കൂള്‍ റ്റീച്ചര്‍മാര്‍, എപ്പോഴും വിരലുകള്‍ കൊണ്ട് കണക്കുകൂട്ടി മാത്രം നടന്നിരുന്ന മദ്ധ്യവയസ്കനായ ലോക്കല്‍ രാമാനുജന്‍(കണക്കൊക്കെ നമുക്കു അക്കരെ ചെന്നിട്ടു കൂട്ടാം എന്നത് അദ്ദേഹത്തോട് ഔസേപ്പ് ചേട്ടന്റെ സ്ഥിരം പല്ലവിയായിരുന്നു), യൂണിവേഴ്സിറ്റി ജീവനക്കാരന്‍ പൌലോസ് ചേട്ടന്‍ എന്നിവരായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരം സഹയാത്രികര്‍.

ഒരു ദിവസം വൈകീട്ട്, കോളേജ് വിട്ടു വരുന്ന വഴി, ഇരിക്കാന്‍ സ്ഥലം കിട്ടിയത്, ഒരു കൃശഗാത്രനായ മനുഷ്യന്‍ ഇരുന്നിരുന്ന പലകയ്ക്ക് അടുത്തായിരുന്നു. മുന്‍പെങ്ങും ആ പരിസരത്തൊന്നും കണ്ടതായി ഓര്‍ക്കുന്നില്ല. ദിയ കുറച്ചുമാറിയുള്ള പലകയിലായിരുന്നു ഇരുന്നത്.
വഞ്ചി നീങ്ങവേ, നിശ്ശബ്ദയായിരുന്ന എന്നോട് അയാള്‍ (വല്ല പെണ്ണുങ്ങളുമായിരുന്നെങ്കില്‍ ഐസ് പൊട്ടിക്കുന്നത് ഞാനായിരുന്നേനെ;) ) ചോദിച്ചു-“മോളെവിട്യാ പഠിക്കണെ?”
ഞാന്‍ മൊഴിഞ്ഞു” എമ്മീയെസ്സില്‍”. “വീട് എവിട്യാ?അക്കരെചെന്നിട്ട് ഒരുപാട് നടക്കണോ?” എന്നിങ്ങനെ പോയി ചോദ്യങ്ങള്‍. ഞാന്‍ കൃത്യമായി ഉത്തരം കൊടുത്തുകൊണ്ടുമിരുന്നു..വെളുക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചിരപരിചിതനെപ്പോലെ അദ്ദേഹം തലയാട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.ഒരു മാന്യദേഹത്തെ പരിചയപ്പെടാനായതില്‍ ഞാനും കൃതാര്‍ത്ഥയായി.
‍അക്കരെയെത്തിയിട്ടും സംസാരം തീരുന്നില്ല...”ഞാനും ആ വഴിക്കാ മോളേ“ ന്ന്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ നടക്കാന്‍ ‍നല്ലൊരു കൂട്ട് കിട്ടിയ സന്തോഷം എനിക്ക്!
ദിയ വഞ്ചിക്കാശ് കൊടുത്തിട്ട് വരുമ്പോഴേയ്ക്കും ഞങ്ങള്‍ ഏറെ ദൂരം പിന്നിട്ടിരുന്നു. എന്തോ പറയാന്‍ വരുന്ന പോലെ ദിയ ഓടിക്കിതച്ച് ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പമെത്തി.അതു കണ്ട് ആ മാന്യദേഹം അത്ഭുതം കൂറി.’ആങ് ഹാ...മക്ക്ള് രണ്ടാളും ഒരു വീട്ടിലെയാ??ഒരേ പോലത്തെ ഉടുപ്പ്!! ഈ മോള്‍ടെ പേരെന്താ?”

ഞാനെന്തോ അപകടം മണത്തു! ദിയയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ അവിടെ വെപ്രാളമോ ഭയമോ എന്നു വേര്‍തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത ഒരു ഭാവം!

ദിയ പറഞ്ഞു” ഞങ്ങള്‍ ഇത്തിരി സ്പീഡില്‍ നടക്കട്ടേ...” എന്റെ കയ്യും പിടിച്ചു വലിച്ച് ഓടുന്ന ദിയയോട് എനിക്കരിശം തോന്നി”ഛായ്! എന്റൊരു നല്ല കൂട്ടു കളഞ്ഞില്ലേ?!“

പിന്നീട് ദിയ പറഞ്ഞതോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും ഒരു നടുക്കമാണ്. അതു സ്ഥലത്തെ സാമാന്യം അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ഭ്രാന്തനായിരുന്നു! പേര് പോക്കര്‍! രണ്ടുമൂന്നു തവണ ഭ്രാന്താശുപത്രിയില്‍ നിന്നും ഓടിപ്പോന്നവനാണത്രേ!! ഈ വരവും അത്തരത്തിലൊന്നായിക്കൂടെന്നില്ല!!!

ഇനി ദുര്‍ഗ്ഗയെ എവിടെ വച്ചു കണ്ടാലും അയാള്‍ ഓര്‍ക്കുമെന്നു ദിയ പകുതി കളിയായും പകുതി താക്കീതായും പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി, തന്റെ ഇടവഴിയെത്തിയപ്പോള്‍ യാത്ര പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ ഓടി- തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ!
എന്നാലും വഞ്ചിയിലുണ്ടായിരുന്ന ആ ചേട്ടന്മാര്‍ എന്തേ എന്നോടിതൊന്ന് സൂചിപ്പിച്ചില്ല! പിന്നീടറിഞ്ഞു-“അല്ലെങ്കിലും ദുര്‍ഗയ്ക്കിത്തിരി ജാഡ കൂടുതലാ..നമ്മളെയൊന്നും കണ്ടാല്‍ മൈന്ഡ് പോലും ചെയ്യില്ല..ഒരു പാഠം പഠിക്കട്ടെ!“ എന്നതായിരുന്നുവത്രേ അന്നവര്‍ മനസ്സില്‍ കണ്ടത്.

വിട.

2006-09-19T02:34:00.000-07:00

വിട.

രണ്ട് കൈവഴികള്‍ പോലെ നാം കണ്ടുമുട്ടി. ഇടയ്ക്കെവിടെയോ അവിചാരിതമായി ഏതോ ഒരു പാറക്കെട്ടില്‍ തട്ടി, ഞാന്‍ പിരിഞ്ഞു, ഒരു യാത്ര പോലും പറയാതെ.
നിന്റെ മനസ്സിന്റെ അടിയൊഴുക്കുകള്‍ അറിഞ്ഞു തന്നെ ഞാന്‍ സമാന്തരമായൊഴുകി. ഇടയ്ക്ക് മറ്റൊരു പാറയില്‍ തട്ടി വീണ്ടും നിന്റെയടുത്തെത്തി. ഇരുകയ്യും നീട്ടി നീ എന്നെ സ്വീകരിച്ചു. നമുക്കു പറയാന്‍ ഏറെയുണ്ടായിരുന്നു, കേള്‍ക്കാനും.നാം ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിച്ചിരിക്കുന്നു, തീരങ്ങളോടും തോണികളോടുമൊക്കെ സല്ലപിച്ചുകൊണ്ട്, ഓളങ്ങളെ നെഞ്ചിലേറ്റിക്കൊണ്ട്, വേര്‍പിരിക്കാന്‍ പാറകളില്ലാതെ, അടിയൊഴുക്കുകളറിഞ്ഞ്.....
ഉത്ഭവസ്ഥാനത്തിനടുത്തെവിടെയോ വച്ച് എന്നെ പിരിഞ്ഞുപോയ ആ കൊച്ചു കൈവഴിയെ നിന്നില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നു, പലവുരു- നിന്റെ ഉത്സാഹത്തിലും പ്രസരിപ്പിലും ചിരിയിലും കളിയിലും, ഭാവഹാവാദികളിലും, എന്തിന് വാചാലമായ ആ മൌനങ്ങളില്‍പ്പോലും.

നമുക്ക് പോകേണ്ടിവരും, അവിചാരിതമായി ഏതെങ്കിലും പാറക്കെട്ടില്‍ തട്ടി, യാത്ര പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല. അല്ലെങ്കിലും ഒരു യാത്ര പറച്ചില്‍ വേദനാജനകമല്ലേ?
ഇടയ്ക്ക് ഞാന്‍ അതു വിഭാവനം ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ദു:ഖസത്യങ്ങള്‍ക്ക് വേദന കുറയുമെന്നാണല്ലോ.
നിന്നെ കാത്തു ഒരുപാട് പാറക്കെട്ടുകളും മുള്‍പ്പടര്‍പ്പുകളും, ചുഴികളും എല്ലാമുണ്ടാകും.വഴികാണിക്കാന്‍ ഞാന്‍ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകില്ലെന്ന ഓര്‍മ്മ വേണം.
മറ്റു പുഴകളോടു ചേര്‍ന്നൊഴുകി അവസാനം കടലിലെത്തുമ്പോള്‍ നീയെന്നെ തിരിച്ചറിയുക കൂടിയില്ല. ഒരു വേള അതിനു മുന്‍പ് ചുഴികളിലും കുഴികളിലും എന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചേക്കാം. എന്നാല്‍ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ സങ്കല്പത്തിനു മരണമില്ല- നീയെന്നും എനിക്കെന്റെയാ കൊച്ചുകൈവഴി തന്നെയായിരുന്നു.

ലാറ്ററല്‍ തിങ്കിങ്ങ് വരുത്തിവെക്കുന്ന വിനകള്‍

2006-09-15T01:37:00.000-07:00

ഇന്നലെ രാത്രി ഉറക്കം തൂങ്ങി ബസിലിരിക്കുമ്പോള്‍ മുന്‍പില്‍ പോകുന്ന ബസിന്റെ പേരുവായിക്കാന്‍ കൊറേ നേരായി ഞാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു- k p nair bus! ഏതോ ഒരു നായരുടെ ബസാണെന്ന് കരുതി. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും മനസ്സിലായില്ല എന്തിനാണ് n കഴിഞ്ഞ് അവര്‍ ഒരു space വിട്ടതെന്ന്! :-O

അഷ്ടമിരോഹിണി ആശംസകള്‍!

2006-09-14T02:23:00.000-07:00

ചിരി.:)

2006-09-13T02:23:00.000-07:00

ചിരിയുടെ മാസ്മരികതയെന്തെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍, ചിരിക്കാതെ പാഴാക്കിയ നിമിഷങ്ങളെയോര്‍ത്ത് കരയാതെ, ആ വിഡ്ഢിത്തമോര്‍ത്തു ഞാന്‍ ചിരിച്ചു.

ഓണപ്പാട്ട്.

2006-08-30T01:02:00.000-07:00

മലനാടന്‍ ചരിവുകള്‍ തഴുകും നാടന്‍ കാറ്റേ,
തെല്ലിട നില്ക്കൂ ചൊല്ലീടുക നീ പോകുവതെങ്ങോട്ട്?

തിരുവോണത്തപ്പനെ സാമോദം വരവേല്‍ക്കാനായ്
പോകുന്നൂയിതുവഴി യൊരുപിടി തുമ്പപ്പൂക്കളുമായ്.
തൃക്കാക്കരയമ്പലനടയില്‍ നാളെ കൊടിയേറ്റം,
പത്താം നാള്‍ തിരികെവരുമ്പോള്‍ ശേഷം ചൊല്ലീടാം.

മുറ്റം വെടിപ്പായ് മെഴുകിടേണം,
ഓണത്തറയൊന്നു തീര്‍ത്തിടേണം.
ഒത്തനടുവില്‍ വിശുദ്ധിക്കായി,
തുളസിക്കതിരൊന്നു വെച്ചിടേണം,
കതിരതില്‍ തുമ്പപ്പൂമൂടിടേണം,
ചുറ്റുമേ പൂക്കളം തീര്‍ത്തിടേണം.
മൂലത്തിന്‍ നാളന്നു നാലുചുറ്റും,
പൂരാടത്തിന്‍ നാള്‍ പടി വരേയും,
ഉത്രാടത്തിന്‍ നാളോ പടിപ്പുറത്തും
പൂക്കളം വീട്ടിലെഴുതിടേണം.

തിരുവോണനാളതു വന്നിടുമ്പോള്‍
പുലരിക്കുമുന്നേയുണര്‍ന്നീടേണം,
നന്നായ് കുളിച്ചങ്ങൊരുങ്ങീടേണം,
മാവേലിത്തമ്പ്രാനെയെതിരേല്‍ക്കുവാന്‍.
പടിവരെ പൂക്കളമോരോന്നിലും,
തൃക്കാക്കരയപ്പന്‍ വെച്ചിടേണം,
തുമ്പക്കുടത്താലോ മൂടീടേണം,
സ്വാഗതം മന്നനതോതിടേണം.
ആനയിച്ചീടണം തമ്പുരാനെ,
അറയതു തന്നിലിരുത്തിടേണം.
പൂവടയൊന്നു നിവേദിക്കേണം, പിന്നെ
സദ്യയൊരുക്കേണം പുത്തരിയാല്‍.

മാവേലിനാടിന്റെയോര്‍മ്മകളില്‍
ഓണക്കളികളിലേര്‍പ്പെടേണം.

പതിനെട്ടാം ജന്മദിനം.

2006-08-20T20:51:00.000-07:00

മണികണ്ഠന്‍ എം(1988 ആഗസ്റ്റ് 21 - 2001 ഏപ്രില്‍ 29)

അസാന്നിദ്ധ്യത്തിലെ സാന്നിദ്ധ്യത്തില്‍, പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ,
-അച്ഛന്‍, അമ്മ,സഹോദരിമാര്‍.

കഥകളി.

2006-08-07T02:22:00.000-07:00

ദീപാരാധന കഴിഞ്ഞു. കളി തുടങ്ങാന്‍ വൈകും, വീട്ടില്‍ പോയി ഊണു കഴിച്ചു വരിക തന്നെ...
കേളികൊട്ട് കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്..കളിഭ്രാന്ത് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ അച്ഛച്ഛനാണ്..
ഹൈദരാലി മാസ്റ്റര്‍ വരണുണ്ടെന്നാ കേട്ടത്..ഗോപിയാശാനും ഉണ്ടത്രേ! ഇന്നത്തെ കളി കേമാവും! കര്‍ണ്ണശപഥോം കിരാതോം ആണുള്ളത്..
തിടുക്കത്തില്‍ അത്താഴം കഴിച്ചൂന്ന് വരുത്തിയപ്പോഴെയ്യ്ക്കും അച്ഛാച്ഛന്‍ പറയണൂ..”തിരക്കു കൂട്ടണ്ട...അത്താഴശീവേലി കഴിഞ്ഞേ കളി തുടങ്ങൂന്നാ കേട്ടത്....ഞാന്‍ ഊണു കഴിച്ചു വന്നു മക്കളെ വിളിക്കാം..പോകണ വഴിക്ക് അഞ്ജൂനേം അശ്വത്യേം കൂടെ വിളിക്കണം..ആതിരേം ശ്രീക്കുട്ടനും ഇല്ല്യാത്രേ! അവര്‍ക്കു നാളെ പരീക്ഷ്യാന്ന്‍”..
ഹാവൂ, വേണ്ട സമയമുണ്ട്..വേണംന്നെച്ചാ ഒന്നു തല ചായ്ക്കുഏം ആവാം..കിടന്നാലും ഉറക്കം വരില്ല...ചുണ്ടിലും മനസ്സിലും കഥകളിപ്പദങ്ങള്‍!
ഈ നല്ല ഡ്രെസ്സൊക്കെ മാറ്റി ഏതെങ്കിലും പഴയതെടുത്തിടാം..രാത്രി മുഴുവനിരുന്നു കളി കാണേണ്ടതല്ലേ?
അച്ഛന്‍ കിടന്നു-കിരാതം കാണാനേ അച്ഛന്‍ വരണുള്ളത്രേ!
ആ..അച്ഛച്ഛന്‍ വന്നല്ലോ!! നിലാവുണ്ട്..ടോര്‍ച്ചിന്റെ ആവശ്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..ഞാനും രഞ്ജൂം മണീം അച്ഛച്ഛന്റെ കൂടെ പുറപ്പെട്ടു.

ഓ..നിലത്തു വിരിക്കാനുള്ള ന്യൂസ് പേപ്പര്‍ എടുക്കാന്‍ മറന്നു..സാരല്ല്യാ..അഞ് ജൂന്റെ വീട്ടീന്നെടുക്കാം...
നേരത്തെ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച പ്രകാരം അഞ്ജൂം അശ്വതീം പടിക്കല്‍ കാത്തു നില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..നിലത്തു വിരിക്കാനുള്ള പേപ്പര്‍ സംഘടിപ്പിച്ച് ഞങ്ങള്‍ പടിഞ്ഞാറേ നടയിലേയ്ക്ക്..
കിഴക്കേ നടയിലെത്തി..അകത്തൂടെ പോവാം ..ചെരിപ്പു ഇവിടെക്കിടക്കട്ടെ..വാര്യത്തെ പടിക്കലേയ്ക് നീക്കിയിടാം..ആരും എടുത്തോണ്ടുപോവില്ലല്ലോ!
അമ്പലത്തിനകത്ത് കടന്നു..അത്താഴശീവേലി കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ..അവിടെയെങ്ങും ആനച്ചൂര്..ആനപ്പിണ്ടതിന്റെ ഗന്ധമാണ് ഇവിടെങ്ങും...
കൃഷ്ണനേം ഭഗവത്യേം ഒന്നു സല്യൂട്ട് ചെയ്തിട്ട്, ഊട്ടുപുരയുടെ വശത്തുകൂടെ പടിഞ്ഞാറേ നടയിലേക്കു നടക്കവേ, ഒന്നു പാളി നോക്കി- കളിക്കാര്‍ പച്ചകുത്തുന്നതും മറ്റും കാണാന്‍..കുറെ ചട്ടമ്പിപ്പയ്യന്മാര്‍ മരത്തിന്റെ അഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ അവരെ നോക്കി എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നു..
പാട്ടുപുരയ്ക്കല്‍ കളമെഴുത്തും പാട്ടും കഴിഞ്ഞു വാതില്‍ അടച്ചിരുന്നു..അവിടെത്തന്നെ സ്ഥാനം പിടിച്ചു..ആ പടികളില്‍ ഇരുന്നു കളികാണുന്ന സുഖം വേറെ എവിടേം കിട്ടില്ല...
വാര്യത്തെയും മാരാത്തെയും ഷാരത്തെയും ചേച്ചിമാര്‍ വരുന്നതിനു മുന്‍പ് എത്തീതു നന്നായി....
മനയ്ക്കലെ അമ്മൂമ്മമാരൊക്കെ മുന്‍പില്‍ തന്നെ സ്ഥാനം പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്....ഇതെന്തിനാണാവോ കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണാന്‍ ഈ പീക്കിരിപ്പിള്ളേരെക്കൂടെ കൊണ്ട്വന്നിരിക്കണേ?? ചില കുട്ടികള്‍ അപ്പഴേ ഉറക്കം തുടങ്ങീരുന്നു..അമ്മമാരുടെ മടിയില്‍ തലവെച്ച്..

ഞങ്ങളെ അവിടിരുത്തീട്ട് അച്ഛച്ഛന്‍ തന്റെ സഹപാഠികളായ വാര്യരുടേയും മറ്റും അടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു....ഇനി വെളുപ്പിന് കട്ടന്‍ കാപ്പി മേടിച്ചുതരാനാവും വരിക....
കളി തുടങ്ങി..കഴിഞ്ഞ തവണത്തേക്കാള്‍ ഗംഭീരാവണുണ്ട്...ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ഉറക്കം വന്നു തൂങ്ങിയപ്പോള്‍ ചെണ്ടയുടെ ശബ്ദം എന്നെ ഉണര്‍ത്തി..
അമേരിക്കയില്‍ നിന്നു വന്ന ആ പരിഷ്കാരിച്ചേച്ചി ക്യാമറയുമായി ഓടി നടക്കുന്നു..മുന്നിലിരുന്ന കുട്ടികള്‍ കൂടുതലും ശ്രദ്ധിച്ചതു അതായിരുന്നു...
ഹയ്! എന്താത്...ഓ ഒരു തവളയയിരുന്നു...കുറേ നേരായി അത് അവിടെക്കിടന്നുചാടുന്നു...ഒരു കല്ലെടുത്ത് ഓടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.....ഉം...തല്‍ക്കാലം അവന്‍സ്ഥലം കാലിയാക്കി...
കുറേ നേരായല്ലോ കര്‍ണന്‍ ഈ ഇരിപ്പ് തുടങ്ങീട്ട്..ഇന്നു വല്ലതും നടക്ക്വോ? ങ് ഹാ‍...കണ്ണൊക്കെ അനങ്ങിത്തൂടങ്ങി..ഹായ് കുന്തിയല്ലേ വരണത്!!! സുന്ദരിയാണല്ലോ....

അങ്ങനെ കര്‍ണ്ണശപഥോം കഴിഞ്ഞു. ഇനി കിരാതം!! കാട്ടാളന്‍ ആ വശത്തൂടെ ഓടി വരാനിടയുണ്ട്..ഇവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നാല്‍ മതി...

കിരാതം തുടങ്ങി പത്തു മിനിറ്റായില്ല..അച്ഛച്ഛനെത്തി, ചൂടുള്ള കട്ടന്‍ കാപ്പിയും പപ്പടവടയും വാങ്ങിത്തരാനാണ്‍..:)
അങ്ങനെ ക്ഷീണമകറ്റി പഴയ സ്ഥാനത്തേയ്ക്ക് തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ആണുങ്ങളുടെ വശത്തായി അച്ചനും ഇളയച്ഛനും നില്‍ക്കുന്നു..ഞങ്ങളെ കണ്ടൂന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു.:) ഇനി കളി കഴിഞ്ഞേ അവരെല്ലാം പോവൂ...
ശാന്തിക്കാരിലും കഴകക്കാരിലും ചിലര്‍ നിര്‍മാല്യം കഴിഞ്ഞ് എത്തീട്ട്ണ്ട്...കിരാതത്തിന്റെ ക്ലൈമാക്സ് കാണാനാണ്..
കിരാതനും കുടുംബവും താഴോട്ടോടിയിറങ്ങീപ്പോള്‍ ചില കുട്ടികള്‍ ഭയന്ന് അമ്മമാരുടേയും അമ്മൂമ്മമാരുടേയും നേര്യതിന്റെ തുമ്പില്‍ മുഖമൊളിപ്പിച്ചു....!!
കിരാതം തകര്‍ത്തു!
പക്ഷേ കളി പെട്ടെന്നു കഴിഞ്ഞപോലെ! പുലരാന്‍ ഇനീം രണ്ട് നാഴിക ബാക്കി....വീട്ടിലേയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണില്‍ നിന്നു കഥകളി മുദ്രകളും കാതില്‍ നിന്നു പദങ്ങളും പോവാന്‍ മടിച്ചു നിന്നു..കളിക്കാരോടുള്ള ആരാധന മനസ്സു നിറയെ!...

കുളികഴിഞ്ഞ് ഒന്നു കിടന്നെങ്കിലും പകലുറക്കം ശീലമില്ലാത്തതിനാല്‍ ഉറങ്ങാനായില്ല...
ഇനി എന്നാണാവോ അടുത്ത കളി കാണാന്‍ പറ്റുക? ടി വി യിലും മറ്റും കണ്ടാലും ഇങ്ങനെ നേരില്‍ കാണണത്ര സുഖാവില്ല...അടുത്ത വര്‍ഷം വരെ ക്ഷമിച്ചേ തീരൂ.

പ്രിയപ്പെട്ടവരേ,

2006-08-02T23:45:00.000-07:00

ചില സാങ്കേതികകാരണങ്ങളാല്‍ ഈ ബ്ലോഗ് ഡിലീറ്റ് ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. പുതുതായി അതേ പേരില്‍ വീണ്ടും തുടങ്ങുന്നു.
-ദുര്‍ഗ്ഗ.